Dyskurs publiczny - wykład

Cele przedmiotu:
C1: przedstawienie teorii dyskursu w sferze publicznego komunikowania
C2: zapoznanie z publicznymi sporami, debatami, dyskusjami pojawiającymi się w mediach, dyskursie potocznym i sferze publicznej
Wymagania wstępne:
Zaliczenie przedmiotów wymaganych programem studiów
Efekty kształcenia:
WIEDZA
K_W11 ma elementarną wiedzę dotyczącą dyskursu - jego usytuowania w językoznawstwie i naukach społecznych
K_W15 ma podstawową wiedzę o uczestnikach procesu komunikowania

UMIEJĘTNOŚCI
K_U05 posiada elementarne umiejętności badawcze pozwalające na analizowanie przykładów badań oraz konstruowanie i prowadzenie prostych badań medioznawczych; potrafi sformułować wnioski, opracować i zaprezentować wyniki (z wykorzystaniem ICT)
K_U06 potrafi w sposób precyzyjny i spójny wypowiadać się na tematy dotyczące wybranych zagadnień; z wykorzystaniem różnych ujęć teoretycznych, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K04 ma przekonanie o wadze zachowania się w sposób profesjonalny, refleksji na tematy etyczne i przestrzegania zasad etyki zawodowej
Metody dydaktyczne:
wykład konwencjonalny (tradycyjny), wykład konwersatoryjny, metody z prezentacją (pokazem), metody dialogowe, indywidualna praca z tekstem
Treści programowe:
• Pojęcie dyskursu i jego odmiany
• Język i płeć
• Dyskurs polityczny
• Język, tożsamość i historia w dyskursie
• Mowa nienawiści
• Dyskurs reklamowy
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
a. Opis metod oceny pracy studenta:
 30% pozytywna ocena z wygłoszonej prezentacji w jednym z obszarów dyskursu, terminowość wygłoszonej prezentacji
 20% zaangażowanie, aktywność i obecność na zajęciach
 50% egzamin pisemny
b. Opis wymagań
Ocena niedostateczna:
(W) nie ma wiedzy dotyczącej dyskursu
(U) nie potrafi wypowiadać się na temat dyskursu
(K) nie dostrzega problemów związanych z dyskursem w życiu publicznym

Ocena dostateczna:
(W) ma elementarną wiedzę dotyczącą dyskursu - jego usytuowania w językoznawstwie i naukach społecznych
(U) potrafi wypowiadać się na temat dyskursu bez pogłębionego wykorzystania różnych ujęć teoretycznych
(K) dostrzega pojedyncze problemy i dylematy związane z różnymi aspektami dyskursu publicznego

Ocena dobra:
(W) ma wiedzę dotyczącą dyskursu - jego usytuowania w językoznawstwie i naukach społecznych
(U) potrafi wypowiadać się na temat dyskursu, w tym dyskursu publicznego, z wykorzystaniem różnych ujęć teoretycznych, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin
(K) dostrzega i formułuje problemy i dylematy związane z różnymi aspektami dyskursu publicznego

Ocena bardzo dobra:
(W) ma pogłębioną wiedzę dotyczącą dyskursu - jego usytuowania w językoznawstwie i naukach społecznych
(U) potrafi w sposób precyzyjny i spójny wypowiadać się na temat dyskursu, w tym dyskursu publicznego, z wykorzystaniem różnych ujęć teoretycznych, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin
(K) dostrzega i formułuje problemy i dylematy związane z różnymi aspektami dyskursu publicznego - rozumie znaczenie języka w życiu publicznym


Udział elementów wspomnianych powyżej w ostatecznej ocenie:
(a) ocena prezentacji w oparciu o zadane lektury (30%), (b) zaangażowanie w zajęcia (obecność i uczestnictwo w zajęciach - 20%), (c) test (50%)
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura podstawowa:
M. Czyżewski, S. Kowalski, A. Piotrowski, Rytualny chaos. Studium dyskursu publicznego, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie i Profesjonalne, 2010
Z. Kloch, Odmiany dyskursu. Semiotyka życia publicznego w Polsce po 1989 roku, Wrocław Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego 2006
J. Bralczyk, Język na sprzedaż, Gdańsk: GWP, 2008

Literatura uzupełniająca:
A. Moir, D. Jessel, Płeć mózgu. O prawdziwej różnicy między mężczyzną a kobietą, Warszawa: PIW 1993
L. M. Rojo, Płeć władzy: kobiecy styl komunikacji i zarzadzania w hiszpańskich miejscach pracy, w: A. Duszak, N. Fairclough, Krytyczna analiza dyskursu, Kraków: Universitas 2008, s. 429-458
T. A van Dijk, Kontekstualizacja w dyskursie parlamentarnym. Nazar, Irak i pragmatyka kłamania, w: A. Duszak, N. Fairclough, Krytyczna analiza dyskursu, Kraków: Universitas 2008, s. 215-244.
D. Dabert, Mowa kontrolowana. Szkice o języku publicznym w Polsce po 1989 roku, Poznań: UAM, s. 9-26.
M. Krzyżanowski, Konstrukcja tożsamości narodowych i europejskich w polskim dyskursie politycznym po roku 1989: analiza dyskursywno-historyczna, w: A. Duszak, N. Fairclough, Krytyczna analiza dyskursu, Kraków: Universitas 2008, s. 267-304.
M. Czyżewski, Polski spór o książkę „Strach” Jana Tomasza Grossa w perspektywie „pośredniczącej” analizy dyskursu. „Studia Socjologiczne”, 2009 3, s. 5-26.
A. Piotrowski, Tożsamość zbiorowa jako temat dyskursu polityki. Dwa przemówienia parlamentarne – analiza przypadku, w: M. Czyżewski, S. Kowalski, A. Piotrowski,Rytualny chaos. Studium dyskursu publicznego, Kraków: Aureliusz, s. 187-224.
M. Mrozowski, Obrazy cudzoziemców i imigrantów w Polsce w prasie polskiej, w: K. Iglicka (red.), Integracja czy dyskryminacja? Polskie wyzwania i dylematy u progu wielokulturowości, Warszawa 2003, s. 184-235.
S. Kowalski, M. Tulli, Zamiast procesu. Raport o mowie nienawiści, Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN, s. 10-29.
K. Gebert, Żałosny koniec marzeń, w: A. Finkielkraut, W imię Innego. Antysemicka twarz lewicy, przeł R. Lis, Warszawa 2005, s. 7-43.
M. Bilewicz, Nowe formy uprzedzeń z perspektywy psychologii dyskursywnej, w: „Kultura i Społeczeństwo”2004 nr 1, s. 51-68.
T. Żukowski, Agresywni i roszczeniowi, w: Z. Sypniewski, B. Warkocki, Homofobia po polsku, Wydawnictwo Sic!, s. 61-66,
E. Szczęsna, Poetyka reklamy, Warszawa: PWN 2003, (rozdz. Reklama w kulturze), s. 182-222.

Media relations - wykład

Cele przedmiotu:
W trakcie zajęć student zdobywa wiedzę teoretyczną na temat funkcjononowania mediów oraz wiedzę praktyczną w zakresie działań promocyjnych w zakresie media relations. Zapoznaje się z działaniami promocyjnymi, poznaje warsztat pracy pracownika działu PR.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
K_W14 ma podstawową wiedzę o strukturze i funkcjach systemu komunikacji społecznej; celach, podstawach prawnych, organizacji i funkcjonowaniu różnych instytucji medialnych (dziennikarze, wydawcy, pracownicy PR) oraz zachodzących między nimi relacjach

UMIEJĘTNOŚCI
K_U02 potrafi wykorzystywać podstawową wiedzę teoretyczną z zakresu komunikacji społecznej oraz powiązanych z nią dyscyplin w celu analizowania i interpretowania problemów społecznych i medioznawczych (promowanie - działania pracownika PR), a także motywów i wzorów ludzkich zachowań

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K03 jest gotowy do podejmowania wyzwań zawodowych; wykazuje aktywność, podejmuje trud i odznacza się wytrwałością w realizacji indywidualnych i zespołowych działań profesjonalnych w zakresie komunikacji społecznej
Treści programowe:
Media relations jako dział Public Relations
Media - wiadomości - newsy. Kryteria newsowości.
Relacje pracownik PR - dziennikarz
Kanały dostępu do mediów
Budowanie relacji z mediami - przygotowywanie materiałów dla mediów
Wywiad w mediach
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
1) Wykonanie zadań (70%)
A) Dokonać analizy głównych wydań telewizyjnych programów informacyjnych pod kątem obecności pseudowydarzeń, tak jak rozumiał je David Boorstin.
Analiza powinna zawierać
1. Spis wydarzeń z każdego dnia (w ciągu 3 dni) wydań programów z wybranej przez siebie stacji telewizyjnej (każdego dnia oddzielnie, z jednozdaniowym opisem newsa)
2. Jak wiele z tych newsów jest rezultatem aktywności służb PR różnego rodzaju instytucji?
3. Które newsy można określić mianem pseudowydarzeń i dlaczego?
B) Napisać komunikat prasowy na temat rozpoczynającej się/projektowanej przez Państwa działalności

2) Zaangażowanie, obecności, kreatywność na zajęciach (30%)

Ocena niedostateczna
Brak obecności, zaangażowania na zajęciach
Niedostateczne wykonanie zadań
K_W14 nie ma podstawowej wiedzy o strukturze i funkcjach systemu komunikacji społecznej; celach, podstawach prawnych, organizacji i funkcjonowaniu różnych instytucji medialnych (dziennikarze, wydawcy, pracownicy PR) oraz zachodzących między nimi relacjach
K_U02 nie potrafi wykorzystywać podstawowej wiedzy teoretycznej z zakresu komunikacji społecznej oraz powiązanych z nią dyscyplin w celu analizowania i interpretowania problemów społecznych i medioznawczych (promowanie - działania pracownika PR), a także motywów i wzorów ludzkich zachowań
K_K03 nie wykazuje aktywności, nie podejmuje trudu w realizacji indywidualnych i zespołowych działań

Ocena dostateczna
Rzadka obecność na zajęciach, brak zaangażowania na zajęciach
Dostateczne wykonanie zadań
K_W14 ma dostateczną wiedzę o strukturze i funkcjach systemu komunikacji społecznej; celach, podstawach prawnych, organizacji i funkcjonowaniu różnych instytucji medialnych (dziennikarze, wydawcy, pracownicy PR) oraz zachodzących między nimi relacjach
K_U02 w sposób dostateczny umie wykorzystać podstawową wiedzę teoretyczną z zakresu komunikacji społecznej oraz powiązanych z nią dyscyplin w celu analizowania i interpretowania problemów społecznych i medioznawczych (promowanie - działania pracownika PR), a także motywów i wzorów ludzkich zachowań
K_K03 wykazuje dostateczną aktywność
Ocena dobra
Uczestniczy w zajęciach, angażuje się na zajęciach
Dobrze wykonuje zadania
K_W14 ma dobrą wiedzę o strukturze i funkcjach systemu komunikacji społecznej; celach, podstawach prawnych, organizacji i funkcjonowaniu różnych instytucji medialnych (dziennikarze, wydawcy, pracownicy PR) oraz zachodzących między nimi relacjach
K_U02 dobrze umie wykorzystać podstawową wiedzę teoretyczną z zakresu komunikacji społecznej oraz powiązanych z nią dyscyplin w celu analizowania i interpretowania problemów społecznych i medioznawczych (promowanie - działania pracownika PR), a także motywów i wzorów ludzkich zachowań
K_K03 wykazuje aktywność

Ocena bardzo dobra
Uczestniczy w zajęciach, angażuje się na zajęciach
Bardzo dobrze wykonuje zadania
K_W14 ma bardzo dobrą wiedzę o strukturze i funkcjach systemu komunikacji społecznej; celach, podstawach prawnych, organizacji i funkcjonowaniu różnych instytucji medialnych (dziennikarze, wydawcy, pracownicy PR) oraz zachodzących między nimi relacjach
K_U02 bardzo dobrze umie wykorzystać podstawową wiedzę teoretyczną z zakresu komunikacji społecznej oraz powiązanych z nią dyscyplin w celu analizowania i interpretowania problemów społecznych i medioznawczych (promowanie - działania pracownika PR), a także motywów i wzorów ludzkich zachowań
K_K03 wykazuje bardzo dużą aktywność
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
B. Rozwadowska, Public Relations. Teoria praktyka perspektywy, Warszawa 2012
A. Łaszyn, Media i ty : jak zarządzać kontaktem osobistym z dziennikarzami,Warszawa 2015
S. Gawroński, Media relations: współpraca dziennikarzy i specjalistów PR, Rzeszów 2006
I. Schenkler, T. Herrling, przeł. Marta Werbanowska, Relacje z mediami, Warszawa 2009

Opinia publiczna - wykład

Cele przedmiotu:
C1: zapoznanie studentów z podstawami teoretycznymi i praktyką badań opinii publicznej
C2: dostarczenie wiedzy nt. relacji między opinią publiczną a demokracją
C3: zapoznanie studentów z narzędziami badania opinii publicznej
Wymagania wstępne:
zaliczenie studiów pierwszego stopnia
Efekty kształcenia:
WIEDZA
KW_04 student uzyskał wiedzę o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związkach między opinią publiczną a mediami, rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania
K_W16 ma uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych oraz etyki zawodowej

UMIEJĘTNOŚCI
KU-04 potrafi w sposób klarowny, spójny i precyzyjny wypowiadać się na temat opinii publicznej, posiada umiejętność konstruowania rozbudowanych ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin naukowych

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K01 ma pogłębioną świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę ciągłego rozwoju osobistego i zawodowego
Metody dydaktyczne:
(a) wykład i prezentacja wykładowcy, (b) prezentacja, (c) dyskusja
Treści programowe:
1. Opinia publiczna jako praxis sfery publicznej i przedmiot zainteresowania akademików. Określenie przedmiotu zajęć i warunków zaliczenia
2. Sens opinii publicznej
3. Opinia publiczna w demokracjach
4. Geneza wyrażania i pomiaru opinii publicznej
5. Współczesne metody badania opinii publicznej
6. Problemy badań opinii publicznej
7. Problemy opinii publicznej
8. Funkcje badań opinii publicznej i sposoby ich prezentacji
9. Proces kształtowania opinii publicznej
10. Opinia publiczna a media – opinie zmediatyzowane
11. Teoria spirali milczenia
12-15 Znaczenie opinii publicznej – podsumowanie, dyskusja
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Podstawą oceny jest egzamin ustny (70%). Ważnym kryterium oceny (30%) jest uczestnictwo w zajęciach i w dyskusji wypowiadanie się na tematy problemów opinii publicznej i sposobów jej kształtowania.

Ocena bardzo dobra
WIEDZA
KW_04 student uzyskał pełną wiedzę o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związkach między opinią publiczną a mediami, rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania
K_W16 ma uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych oraz etyki zawodowej

UMIEJĘTNOŚCI
KU-04 potrafi w sposób klarowny, spójny i precyzyjny wypowiadać się na temat opinii publicznej, posiada umiejętność konstruowania rozbudowanych ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin naukowych

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K01 ma pogłębioną świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności

Ocena dobra
WIEDZA
KW_04 student uzyskał dobrą wiedzę o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związkach między opinią publiczną a mediami, rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania
K_W16 ma uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych oraz etyki zawodowej

UMIEJĘTNOŚCI
KU-04 potrafi w sposób spójny i precyzyjny wypowiadać się na temat opinii publicznej, posiada umiejętność konstruowania rozbudowanych ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin naukowych

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K01 ma świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności

Ocena dostateczna
WIEDZA
KW_04 student uzyskał dostateczną wiedzę o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związkach między opinią publiczną a mediami, w większości rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania
K_W16 ma uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych oraz etyki zawodowej

UMIEJĘTNOŚCI
KU-04 potrafi wypowiadać się na temat opinii publicznej, posiada umiejętność konstruowania ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin naukowych

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K01 ma podstawową świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności

Ocena niedostateczna
WIEDZA
KW_04 student nie posiada wiedzy o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związkach między opinią publiczną a mediami, nie rozumie problemów opinii publicznej i procesu jej kształtowania
K_W16 nie ma uporządkowanej wiedzy na temat zasad i norm etycznych oraz etyki zawodowej

UMIEJĘTNOŚCI
KU-04 nie potrafi wypowiadać się na temat opinii publicznej, nie posiada umiejętności konstruowania ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin naukowych

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K01 nie ma świadomości poziomu swojej wiedzy i umiejętności
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura podstawowa:
R. Szwed. Reprezentacje opinii publicznej w dyskursie publicznym. Lublin: Wydawnictwa KUL, 2011.
R. Dyoniziak. Sondaże a manipulowanie społeczeństwem. Wyd. Adam Marszałek 2004.
A. Sułek. Sondaż polski. Warszawa: PWN 2001.
E. Noelle-Neumann. Spirala milczenia. Nasza skóra społeczna. Poznań: Zysk i s-ka 2004.

Literatura uzupełniająca:
M. Czyżewski. Opinia publiczna czy opublikowane nastroje? O niektórych warunkach społeczeństwa obywatelskiego. Kultura i Społeczeństwo nr 3 2002.
J. Zaller. Definicje opinii publicznej. W: J. Szczupaczewski. Władza i społeczeństwo. Antologia tekstów z zakresu socjologii polityki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar 1998
G. Sartori. Teoria demokracji. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 1998.
Tyrania opinii. Artykuły w „Kwartalniku respublica Nowa”, nr 16/2011 zima 2011
I. Przybyłowska. Proces akulturacji sondaży opinii publicznej w Polsce. Przegląd Socjologiczny T.XLV 1996.

Seminarium doktoranckie z dyskursu i opinii publicznej - seminarium

Cele przedmiotu:
C1 - przygotowanie studentów do naukowego postawienia i rozwiązania oryginalnego problemu badawczego
C1 - rozwój na poziomie doktoratu umiejętności opracowania literatury, prezentacji wyników badań, dyskusji z danymi oraz krytycznej analizy i wykorzystania materiału badawczego
C3 - przygotowanie do krytycznej analizy i dyskusji nad znaczeniem komunikacji społecznej, sposobami badania opinii publicznej i duskursem publicznym
Wymagania wstępne:
W1 - magisterium z socjologii lub pokrewnych dziedzin nauk społecznych, humanistycznych i filozoficznych
W2 - projekt badań zgodny z tematyką seminarium
W3 - wysokie kompetencje merytoryczne i moralne reprezentowane podczas rozmowy kwalifikacyjnej z promotorem
W4 - zdolności perswazyjne i argumentacyjn
Efekty kształcenia:
WIEDZA
K_W03 - zna zasady związane z metodyką pisania dysertacji naukowych na poziomie pogłębionym
K_W03 - ma pogłębioną i uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych pracy naukowej
K_W04 - ma pogłębioną wiedzę o perspektywach poznawczych, strategiach i metodach badań stosowanych w naukach społecznych

UMIEJĘTNOŚCI
K_U01 - potrafi posługiwać się wybranymi teoriami w celu analizowania prac innych autorów, różnych idei i poglądów z zakresu socjologii i komunikacji społecznej
K_U03 - posiada pogłębione umiejętności wyszukiwania, analizowania, oceniania i przetwarzania informacji na tematy komunikacyjne i społeczne przy wykorzystaniu różnych źródeł i metod
K_U07 - potrafi sprawnie posługiwać się ujęciami teoretycznymi z zakresu socjologii i komunikacji społecznej w celu badania konkretnych kwestii z w/w problematyki
K_U07 - potrafi w sposób merytoryczny, klarowny i precyzyjny wypowiadać się na piśmie (i w mowie) na tematy społeczne i z zakresu komunikacji społecznej

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K03 - rozumie znaczenie socjologii i komunikacji społecznej dla rozwoju jednostki i kształtowania właściwych kategorii więzi w środowiskach społecznych
K_K05 - rozumie potrzebę ciągłego rozwoju osobistego i zawodowego
K_K05 - potrafi uzupełniać i doskonalić nabytą wiedzę i umiejętności
K_K08 - odznacza się odpowiedzialnością za własne podejmowane decyzje i prowadzone działania związane z pracą naukową
Metody dydaktyczne:
Dyskusje nad problemami badawczymi i założeniami własnych prac badawczych doktorantów, prezentacje doktorantów; praca z tekstem; konsultacje indywidualne z promotoremł metody dialogowe
Treści programowe:
1. Cele projektów doktorskich - tematy i problemy badawcze.
2. Literatura przedmiotu związana z zagadnieniami badawczymi.
3. Metodologia projektów doktorskich.
4. Krytyczne sprawdzanie perspektyw oraz rozwój argumentacji właściwej dla wybranych zagadnień badawczych.
5. Dyskusja i analiza zagadnień związanych z projektami doktorskimi
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Ocena dostateczna:
terminowe wywiązywanie się z kolejnych zadań przygotowania i redagowania dysertacji doktorskiej; opracowanie dysertacji na poziomie dostatecznym (spełnienie podstawowych wymagań formalnych stawianych dysertacjom doktorskim); obecność na seminarium.
Ocena dobra:
terminowe wywiązywanie się z kolejnych zadań przygotowania i redagowania części dysertacji doktorskiej; opracowanie pracy na poziomie dobrym (spełnienie podstawowych wymagań formalnych stawianych dysertacjom doktorskim, wykazanie się samodzielnością w kolejnych etapach pracy badawczej); aktywność w dyskusjach podczas seminarium.
Ocena bardzo dobra:
terminowe wywiązywanie się z kolejnych zadań przygotowania i redagowania części dysertacji doktorskiej; opracowanie pracy na poziomie bardzo dobrym (spełnienie podstawowych wymagań formalnych stawianych dysertacjom doktorskim, wykazanie się samodzielnością w kolejnych etapach pracy badawczej, wysoki poziom rzetelności na poziomie merytorycznym i formalnym), obecność na seminarium i aktywny udział w dyskusjach.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
1. G. Gambarelli, Z. Łucki, Jak przygotować pracę dyplomową lub doktorską. Wybór tematu, pisanie, prezentowanie, publikowanie, Kraków 1996; 2. R. Szwed, Reprezentacje opinii publicznej w dyskursie publicznym, Lublin 2011. 2. J. Lofland i inni, Analiza układów społecznych. Przewodnik metodologiczny po badaniach jakościowych, Warszawa 2009. 3. C. Wright Mills, Wyobraźnia socjologiczna, Warszawa 2007. Literatura dobrana indywidualnie dla potrzeb danego tematu pracy.

Seminarium magisterskie: Komunikacja polityczna i dyskurs - seminarium

Cele przedmiotu:
Celem seminarium jest przygotowanie studenta do samodzielnego wypracowania założeń pracy magisterskiej, tj. sformułowania problemu badawczego i planu pracy, jak również wsparcie w dalszej części realizacji procesu tworzenia pracy: krytycznej analizie literatury przedmiotu, przeprowadzaniu badań, interpretowaniu danych, formułowaniu wniosków.
Wymagania wstępne:
Student w zakresie:
 wiedzy zna podstawy komunikacji społecznej, procesów i narzędzi komunikacji marketingowej, w szczególności public relations i reklamy,
 umiejętności – potrafi zastosować podstawowe metody badawcze w badaniu empirycznym, wykorzystać podstawową wiedzę z zakresu komunikacji społecznej, promocyjnej,
 kompetencji – potrafi logicznie wykorzystywać proponowane rozwiązania i twórczo je dostosowywać do problematyki własnej pracy, a także potrafi pracować z literaturą.
Efekty kształcenia:
1. W zakresie wiedzy
K_W13: student opanował zasadnicze elementy wiedzy z dziedziny, z której przygotowuje pracę magisterską, tj. kulltura i media, zna podstawową literaturę przedmiotu z dziedziny, podstawy metodologii konstrukcji pracy dyplomowej oraz metody i techniki niezbędne w realizacji zadania wyznaczonego problematyką pracy - S1A_W04 [D]

2. W zakresie umiejętności
 K_U05: posiada elementarne umiejętności badawcze pozwalające na analizowanie przykładów badań oraz konstruowanie i prowadzenie badań empirycznych; umie sformułować zadanie badawcze i cel pracy, wskazać problemy i pytania badawcze, potrafi rozwiązać określony problem badawczy, sformułować wnioski, opracować i zaprezentować wyniki własnych badań oraz wskazywać kierunki dalszych badań, opanował umiejętność pisania tekstu naukowego - S1A_U01 [D] S1A_U02 [D]
 K_U09: student potrafi ocenić przydatność metod, procedur do realizacji zadań związanych z problematyką pracy magisterskiej, umie zastosować określone metody i techniki badawcze w procedurze realizacji własnego badania - S1A_U06 [D] S1A_U07 [D]
 K_U08: posiada umiejętność prezentowania własnych pomysłów, wątpliwości i sugestii, popierając je argumentacją w kontekście wybranych perspektyw teoretycznych, poglądów różnych autorów S1A_U06
3. W zakresie kompetencji
 K_K06: student jest świadomy istnienia etycznego wymiaru w badaniach i procesach planowania i realizacji public relations i reklamy- S1A_K04
 K_K08: student odpowiedzialnie przygotowuje się do tworzenia swojej pracy, samodzielnie stawia pytania i problemy oraz poszukuje odpowiedzi, aktywnie uczestniczy w dyskusji seminaryjnej, projektuje i realizuje badania z zakresu kultury i mediów - S1A_K03, S1A_K05
Metody dydaktyczne:
Problemowa dyskusja dydaktyczna, prezentacje multimedialne uczestników części pracy oraz wyników przeprowadzonych badań.
Treści programowe:
1-2. Wprowadzenie: prezentacje indywidualne uczestników, dyskusja o zainteresowaniach naukowych słuchaczy.
3-4. Prezentacja problematyki reklamy i PR przez prowadzącego zajęcia, w szczególności strategii reklamowych i PR, przykłady zrealizowanych prac dyplomowych.
5-6. Propozycje tematyczne i dyskusje nt. potencjalnych tematów prac.
7-8. Merytoryczny wymiar pracy dyplomowej. Struktura i plan pracy: zdefiniowanie tematu roboczego pracy (zakres tematyczny pracy), opisanie problemu, przedstawienie tez, zdefiniowanie kluczowych terminów pracy, planu pracy i literatury.
9-10. Formalny wymiar pracy dyplomowej: zasady pisania i budowania struktury pracy dyplomowej: rozmiary i wymiary pracy, strona tytułowa, kolejność stron i ich numeracja, spis treści, zasadnicze elementy wstępu, podział na rozdziały i jego funkcje, wymogi wewnętrznego podziału pracy, zakończenie, zalecany układ treści pracy magisterskiej w IDiKS, przypisy: zasada źródłowości, rodzaje i funkcje przypisów, zasady posługiwania się cytatem, stosowania w przypisach skrótów, form polskich i łacińskich, aneksy; znaczenie akapitu, odstępów; styl naukowy: forma bezosobowa, prostota, zwięzłość, jasność, komunikatywność, precyzja wypowiedzi, konsekwencja terminologiczna, styl.
11-12. Naukowy charakter prac dyplomowych: temat – problematyka naukowa, problem badawczy – naukowy, uporządkowana i wewnętrznie logiczna struktura, innowacyjność – nowe treści, nowa wiedza, ścisłość – precyzja terminologiczna, oszczędność słowa, jasność i obiektywność prowadzonych wywodów, wiarygodność uzasadnień, źródeł pozyskiwania wiedzy, danych.
13-14. Metodologia pracy dyplomowej: wybór tematu pracy, zdefiniowanie problemu badawczego i celów, opracowanie planu pracy, zbieranie materiałów, studiowanie literatury, analizowanie, porządkowanie i przetwarzanie zebranych materiałów, pisanie pracy zgodnie z przyjętym planem – organizacja procesu pisania, redakcja pracy – korekta (układ edytorski, styl, ortografia, rysunki, przypisy itd.)
15-16. Zasady oceny pracy dyplomowej: treść pracy a temat pracy, układ pracy, struktura podziału treści, kolejności rozdziału, kompletności tez, jakość merytoryczna pracy, nowatorskość w ujęciu problemu, dobór, zakres i wykorzystanie źródeł literaturowych, strona formalna: poprawność języka – styl, technika pisania pracy, spis treści, rysunków itd., użyteczność pracy w formie publikacji, realizacji strategii reklamowej czy PR itd.
17-30. Prezentacje rozdziałów teoretycznych pracy magisterskiej- prezentacje zakresu i tematu pracy, problemu badawczego, wstępnej struktury pracy, literatury w wybranym zakresie tematycznym.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
a. opis metod oceny pracy studenta:
 pozytywna ocena z dwu wygłoszonych prezentacji: teoretycznej części pracy (cel pracy i przewidywane wyniki, wstępny spis treści pracy magisterskiej z podaniem tytułów rozdziałów i podrozdziałów) oraz wyników przeprowadzonych badań.
 90% obecność na zajęciach
 aktywność na zajęciach seminaryjnych
 terminowość wygłoszonych prezentacji i złożenia zgłoszenia pracy
b. opis wymagań:
Student potrafi:
 korzystać z różnorodnych źródeł informacji, odnoszących się do obszaru problemowego pracy magisterskiej,
 wskazać metody, techniki i narzędzia badawcze właściwe do rozwiązania problemu postawionego w pracy magisterskiej,
 redagować tekst w odparciu o strukturę i formę odpowiadające pracy magisterskiej,
 prezentować wyniki własnych i cudzych opracowań,
 wykorzystywać wiedzę z innych przedmiotów,
 zastosować wiedzę teoretyczną w praktyce.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Boć J., Jak pisać pracę magisterską, Kolonia Limited, Wrocław 2004.
Cabarelli G., Łucki Z., Jak przygotować pracę dyplomową lub doktorską, Universitas, Kraków 1998.
Kubielski, Wiesław, Praca magisterska w pedagogice, Leszno: Wyższa Szkoła Humanistyczna, 2008.
Pułło A., Prace magisterskie i licencjackie. Wskazówki dla studentów, WP PWN, Warszawa 2000.
Wojcik K., Poradnik dla autorów akademickich prac promocyjnych (licencjackich, magisterskich, doktorskich), SGH, Warszawa 2000.
Zenderowski, Radosław, Praca magisterska: jak pisać i obronić? Wskazówki metodologiczne, \"CeDeWu\", Warszawa 2007.

Literatura uzupełniająca:
Majchrzak J., Metodyka pisania prac magisterskich i dyplomowych: poradnik pisania prac promocyjnych oraz innych opracowań naukowych wraz z przygotowaniem ich do obrony lub publikacji., AE, Poznań 1999.
Ładoński W., Urban S., Proces tworzenia prac dyplomowych i magisterskich na studiach ekonomicznych. Poradnik, PWN, Warszawa 1989.

Uczestniczenie w prowadzeniu zajęć dydaktycznych - praktyki

Cele przedmiotu:
Zbudowanie umiejętności dydaktycznych przez doktorantów
Efekty kształcenia:
Wiedzy:
•Doktorant posiada wiedzę o charakterze szczegółowym związaną z obszarem prowadzonych badań naukowych, którą wykorzystuje w prowadzeniu lub współprowadzeniu zajęć dydaktycznych.
•Doktorant zna zasady przygotowania karty przedmiotu i rolę, jaką karta ma spełniać w prowadzeniu lub współprowadzeniu zajęć oraz sprawdzeniu efektów kształcenia studentów.

Umiejętności:
•Doktorant potrafi dostrzec i właściwe zinterpretować zależności między zjawiskami występującymi w szczegółowym zakresie przedmiotowym z zakresu nauk o zarządzaniu lub dyscyplin pokrewnych oraz objaśnić je, prowadząc lub współprowadząc zajęcia dydaktyczne.
•Doktorant właściwie stosuje zasady prowadzenia zajęć dydaktycznych oraz dobiera metody i techniki dydaktyczne odpowiednio do prowadzonego przedmiotu z zakresu nauk o zarządzaniu lub dyscyplin pokrewnych.
•Doktorant potrafi ocenić stopień zdobycia przez studentów wiedzy i umiejętności, należących do szczegółowego zakresu przedmiotowego z zakresu nauk o zarządzaniu lub dyscyplin pokrewnych.

Kompetencji społecznych (postaw):
•Doktorant zachowuje się w sposób odpowiedzialny i etyczny oraz potrafi egzekwować takie postawy wśród uczestników zajęć, które powadzi lub współprowadzi.
•Doktorant ma świadomość odpowiedzialności wynikającej z pełnienia funkcji publicznych prowadząc lub współprowadząc zajęcia dydaktyczne.
Metody dydaktyczne:
Ćwiczenia
Konwersatorium z wykorzystaniem środków multimedialnych
Dyskusje moderowane
Inne metody dydaktyczne w zależności o rodzaju prowadzonego przedmiotu
Treści programowe:
1. W przypadku samodzielnego prowadzenia zajęć dydaktycznych opracowanie przez doktoranta konspektu zajęć na podstawie karty przedmiotu, opracowanej wcześniej we współpracy z koordynatorem danego przedmiotu.
2. Realizowanie zajęć zgodnie z celem i treściami kształcenia wyszczególnionymi w karcie danego przedmiotu.
3. Przygotowanie i przeprowadzenie zaliczenia przedmiotu przez studentów, ocena osiągnięć studentów z uwzględnieniem stopnia spełnienia efektów kształcenia przewidzianych dla danego przedmiotu w karcie przedmiotu.
4. Konsultowanie przez doktoranta z koordynatorem danego przedmiotu lub opiekunem naukowym sposobu realizowania poszczególnych jednostek lekcyjnych, treści przykładów i zadań, rodzaju wykorzystania nowych technologii w prowadzeniu zajęć.
5. W przypadku braku możliwości samodzielnego przeprowadzenia zajęć dydaktycznych w danym roku akademickim na WNS KUL doktorant odbywa praktyki zawodowe w formie uczestnictwa w prowadzeniu zajęć (współprowadzeniu zajęć), polegające na aktywnym udziale doktoranta w:
a) przygotowaniu materiałów do zajęć (np. prezentacji, studium przypadku, zestawu przykładów i zadań),
b) przeprowadzeniu zajęć na tematy wskazane przez opiekuna naukowego lub innego nauczyciela akademickiego,
c) przygotowaniu, przeprowadzeniu i sprawdzeniu prac zaliczeniowych studentów.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
1.Opiekun naukowy doktoranta zalicza praktyki zawodowe odbyte przez doktoranta w danym roku akademickim wpisując w protokole adnotację zal. W przypadku, gdy doktorant nie uzyska zaliczenia praktyk zawodowych, opiekun wpisuje – nzal. 2.Podstawę zaliczenia przez doktoranta praktyk zawodowych w roku akademickim stanowi pozytywna ocena przeprowadzenia lub uczestniczenia w ich prowadzeniu, dokonana przez koordynatora danego przedmiotu w razie zlecenia hospitacji zajęć przez kierownika studiów doktoranckich.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
•Kwieciński Z., Śliwerski B. (red.), Pedagogika. Podręcznik akademicki, tom 2, część II, Warszawa 2003.
•Podręczniki akademickie i skrypty zalecane dla przedmiotu przez koordynatora danego przedmiotu, prowadzonego przez doktoranta.
Literatura uzupełniająca:
•Artykuły naukowe i referaty zlecane dla danego przedmiotu przez koordynatora przedmiotu, prowadzonego przez doktoranta.