Elżbieta Błotnicka-Mazur

Historia sztuki nowoczesnej powszechnej - analiza i interpretacja dzieła sztuki - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
C1- nabycie umiejętności analizy i interpretacji dzieła sztuki nowoczesnej w szerokim kontekście zjawisk kulturowych;
C2- kształcenie umiejętności opisu i interpretacji dzieł (w fachowej terminologii);
Wymagania wstępne:
W1 - elementarna wiedza w zakresie historii powszechnej 1 poł. XX wieku, obejmująca wydarzenia kluczowe - nie tylko w wymiarze politycznym, ale które wywarły wpływ także na kulturę i sztukę.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student definiuje zjawiska sztuki powszechnej I poł. XX w., szczególnie nurty tzw. Wielkiej Awangardy K_W03
2. Student charakteryzuje główne nurty i style malarstwa, rzeźby i architektury I poł. XX wieku w krajach europejskich, i potrafi je scharakteryzować na konkretnych przykładach K_W04

UMIEJĘTNOŚCI
1. Student wykorzystuje podstawową wiedzę dotyczącą historii sztuki powszechnej XX w. oraz powiązanych z nią dyscyplin w celu analizowania i interpretowania dzieł sztuki w aspekcie zarówno formalnym, jak i treściowym. Rozpoznaje i interpretuje dzieła sztuki z tego okresu, wskazując ich czas powstania, styl, autora; umieszcza je na szerszej mapie zjawisk artystycznych K_U01
2. Student samodzielnie wyszukuje informacje, analizuje i selekcjonuje źródła i literaturę przedmiotu i na tej bazie prezentuje wyniki swoich badań (korzystając ze źródeł pisanych i elektronicznych, w języku polskim i językach obcych) K_U02
3. Student w sposób klarowny i spójny wypowiada się w mowie i w piśmie, posługując się fachową terminologią, na wybrany lub zadany temat K_U06

KOMPETENCJE
1. Student potrafi pracować w zespole, dyskutować i formułować wnioski; (m.in. przez wspólne ustalanie zakresu tematów i określanie własnych zadań w obrębie tego samego zagadnienia ramowego przedstawianego przez poszczególne osoby reszcie członków grupy) K_K03
2. Student umie przyjmować i wyznaczać zadania w zakresie formułowania podziału ogólnych problemów na zagadnienia szczegółowe K_K04
3. Student nabywa podstawowych umiejętności organizacyjnych, pozwalających na realizowanie praktycznych działań w zakresie profesji historyka sztuki, wyrabia w sobie estetyczną wrażliwość na sztukę i otaczający świat, rozpoznaje historię nowoczesności w otoczeniu K_K05
Metody dydaktyczne:
Wykład konwersatoryjny z prezentacją multimedialną, dyskusja, prezentacje, analiza tekstów. Przewidziane są także zajęcia w terenie, zapewniające bezpośredni kontakt z dziełem sztuki, których harmonogram jest uzależniony od aktualnych wystaw, związanych z problematyką zajęć.
Treści programowe:
Ćwiczenia są uzupełnieniem wykładu z historii sztuki nowoczesnej powszechnej w zakresie zagadnień szczegółowych, dotyczących malarstwa, rzeźby i architektury 1 poł. XX wieku. Poruszane będą następujące zagadnienia:
Postimpresjonizm – „ojcowie nowoczesności”: Paul Cézanne, Georges Seurat, Paul Gauguin, Vincent van Gogh
Fowizm – „rewolucja koloru” (Henri Matisse, Malarze z Chatou: André Derain, Maurice Vlaminck)
Ekspresjonizm „osobny“ (Edward Munch, James Ensor, wiedeńczycy: Oskar Kokoschka, Egon Schiele
Ekspresjonizm w Niemczech („Die Brücke“, „Der Blaue Reiter“)
Kubizm - rozbicie przestrzeni i formy (Pablo Picasso, Georges Braque, Fernard Léger, kubiści „salonowi”: Albert Gleizes i Jean Metzinger)
Futuryzm – apologia maszyny, miasta i prędkości (manifesty i ich założenia, twórcy: Umberto Boccioni, Luigi Russolo, Gino Severini, Giacomo Balla
Początki sztuki abstrakcyjnej - abstrakcja liryczna (Wassily Kandinsky, Paul Klee); abstrakcja geometryczna: suprematyzm Kazimierza Malewicza i neoplastycyzm Pieta Mondriana i grupa De Stijl
Awangarda rosyjska - początki awangardy, zmiany w szkolnictwie wyższym po rewolucji 1917, konstruktywizm (W. Tatlin, El Lissitzky, A. Rodczenko)
Dadaizm - ośrodki ruchu Dada, najciekawsze skandale, Max Ernst, Francis Picabia, Kurt Schwitters i formy „merz”, Marcel Duchamp i a-sztuka
Surrealizm - „Metamorfozy podświadomości” - malarstwo metafizyczne Giorgia de Chirico, manifest surrealizmu, eksperymenty, nowe techniki, twórcy: René Magritte, Yves’a Tanguy, Joana Mirò, Salvadore Dali
Malarze z kręgu École de Paris (m.in. Marc Chagall, Amadeo Modigliani, Chaim Soutine, Mojżesz Kisling, Mela Muter
„Nowa rzeczowość” – „Neue Sächlichkeit”
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
FORMA ZALICZENIA ZAJĘĆ:
Warunkiem uzyskania zaliczenia jest uczestnictwo w zajęciach (obecność i aktywność), przygotowanie krótkich prezentacji na wskazany temat, kolokwium ustne i slajdowe.
KRYTERIA ZALICZENIA:
Ocena końcowa jest średnią ważoną na podstawie ocen cząstkowych uzyskanych z prac pisemnych lub krótkich prezentacji (3-4 w semestrze), kolokwium ustnego i slajdowego oraz na podstawie aktywności na zajęciach.

W odniesieniu do efektów kształcenia:
- ocena niedostateczna oznacza, że żaden z nich nie został osiągnięty;
- ocena dostateczna oznacza, że każdy z nich został osiągnięty w stopniu podstawowym;
- ocena dobra oznacza, że efekty kształcenia zostały osiągnięte w stopniu prawie kompletnym;
- ocena bardzo dobra oznacza, że wszystkie efekty zostały osiągnięte w stopniu zupełnym.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Teksty źródłowe:
Artyści o sztuce. Od Van Gogha do Picassa, wybrały i oprac. E. Grabska i H. Morawska, Warszawa 1977.
Moderniści o sztuce, wybrała, oprac. i wstępem opatrzyła E. Grabska, Warszawa 1971.

Literatura podstawowa:
Baumgarth Ch., Futuryzm, tłum. J. Tasarski, Warszawa 1978.
Gryglewicz T., Malarstwo Europy Środkowej 1900-1914, Kraków 1992 (wybrane rozdz.)
Grabska E., Apollinaire i teoretycy kubizmu w latach 1908-1918, Warszawa 1966.
Janicka K., Surrealizm, Warszawa 1973.
Janicka K., Światopogląd surrealizmu, Warszawa 1985.
Jaworska W., W kręgu Gauguina. Malarze szkoły Pont-Aven, Warszawa 1969.
Juszczak W., Postimpresjoniści, Warszawa 1972.
Kępiński Z., Impresjonizm, Warszawa 1973.
Kotula A., Krakowski P., Sztuka abstrakcyjna, Warszawa 1973.
Leymarie Jean, Fowizm, tłum. A. Dulewicz, Warszawa 1993.
Michalski S., New Objectivity. Neue Sachlichkeit – Painting in Germany in the 1920s, Taschen, 2005.
Michalski S., Nowa Rzeczowość – ikonografia, funkcje, historia recepcji, [w:] Sztuka dwudziestolecia międzywojennego. Materiały Sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Warszawa, październik 1980, Warszawa 1982.
Overy Paul, De Stijl, Warszawa 1979.
Pevsner N., Pionierzy współczesności. Od Williama Morrisa do Waltera Gropiusa, Warszawa 1978.
Porębski M., Kubizm, Warszawa 1977.

Rewald J., Historia impresjonizmu, Warszawa 1985.
Richter H., Dadaizm. Sztuka i antysztuka, tłum. J.S. Buras, Warszawa 1986.
Sztuka świata, T. IX, Warszawa 1994.
Turowski A., W kręgu konstruktywizmu, Warszawa 1979.

Wierzbicka A., École de Paris. Pojęcie, środowisko, twórczość, Warszawa 2004.
Willet J., Ekspresjonizm, Warszawa 1976.

Literatura zalecana:
Arnason H.H, A History of Modern Art, London 1988.
Hamilton G.H., Painting and Sculpture in Europe 1880-1940, Prestel 1972 (lub inne wyd.)
Kępiński Z., Impresjoniści u źródeł swych obrazów, Wrocław 1976.
Porębski M., Granica współczesności. Ze studiów nad kształtowaniem poglądów artystycznych XX wieku, Wrocław 1965.

Historia sztuki nowoczesnej w Polsce - analiza i interpretacja dzieła sztuki - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
C1- nabycie umiejętności analizy i interpretacji dzieła sztuki nowoczesnej w szerokim kontekście zjawisk kulturowych;
C2- kształcenie umiejętności opisu i interpretacji dzieł (w fachowej terminologii).
Wymagania wstępne:
W1 - podstawowa wiedza w zakresie historii powszechnej 1 poł. XX wieku, obejmująca wydarzenia kluczowe - nie tylko w wymiarze politycznym, ale które wywarły wpływ także na kulturę i sztukę.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student definiuje zjawiska sztuki polskiej z okresu 20-lecia międzywojennego i charakteryzuje dzieła wybranych twórców (malarstwo, rzeźba i architektura), oraz instytucji związanych ze sztuką K_W03
2. Student charakteryzuje główne nurty i style malarstwa, rzeźby i architektury polskiej w okresie 20-lecia międzywojennego i potrafi je przeanalizować na konkretnych przykładach K_W04

UMIEJĘTNOŚCI
1. Student wykorzystuje podstawową wiedzę dotyczącą historii sztuki polskiej okresu 20-lecia międzywojennego w celu analizowania i interpretowania dzieł sztuki w aspekcie zarówno formalnym, jak i treściowym. Wskazuje autora, czas powstania, styl dzieł sztuki polskiej z tego okresu, umieszcza je na szerszej mapie zjawisk artystycznych K_U01
2. Student formułuje najważniejsze problemy sztuki polskiej okresu 20-lecia międzywojennego, z uwzględnieniem nurtów narodowych i awangardowych K_U02
3. Student w sposób klarowny i spójny wypowiada się w mowie i w piśmie, posługując się fachową terminologią, na wybrany lub zadany temat K_U06

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Student potrafi pracować w zespole, dyskutować i formułować wnioski; (m.in. przez wspólne ustalanie zakresu tematów i określanie własnych zadań w obrębie tego samego zagadnienia ramowego przedstawianego przez poszczególne osoby reszcie członków grupy) K_K03
2. Student umie przyjmować i wyznaczać zadania w zakresie formułowania podziału ogólnych problemów na zagadnienia szczegółowe K_K04
Metody dydaktyczne:
Wykład konwersatoryjny, dyskusja moderowana przez prowadzącego, prezentacje multimedialne, analiza tekstów. Przewidziane są także zajęcia w galeriach, muzeach, gwarantujące bezpośredni kontakt z dziełem sztuki, których harmonogram jest uzależniony od aktualnie odbywających się wystaw, powiązanych z tematem zajęć.
Treści programowe:
Ćwiczenia są uzupełnieniem wykładu, pod kątem szczegółowego omówienia wybranych nurtów artystycznych, instytucji, artystów i ich dzieł z zakresu sztuki polskiej 20-lecia międzywojennego:
1. program teoretyczny „Bloku” i jego twórcy - polski konstruktywizm;
2. „Laboratoryjna czystość” a utylitaryzm sztuki – konflikt artystyczny Szczuki i Strzemińskiego;
3. Władysław Strzemiński – od unizmu do teorii widzenia;
4. idee rzeźby Katarzyny Kobro;
5. Grupa a.r. - nowa typografia i Muzeum Sztuki;
6. Zrzeszenie Artystów Plastyków „artes”;
7. teoria sztuki Leona Chwistka i jego praktyka artystyczna;
8. Grupa Krakowska – sztuka i ideologia;
9. realizacje architektoniczne Bohdana Lacherta, Szymona Syrkusa i Barbary i Stanisława Brukalskich – problemy architektury mieszkaniowej;
10. modernistyczne wille luksusowe – forma, rozwiązania przestrzenne, twórcy;
11. nowoczesna „maszyna do mieszkania” i jej wnętrze - nowoczesne wzornictwo przemysłowe.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
FORMA ZALICZENIA ZAJĘĆ:
Warunkiem uzyskania zaliczenia jest uczestnictwo w zajęciach (obecność i aktywność), przygotowanie krótkich prezentacji na wskazany temat (3-4 w semestrze), kolokwium ustne i slajdowe.
KRYTERIA ZALICZENIA:
Ocena końcowa jest średnią ważoną na podstawie ocen cząstkowych uzyskanych z prac pisemnych lub krótkich prezentacji (3-4 w semestrze), kolokwium ustnego i slajdowego oraz na podstawie aktywności na zajęciach.

W odniesieniu do efektów kształcenia:
- ocena niedostateczna oznacza, że żaden z nich nie został osiągnięty;
- ocena dostateczna oznacza, że każdy z nich został osiągnięty w stopniu podstawowym;
- ocena dobra oznacza, że efekty kształcenia zostały osiągnięte w stopniu prawie kompletnym;
- ocena bardzo dobra oznacza, że wszystkie efekty zostały osiągnięte w stopniu zupełnym.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura podstawowa:
Burno Filip, Świątynie Nowego Państwa. Kościoły rzymskokatolickie II Rzeczypospolitej, Warszawa 2012.
Czekalski S., Awangarda i mit racjonalizacji. Fotomontaż polski okresu dwudziestolecia międzywojennego, Poznań 2000.
Faryna-Paszkiewicz H., Geometria wyobraźni. Szkice o architekturze dwudziestolecia międzywojennego, Gdańsk 2003.
Grupa Krakowska 1932-1994, katalog wystawy, Narodowa Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, kwiecień-maj 1994.
Katarzyna Kobro 1898-1951. W setną rocznicę urodzin, katalog wystawy, Muzeum Sztuki w Łodzi 1998.
Kossowska Irena, Między tradycją i awangardą. Polska sztuka lat 1920. i 1930, portal „Kultura polska”, Instytut Adama Mickiewicza; http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/es_miedzy_tradycja_i_awangarda
Luba Iwona, Dialog nowoczesności z tradycją. Malarstwo polskie dwudziestolecia międzywojennego, Warszawa 2004.
Łukaszewicz Piotr, Zrzeszenie Artystów Plastyków Artes 1929-1935, Wrocław 1975.
Melbechowska-Luty Aleksandra, Posągi i ludzie. Rzeźba polska dwudziestolecia międzywojennego, Warszawa 2005.
Olszewski Andrzej K., Dzieje sztuki polskiej 1890-1980 w zarysie, Warszawa 1988.
Olszewski Andrzej K., Nowa forma w architekturze polskiej 1900-1925. Teoria i praktyka, Wrocław 1967.
Pollakówna Joanna, Malarstwo polskie między wojnami 1918-1939, Warszawa 1982.
Sosnowska J., Poza kanonem. Sztuka polskich artystek 1880-1939, Warszawa 2003.
Szubert Piotr, Rzeźba polska przełomu XIX i XX wieku, Warszawa 1995.
Turowski Andrzej, Budowniczowie świata. Z dziejów radykalnego modernizmu w sztuce polskiej, Kraków 2000.
Turowski Andrzej, Konstruktywizm polski: próba rekonstrukcji nurtu 1921-1934, Wrocław 1981.
Wisłocka Izabella, Awangardowa architektura polska 1918-1939, Warszawa 1968.
Wyprawa w dwudziestolecie, red. K. Nowakowska-Sito, kat. wystawy, MNW 2008, Warszawa 2008.

Literatura uzupełniająca:
Bałus Wojciech, Figury losu, Kraków 2003 (wybrane rozdziały).
Brogowski Lesze, Powidoki i po… : unizm i teoria widzenia Władysława Strzemińskiego, Gdańsk 2001.
Chmielewska Agnieszka, W służbie państwa, społeczeństwa i narodu. "Państwowotwórczy" artyści plastycy w II Rzeczypospolitej, Warszawa 2006.
Geron Małgorzata, Tymon Niesiołowski. Życie i twórczość, Warszawa 2004.
Huml Irena, Polska sztuka stosowana XX-ego wieku, Warszawa 1978.
Huml Irena, Warsztaty Krakowskie, Wrocław 1973.
Lameński Lechosław, Stach z Warty Szukalski i Szczep Rogate Serce, Lublin 2007.
Luba Iwona, Duch romantyzmu i modernizacja. Sztuka oficjalna Drugiej Rzeczypospolitej, Warszawa 2012.
Mrozek Józef A., Trudne stulecie. Polityka, gospodarka i wzornictwo w Polsce 1900-2000, [w:] Rzeczy pospolite: polskie wyroby 1899-1999, red. Cz. Frejlich, Warszawa 2000, s.10-29.
Piotrowski Piotr, Metafizyka obrazu. O teorii sztuki i postawie artystycznej Stanisława Ignacego Witkiewicza, Poznań 1985.
Pollakówna Joanna, Formiści, Wrocław 1972.
Pszczółkowski Michał, Architektura użyteczności publicznej II Rzeczypospolitej, [t. 1] Forma i styl i [t. 2] Funkcja, Łódź 2014 i 2015.
Polskie życie artystyczne w latach 1890-1914; 1915-1939; 1945-1960, prac. zbior. pod red. Aleksandra Wojciechowskiego, Wrocław 1967, 1974, 1992.
Sieradzka Anna, Art Déco w Europie i w Polsce, Warszawa 1996.
Strzemiński Władysław, Wybór pism estetycznych, red. Grzegorz Sztabiński, Kraków 2006.
Sztuka dwudziestolecia międzywojennego, [materiały sesji SHS, Warszawa, październik 1980], Warszawa 1982.
Sztuka lat trzydziestych, [materiały sesji SHS, Niedzica, kwiecień 1988], Warszawa 1991.
Tanikowski Artur, Eugeniusz Zak, Sejny 2003.
Teoria i praktyka awangardowego wzornictwa w Polsce w dwudziestoleciu między wojennym, [w:] Sztuka a technika [materiały Sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Szczecin listopad 1987], Warszawa 1991, s. 327-337.

Objazd zabytkoznawczy po Wielkopolsce - zajęcia terenowe

Cele przedmiotu:
C1 - Prezentacja obiektów zabytkowych jako zintegrowanych zespołów w ich kulturowym otoczeniu.
C2 - Ukazanie specyfiki pracy z zabytkiem w terenie.
Wymagania wstępne:
W1 - Gotowość studenta do ponoszenia trudów podróży i wyzwań z nią związanych.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student opisuje dzieła sztuki i obiekty architektoniczne używając prawidłowej terminologii - K_W03.
2. Student identyfikuje cechy stylowe obiektu zabytkowego, rozpoznaje jego proweniencję - K_W04.
3. Student analizuje uwarunkowania historyczne powstania i funkcjonowania obiektu zabytkowego i tłumaczy ich wpływ na obiekt - K_W05.
UMIEJĘTNOŚCI
1. Student prezentuje wiedzę na temat wybranych obiektów w postaci tekstu i wygłoszonego na jego podstawie wykładu, porządkuje tym samym zebraną wiedzę, dobiera odpowiednie środki do każdego rodzaju wypowiedzi - K_U06.
2. Student posługuje się wiedzą nabytą w toku dotychczasowych studiów, dobierając informacje w zależności od wymagań stawianych przez opracowywany obiekt, w aspekcie formalnym, ikonograficznym i treściowym - K_U01.
KOMPETENCJE
1. Student działa w zespole, w którym przyjmuje różne zadania - K_K03.
2. Student postrzega relacje łączące zabytek z lokalną społecznością i regionem, dostrzega potrzebę ochrony kulturowego dziedzictwa - K_K01.
Metody dydaktyczne:
Wykład konwersatoryjny, dyskusja moderowana przez prowadzącego, praca z zabytkiem w terenie.
Treści programowe:
1. Prezentacja wybranych obiektów zabytkowych na szerszym tle historyczno-artystycznym, z uwzględnieniem specyfiki odwiedzanego regionu [najważniejsze miejscowości: Kalisz, Gołuchów, Kórnik, Rogalin, Poznań, Gniezno, Trzemeszno, Mogilno, Strzelno, Inowrocław].
2. Ukazanie problemów funkcjonowania zabytku w terenie, między innymi jego ochrony konserwatorskiej.
3. Aplikacja znanej studentom terminologii historii sztuki i architektury do opisu konkretnych obiektów oraz poprawność sporządzania opisów.
4. Rozpoznawanie i datowanie stylów, ornamentów.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Warunkiem zaliczenia przedmiotu jest uczestnictwo w zajęciach, zgromadzenie informacji na temat odwiedzanych obiektów oraz opracowanie pisemne i wygłoszenie referatu na temat wybranych obiektów; referat opatrzony bibliografią należy co najmniej dwa tygodnie przed objazdem przedstawić prowadzącemu zajęcia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura zalecana indywidualnie do każdego obiektu zabytkowego i związanego z nim zjawiska artystycznego.
Opracowania ogólne (wybór):
Atlas zabytków architektury w Polsce, red. Hanna Faryna-Paszkiewicz, Małgorzata Omilanowska, Robert Pasieczny; ze zdjęciami Piotra Jamskiego i Macieja Czaplickiego, Warszawa 2001.
Barokowe dwory i pałace w Wielkopolsce / Baroque manor houses and palaces in Wielkopolska, koncepcja, wybór fot., teksty Maria Strzałko ; fot. Karol Budziński [et. al. ; tł. Zbigniew Nadstoga], Poznań 2006.
Barokowe kościoły Wielkopolski / Baroque churches in Wielkopolska, koncepcja, teksty, wybór fot. Piotr Maluśkiewicz ; fot. Karol Budziński et al. ; tł. Zbigniew Nadstoga, Poznań 2006.
Katalog Zabytków Sztuki w Polsce [odpowiednie zeszyty].
Kręglewska-Foksowicz Ewa, Barokowe rezydencje w Wielkopolsce, Poznań 1982.
Studia nad renesansem w Wielkopolsce, Prace Komisji Historii Sztuki. Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, t. VIII: 1970, z. 3.
Sztuka w Wielkopolsce, red. Michał Błaszczyński [et al.], Poznań 2013.

Rzeźba w poszerzonym polu - wykład

Cele przedmiotu:
C1 - zapoznanie studentów z różnorodnością zjawisk w rzeźbie polskiej i światowej po 1945 roku (dekady lat 60. i 70.), ze szczególnym uwzględnieniem zjawisk stojących na pograniczu różnych dyscyplin;
C2 - opanowanie umiejętności identyfikowania i analizy dzieł rzeźbiarskich oraz umieszczania ich w szerszym kontekście zjawisk artystycznych.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student definiuje podstawową terminologię nauk humanistycznych oraz szczegółową terminologię z zakresu rzeźby K_W03
2. Student charakteryzuje wybrane szczegółowe zagadnienia z zakresu zjawisk rzeźbiarskich stojących na pograniczu dyscyplin i problematyki przestrzeni K_W05
3. Student objaśnia historyczne uwarunkowania i zmienność języka opisu dzieła sztuki K_W16

UMIEJĘTNOŚCI
1. Student interpretuje dzieła rzeźbiarskie z okresu powojennego, zwłaszcza dekad lat 60. i 70., i potrafi przeprowadzić ich analizę formalną, ikonograficzną i treściową K_U01
2. Student interpretuje pojęcie poszerzonego pola rzeźby w odniesieniu do innych gatunków sztuki K_U03

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Student ma świadomość odpowiedzialności za zachowanie dziedzictwa kulturowego rzeźby powojennej i pokrewnych zjawisk artystycznych stojących na pograniczu dyscyplin, nierzadko o charakterze efemerycznym K_K01
2. Student uczestniczy w życiu kulturalnym, korzystając z różnych jego form i różnych mediów K_K02
Metody dydaktyczne:
Wykład z prezentacją multimedialną. Przewidziane są także pojedyncze zajęcia poza uniwersytetem, których harmonogram jest uzależniony od aktualnych wystaw, dotyczących problematyki zajęć.
Treści programowe:
Prezentacja i analiza wybranych dzieł z lat 60. i 70. XX wieku, wpisujących się w ideę zacierania granic pomiędzy poszczególnymi dyscyplinami, z uwzględnieniem następujących zagadnień:
1. materia i medium w rzeźbie,
2. rzeźba a architektura,
3. rzeźba a malarstwo,
4. rzeźba a natura,
5. rzeźba widziana poprzez inne medium (fotografia, film).
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Zaliczenie na podstawie obecności na zajęciach oraz ustnego kolokwium pod koniec semestru.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Austin [Matthew], Sculptural Axioms, źródło: http://endofline.info/Writing/SculpturalAxiomsAustin2012.pdf.
Fried Michael, Art and Objecthood, Chicago-London 1998 [polski przekład w: Krzysztof Pijarski, Archeologia modernizmu. Michael Fried, fotografia i nowoczesne doświadczenie sztuki. Z przekładem eseju Art and Objecthood Michaela Frieda, Łódź 2017].
Grubba-Thiede Dorota, Nurt figuracji w powojennej rzeźbie polskiej, Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata - Wydawnictwo Tako, Warszawa-Toruń 2016.
Grzesiuk-Olszewska Irena, Rzeźba polska lat sześćdziesiątych. Muzeum Rzeźby Współczesnej, październik 1993 – styczeń 1994 [katalog wystawy], Orońsko 1993.
Idee sztuki lat 60. oraz inne sesje, seminaria i wystawy Centrum Rzeźby Polskiej, red. J.S. Wojciechowski, Orońsko 1994.
Jakubowska Agata, Portret wielokrotny dzieła Aliny Szapocznikow, Poznań 2008.
Jestem artystką we wszystkim, co niepotrzebne. Kobiety i sztuka około 1960 roku, red. Ewa Toniak, Warszawa 2010.
Juszkiewicz Piotr, Cień modernizmu, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2013.
Kotula Andrzej, Krakowski Piotr, O nowej rzeźbie, Kraków 1961.
Krauss Rosalind E., Oryginalność awangardy i inne mity modernistyczne [The originality of the avant-garde and other modernist myths], tłum. Monika Szuba, Gdańsk 2011.
Leśniewska Anna Maria, Nowe miejsce rzeźby w sztuce polskiej lat 60. XX wieku jako wyraz przemian w sztuce przestrzeni, Warszawa 2015.
Paragone. Rzeźba na granicy, red. Elżbieta Błotnicka-Mazur, Lechosław Lameński, Marcin Pastwa, Lublin 2016 (wybrane artykuły).
Paragone. Rzeźba wobec awangardy, red. Elżbieta Błotnicka-Mazur, Lechosław Lameński, Marcin Pastwa, Lublin 2018 (wybrane artykuły).
Rzeźba w architekturze, red. Katarzyna Chrudzimska-Uhera, Bartłomiej Gutowski, Warszawa 2008.

Teorie, interpretacje i dialogi artystyczne - seminarium

Cele przedmiotu:
C1 - Przygotowanie przez studentów pracy licencjackiej rozwijającej umiejętność opisu i interpretacji.
C2 - Rozwój umiejętności organizacji warsztatu badawczego historyka sztuki.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student zna podstawową terminologię nauk humanistycznych oraz szczegółową terminologię stosowaną w wiedzy o sztuce (z zakresu podjętego przez siebie tematu) K_W03
2. Student zna możliwości wykorzystania technologii informacyjnej w warsztacie historyka sztuki K_W13
3. Student zna i rozumie podstawowe pojęcia z zakresu ochrony własności intelektualnej i prawa autorskiego K_W15

UMIEJĘTNOŚCI
1. Student samodzielnie wyszukuje informacje, analizuje, selekcjonuje i krytycznie interpretuje źródła i literaturę przedmiotu (korzystając ze źródeł pisanych i elektronicznych, w języku polskim i językach obcych) a także opisuje, analizuje i interpretuje dzieła sztuki (w zakresie wybranego tematu) K_U02
2. Student samodzielnie zdobywa wiedzę i rozwija umiejętności badawcze, kierując się wskazówkami opiekuna naukowego K_U03
3. Student poprawnie konstruuje pracę licencjacką, z wykorzystaniem podstawowych ujęć teoretycznych, właściwie opracowanym aparatem przypisów, bibliografii, wykazem źródeł ikonograficznych K_U07

KOMPETENCJE
1. Student pracuje w zespole, dyskutuje i formułuje wnioski; (m.in. przez wspólne ustalanie zakresu tematu i określanie własnych zadań w obrębie tego samego zagadnienia ramowego przedstawianego przez poszczególne osoby reszcie członków grupy) K_K03
Metody dydaktyczne:
Dyskusja, prezentacja, doskonalenie warsztatu badawczego studentów poprzez wspólną lekturę przygotowanych fragmentów prac, indywidualne konsultacje.
Treści programowe:
Treści programowe zależą od wybranych i realizowanych indywidualnie przez studentów tematów prac. W trakcie zajęć nastąpi m.in. omówienie problematyki badawczej związanej z wybranymi tematami, zapoznanie z metodologią badawczą i zasadami redagowania prac licencjackich. Poprzez prezentację fragmentów swoich prac studenci będą doskonalić umiejętności korzystania z literatury i materiałów źródłowych oraz opisu, analizy i interpretacji dzieła sztuki.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
FORMA ZALICZENIA ZAJĘĆ:
Warunkiem uzyskania zaliczenia jest przygotowanie pracy, spełniającej kryteria licencjackiej.
KRYTERIA ZALICZENIA:
W odniesieniu do efektów kształcenia:
- ocena niedostateczna oznacza, że żaden z nich nie został osiągnięty;
- ocena dostateczna oznacza, że każdy z nich został osiągnięty w stopniu podstawowym;
- ocena dobra oznacza, że efekty kształcenia zostały osiągnięte w stopniu prawie kompletnym;
- ocena bardzo dobra oznacza, że wszystkie efekty zostały osiągnięte w stopniu zupełnym.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura szczegółowa: jest indywidualnie dobierana do realizowanego tematu.
Literatura uzupełniająca:
Domańska Ewa, Jakiej metodologii potrzebuje współczesna humanistyka, "Teksty Drugie" 2010, nr 1-2. s. 45-55.
Eco Umberto, Jak napisać pracę dyplomową. Poradnik dla humanistów, Warszawa 2007.
Poprzęcka Maria, Język historii sztuki a język polityki, "Artium Quaestiones" t. IV (1990), s. 90-101.
Świtek Gabriela, Razem czy osobno? Architektura i historia sztuki, [w:] Sztuka przeciwko historii sztuki, red. Maria Poprzęcka, Warszawa 2017, s. 135-148.
Zenderowski Radosław, Technika pisania prac magisterskich i licencjackich, Warszawa 2009.