Methods of Philosophical Discussions and Arguments - tutorial

Course objective:
C1 – to answer the question ‘what kinds of evidence are there for philosophical claims?’;
C2 – to learn how to build good (valid and sound) arguments;
C3 – to practice philosophical disputes;
C4 – to study the most famous philosophical arguments.
Learning outcomes:
The student knows relations between philosophy and logic, science, humanities and theology; knows and understands philosophical terminology used by philosophers in their arguments and discussions; knows advanced methods of analysis, argumentation, interpretation etc. which are applied by philosophers in their papers and discussions; understands the role of argumentation in the social and cultural life.
Teaching method:
Lecture, tutorial, discussion, exercises, workshop.
Course content description:
1. The theory of argument (the definition, the structure, types and applications of arguments).2. Conditions of good arguments (validity, soundness, epistemic and pragmatic conditions). 3. Main rules (and schemes) of inference – typical kinds of valid arguments. 4. Grice’s conversional rules. 5. Some famous arguments of Western philosophy, esp. of analytic philosophy of religion. 6. Methods of philosophy, esp. thought experiment.
Forms of assessment:
The final grade includes: a grade from the completion (50%), a grade from the work (30%), a grade from discussion (20%)
Knowledge:
During the completion a student is supposed to answer 2 issues. The answer is assessed as following:

2 – a student answers to no issues or answers only to one, or her answer is chaotic, she does not know terminology, she cannot reconstruct problems and positions despite the teacher’s clues
3 – a student answers both questions, but her answer is chaotic, with many errors; problems and positions are recognized only with the teacher’s help, a student does not know details
4 – a student answers both questions, speaks in a communicative way, commits few mistakes, is able to give a detailed analysis of problems and positions with no teacher’s help
5 – a student provides a fluent presentation, testifying her independent reflection, can state problems on her own and suggests solutions to them

The written work is assessed as follows:
2 – a student has not provided the work, or the work is not her independent achievement, is chaotic, with wrong terminology, deficient definitions, and wrongly stated problems and solutions
3 – a student has written a work in a communicative language, with no serious language mistakes, with few essential errors as to the problems and positions
4 – a student has provided a good work and stated problems and positions correctly
5 - a student has provided a good work, stated problems and positions correctly, and sketched her opinion about them

The evaluation of the discussion on the text:

2 - a student does not participate in the discussion or has not read the text
3 – a student has read the text but cannot say anything about it, does not justify her theses
4 – a student has read the text, can talk about it, justifies her theses but commits some mistakes
5 – a student has read the text, can talk about it, justifies her theses and answers, suggests original approaches to the issues
Required reading list:
A. Weston, A Rulebook for Arguments, Cambridge 2009
Ch. Daly, An Introduction to Philosophical Methods, 2010
M. Bruce, S. Barbone (eds.), Just the Arguments. 100 of the Most Important Arguments in Western Philosophy, Oxford etc. 2011

Metody argumentacji i dyskusji filozoficznej - konwersatorium

Cele przedmiotu:
1) zapoznanie się z teorią argumentacji; 2) ćwiczenie formułowania poprawnych argumentów; 3) dyskutowanie klasycznych argumentów filozoficznych.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
Student zna definicję argumentacji i dyskusji; zna warunki dobrego argumentu (w różnych aspektach); zna klasyczne argumenty filozoficzne; zna zasady uczestnictwa w dyskusji.

UMIEJĘTNOŚCI
Student umie formułować poprawne argumenty; oceniać argumenty innych (w różnych aspektach); twórczo i uczciwie uczestniczyć w dyskusji.

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Student ma wyrobioną postawę dbałości o kulturę logiczną i kulturę dyskusji.
Metody dydaktyczne:
Wykład, dyskusja, ćwiczenia, warsztaty.
Treści programowe:
1. Pojęcie argumentu i pojęcia pokrewne. 2. Rodzaje argumentów. 3. Kryteria dobrego argumentu. 4. Schematy najczęściej używanych argumentów. 5. Reguły konwersacyjne Grice\'a. 6. Słynne argumenty filozoficzne. 7. Reguły dyskusji filozoficznej. 8. Typologia argumentów filozoficznych. 8. Eksperyment myślowy.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Prezentacja przed całą grupą wybranego argumentu (na rzecz tezy bronionej przez studenta). Prezentacja odtwórcza (poprawne streszczenie argumentu znanego w literaturze) - ocena dostateczna. Prezentacja własnego argumentu spełniającego warunki poprawności logicznej i pragmatycznej - ocena dobra. Prezentacja własnego argumentu spełniającego warunki poprawności logicznej i pragmatycznej oraz obrona go w dyskusji i namysł nad nim w aspekcie logicznym, epistemicznym i pragmatycznym - ocena bardzo dobra.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
K. Szymanek, Sztuka argumentacji. Słownik terminologiczny, W-wa PWN 2008
A. Weston, A Rulebook for Arguments, Cambridge 2009
Ch. Daly, An Introduction to Philosophical Methods, 2010 M. Bruce, S. Barbone (eds.), Just the Arguments. 100 of the Most Important Arguments in Western Philosophy, Oxford etc. 2011

Teoria poznania - wykład

Cele przedmiotu:
C1 - Zapoznanie z terminologią, problemami, stanowiskami i argumentacją związaną z poznaniem ludzkim.
C2 - Ćwiczenie umiejętności pisania streszczeń.
C3 - Rekonstrukcja i krytyczna analiza tekstów źródłowych.
C4 - Ćwiczenie umiejętności dyskutowania, argumentacji.
Wymagania wstępne:
W1 - Znajomość podstawowych zagadnień filozofii (omawianych na przedmiocie Wprowadzenie do filozofii).
W2 - Umiejętność analizowania tekstów naukowych.
W3 - Umiejętność krytycznego myślenia oraz formułowania swojego stanowiska.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student zna klasyczne oraz dyskutowane współcześnie problemy, główne stanowiska oraz argumenty związane z poznaniem ludzkim - K_W05.
2. Student zna terminologię filozoficzną związaną z problematyką teorii poznania - K_W03.

UMIEJĘTNOŚCI
1. Student potrafi dyskutować na temat problemów związanych z poznaniem - dostrzega różnicę stanowisk, potrafi odwółać się do podstawowej argumentacji - K_U05, K_U04.
2. Student potrafi napisać streszczenie omawianych na zajęciach tekstów - K_U06.

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Student wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności w praktyce życiowej: potrafi zanalizować problem i zaproponować jego rozwiązanie - K_K04.
Metody dydaktyczne:
Wykład konwencjonalny (tradycyjny), wykład konwersatoryjny, wykład z wykorzystaniem technik multimedialnych (pokaz slajdów).
Treści programowe:
1. Czynności poznawcze: rodzaje bezpośredniego poznania;
2. Czynności poznawcze: poznanie pośrednie;
3. Źródła poznania: rodzaje problemów, empiryzm genetyczny, natywizm;
4. Źródła poznania: aprioryzm, aposterioryzm, spór o wiedzę syntetyczną a priori;
5. Racjonalizm – irracjonalizm: stanowiska, argumenty;
6. Racjonalizm – irracjonalizm: racjonalizm umiarkowany;
7. Realizm – idealizm: rodzaje sporu (metafizyczny, epistemologiczny), idealizm (stanowiska, argumenty);
8. Realizm – idealizm: realizm (stanowiska, argumenty);
9. Prawda: klasyczna koncepcja prawdy oraz jej trudności;
10. Prawda: semantyczna i deflacyjne koncepcje prawdy i ich krytyka;
11. Prawda: epistemiczne koncepcje prawdy i ich krytyka;
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Egzamin ustny - kryteria:
Ocena niedostateczna
(W) - Student nie posiada elementarnej wiedzy dotyczącej terminologii, problemów, głównych stanowisk i najprostszej argumentacji związanych z poznaniem ludzkim.
(U) - Student nie potrafi dyskutować na temat problemów związanych z poznaniem - nie dostrzega różnicy pomiędzy głównymi stanowiskami, nie odłowuje do podstawowej argumentacji. Nie potrafi napisać prostego streszczenia omawianego tekstu.
(K) - Student nie wykorzystuje na poziomie elementarnym zdobytej wiedzy i umiejętności w praktyce życiowej: nie potrafi zanalizować problemu i zaproponować jego rozwiązania.

Ocena dostateczna
(W) - Student posiada elementarną wiedzę dotyczącą terminologii, problemów, głównych stanowisk i najprostszej argumentacji związanych z poznaniem ludzkim.
(U) - Student potrafi dyskutować na temat problemów związanych z poznaniem - dostrzega różnicę pomiędzy głównymi stanowiskami, odłowuje do podstawowej argumentacji. Potrafi napisać proste streszczenie omawianego tekstu.
(K) - Student wykorzystuje na poziomie elementarnym zdobytą wiedzę i umiejętności w praktyce życiowej: potrafi zanalizować problem i zaproponować jego rozwiązanie.

Ocena dobra
(W) - Student ma uporządkowaną wiedzę dotyczącą terminologii, problemów, typowych stanowisk i argumentacji związanych z poznaniem ludzkim.
(U) - Student sprawnie dyskutuje na temat problemów związanych z poznaniem - dostrzega różnicę stanowisk, odłowuje do znanej sobie argumentacji. Potrafi napisać streszczenie omawianego tekstu, wykorzystując przy tym posiadaną wiedzę.
(K) - Student sprawnie wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności w praktyce życiowej: potrafi zanalizować typowy problem i zaproponować jego rozwiązanie.

Ocena bardzo dobra
(W) - Student ma usystematyzowaną i ugruntowaną wiedzę dotyczącą terminologii, problemów, stanowisk i argumentacji związanych z poznaniem ludzkim.
(U) - Student w interesujący sposób dyskutuje na temat problemów związanych z poznaniem - sprawnie rozpoznaje różnicę stanowisk i przyjmowane założenia, stara się samodzielnie formułować argumentację. Potrafi napisać recenzję tekstu, wykazując przy tym umiejętność samodzielnej jego analizy i syntezy.
(K) - Student samodzielnie wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności w praktyce życiowej:
potrafi zanalizować nietypowy problem i zaproponować jego rozwiązanie.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura podstawowa:
Kartezjusz „Medytacja pierwsza” i „Medytacja druga” (różne wydania).
I. Dąmbska „O rodzajach sceptycyzmu”, Kwartalnik Filozoficzny , t.17, z.1-2 (1948), s. 79-86.
A. B. Stępień „Czy rozum ma szansę się obronić” [w:] tenże, \"Studia i szkice filozoficzne\", t. I, Lublin: RW KUL 1999, s. 238-245.
A. B. Stępień „16 02. Postacie świadomości. Struktura aktu świadomości” [w:] tenże, \"Wstęp do filozofii\", Lublin: TN KUL 2007, s. 116-117.
A. B. Stępień „W poszukiwaniu istoty człowieka” (cz. III. Świadomość człowieka) [w:] tenże, \"Studia i szkice filozoficzne\", t. II, Lublin: RW KUL 2001, s. 33-44.
R. Ziemińska „Quine’a epistemologia naturalizowana” [w:] tenże, \"Eksternalizm we współczesnej epistemologii\", Szczecin: Wydawnictwo Uniwersytetu Szczecińskiego 2002. s. 18-50.
R. Ingarden, „Wykład piąty” [w:] \"Wstęp do fenomenologii Husserla\", Warszawa: PWN 1974, s. 102-125.
J. Wojtysiak, E. Odoj, \"Teoria poznania naukowego\", [w:] P. Kawalec, P. Lipski, R. Wodzisz (red.), \"Podstawy naukoznawstwa. Skrypt dla studentów studiów magisterskich\", Lublin: Wydawnictwo KUL 2011, s. 157-184.
K. Ajdukiewicz „Zagadnienie źródła poznania” (Racjonalizm i irracjonalizm) [w:] tenże, \"Zagadnienia i kierunki filozofii\" (różne wydania).
G. E. Moore „Dane zmysłowe” [w:] tenże, \"Z głównych zagadnień filozofii\", tłum. Cz. Znamierowski, Warszawa: PWN 1967, s. 58-100.
K. Ajdukiewicz „Zagadnienie prawdy” [w:] tenże, \"Zagadnienia i kierunki filozofii\" (różne wydania).
B. Russell „Prawda i fałsz” [w:] tenże, \"Problemy filozofii\", tłum: W. Sady, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2003, s. 131-142.
A. Chrudzimski „Rodzaje fundamentalizmu epistemologicznego”, Edukacja Filozoficzna, t. 24 (1997), s. 183-194.
E. Gettier „Czy uzasadnione i prawdziwe przekonanie jest wiedzą?”, Principia I (1990), s. 93-96.

Literatura uzupełniająca:
R. Ziemińska „Trzy strategie dyskusji ze sceptycyzmem”, Roczniki Filozoficzne t. 50, z. 1 (2002), s. 575-595.
R. Ingarden, „Wykład trzeci” [w:] tenże, \"Wstęp do fenomenologii Husserla\", Warszawa: PWN 1974, s. 56-78.
R. Ziemińska „Plantingi teoria gwarancji (warrant)” [w:] tenże, \"Eksternalizm we współczesnej epistemologii\", Szczecin: Wydawnictwo Uniwersytetu Szczecińskiego 2002, s.207-218.
A. B. Stępień „Rodzaje bezpośredniego poznania” [w:] tenże, \"Studia i szkice filozoficzne\", t. I, Lublin: RW KUL 1999, s. 126-158.
S. Judycki „Wiedza a posteriori i a priori” [w:] R. Ziemińska (red.) \"Przewodnik po epistemologii\", Kraków: Wydawnictwo WAM 2011.
M. Hempoliński „Poznanie zmysłowe. Filozofia percepcji” [w:] tenże, \"Filozofia współczesna. Wprowadzenie do zagadnień i kierunków\", Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1989, s. 410-466.
S. Judycki „O klasycznym pojęciu prawdy”, Roczniki filozoficzne, t. 49, z. 1 (2001), s. 25-62.
J. Wojtysiak, E. Odoj „Jak udoskonalić klasyczną definicję wiedzy?\" [w:] D. Leszczyński (red.), „Studia Systematica\", t.III: Wiedza, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego 2013, s. 247-266 .

Teoria poznania - seminarium

Cele przedmiotu:
C1 - Przygotowanie pracy doktorskiej.
C2 - Pogłębienie umiejętności prowadzenia zaawansowanych i samodzielnych badań naukowych oraz redagowania tekstu naukowego.
Wymagania wstępne:
Forma zaliczenia: na podstawie systematycznej obecności i aktywnego uczestnictwa w zajęciach oraz pracy pisemnej
Efekty kształcenia:
WIEDZA

UMIEJĘTNOŚCI

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Metody dydaktyczne:
Referaty, wspólna analiza tekstu, dyskusja.
Treści programowe:
Przedmiotem seminarium będą główne problemy współczesnej epistemologii i metafizyki analizowane na podstawie M. Loux, D. W. Zimmerman (eds), The Oxford Handbook of Metaphysics, Oxford/New York: Oxford University Press 2003.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Brak zaliczenia
(W) - Doktorant nie posiada pogłębionej wiedzy w zakresie wyznaczonym tematem pracy dyplomowej; nie zna polskiej ani obcojęzycznej terminologii filozoficznej; nie posiada specjalistycznej wiedzy na temat metodologicznego statusu filozofii oraz relacji filozofii do innych nauk; nie zna i nie rozumie zaawansowanych metod analizy i interpretacji różnych form wypowiedzi filozoficznych.
(U) - Doktorant nie potrafi sprawnie wyszukiwać, porządkować i analizować informacji z różnych źródeł oraz nie posiada pogłębionej umiejętności redagowania tekstu naukowego; nie prowadzi samodzielnych i twórczych badań w zakresie wybranej dyscypliny filozoficznej; nie upowszechnia wyników swych badań w gronie polskich oraz zagranicznych specjalistów; nie posługuje się swobodnie współczesnymi metodami dydaktycznymi w zakresie
pozwalającym na prowadzenie zajęć na poziomie akademickim.
(K) - Doktorant nie jest krytyczny wobec własnej wiedzy i umiejętności, nie stara się poszerzać swoich kompetencji; nie broni własnego stanowiska w sposób rzetelny i kompetentny; nie przejawia otwartości na krytykę; nie poczuwa się do odpowiedzialności zarówno za instytucję, do której przynależy, jak i za stan filozofii jako dyscypliny naukowej. Nie wykorzystuje swoich profesjonalnych umiejętności i wiedzy do rozwoju dobra wspólnego w społeczeństwie.

Zaliczenie
(W) - Doktorant posiada pogłębioną wiedzę w zakresie wyznaczonym tematem pracy dyplomowej; zna polską oraz obcojęzyczną terminologię filozoficzną; posiada specjalistyczną wiedzę na temat metodologicznego statusu filozofii oraz relacji filozofii do innych nauk; zna i rozumie zaawansowane metody analizy i interpretacji różnych form wypowiedzi filozoficznych.
(U) - Doktorant potrafi sprawnie wyszukiwać, porządkować i analizować informacje z różnych źródeł oraz posiada pogłębioną umiejętność redagowania tekstu naukowego; prowadzi samodzielne i twórcze badania w zakresie wybranej dyscypliny filozoficznej; upowszechnia wyniki swych badań w gronie polskich oraz zagranicznych specjalistów; posługuje się swobodnie współczesnymi metodami dydaktycznymi w zakresie pozwalającym na prowadzenie zajęć na poziomie akademickim.
(K) - Doktorant jest krytyczny wobec własnej wiedzy i umiejętności, nieustannie stara się poszerzać swoje kompetencje; rzetelnie i kompetentnie broni własnego stanowiska; przejawia stałą otwartość na krytykę; poczuwa się do odpowiedzialności zarówno za instytucję, do której przynależy, jak i za stan filozofii jako dyscypliny naukowej; swoje profesjonalne umiejętności i wiedzę wykorzystuje do rozwoju dobra wspólnego w społeczeństwie.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
M. Loux, D.W. Zimmerman, Metaphysics. A Contemporary Introduction, London/New York 1998.

Teoria poznania - Epistemologia - wykład

Cele przedmiotu:
C1 - Zapoznanie z terminologią, problemami, stanowiskami i argumentacją związaną z poznaniem ludzkim.
C2 - Ćwiczenie umiejętności pisania streszczeń.
C3 - Rekonstrukcja i krytyczna analiza tekstów źródłowych.
C4 - Ćwiczenie umiejętności dyskutowania, argumentacji.
Wymagania wstępne:
W1 - Znajomość podstawowych zagadnień filozofii (omawianych na przedmiocie Wprowadzenie do filozofii).
W2 - Umiejętność analizowania tekstów naukowych.
W3 - Umiejętność krytycznego myślenia oraz formułowania swojego stanowiska.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Student zna klasyczne oraz dyskutowane współcześnie problemy, główne stanowiska oraz argumenty związane z poznaniem ludzkim - K_W05.
2. Student zna terminologię filozoficzną związaną z problematyką teorii poznania - K_W03.

UMIEJĘTNOŚCI
1. Student potrafi dyskutować na temat problemów związanych z poznaniem - dostrzega różnicę stanowisk, potrafi odwółać się do podstawowej argumentacji - K_U05, K_U04.
2. Student potrafi napisać streszczenie omawianych na zajęciach tekstów - K_U06.

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Student wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności w praktyce życiowej: potrafi zanalizować problem i zaproponować jego rozwiązanie - K_K04.
Metody dydaktyczne:
Wykład konwencjonalny (tradycyjny), wykład konwersatoryjny, wykład z wykorzystaniem technik multimedialnych (pokaz slajdów).
Treści programowe:
Treści kształcenia realizowane na wykładzie dla poszczególnych jednostek dydaktycznych:
1. Teoria poznania - zagadnienia wstępne: definicja, problematyka, szczegółowe teorie poznania, koncepcje uprawiania teorii poznania;
2. Sceptycyzm: rodzaje sceptycyzmu, argument „Trylemat Agryppy” i reakcje na niego;
3. Sceptycyzm: pozostałe argumenty na rzecz sceptycyzmu i odpowiedzi na nie;
4. Internalizm – eksternalizm: definicje, wprowadzenie w problematykę sporu;
5. Internalizm: „problem mostu” i jego rozwiązania;
6. Internalizm: koncepcja świadomości, postacie świadomości i samoświadomości;
7. Eksternalizm: rodzaje eksternalizmu i ich przedstawiciele, reliabilizm;
8. Eksternalizm: koncepcja teorii poznania W. V. O. Quine’a;
9. Eksternalizm: „teistyczny reliabilizm” Alvina Plantingi;
10. Czynności poznawcze: rozróżnienia, bezpośredniość poznania;
11. Czynności poznawcze: rodzaje bezpośredniego poznania;
12. Czynności poznawcze: poznanie pośrednie;
13. Źródła poznania: rodzaje problemów, empiryzm genetyczny, natywizm;
14. Źródła poznania: aprioryzm, aposterioryzm, spór o wiedzę syntetyczną a priori;
15. Racjonalizm – irracjonalizm: stanowiska, argumenty;
16. Racjonalizm – irracjonalizm: racjonalizm umiarkowany;
17. Realizm – idealizm: rodzaje sporu (metafizyczny, epistemologiczny), idealizm (stanowiska, argumenty);
18. Realizm – idealizm: realizm (stanowiska, argumenty);
19. Prawda: klasyczna koncepcja prawdy oraz jej trudności;
20. Prawda: semantyczna i deflacyjne koncepcje prawdy i ich krytyka;
21. Prawda: epistemiczne koncepcje prawdy i ich krytyka;
22. Uzasadnienie: rozróżnienia wstępne, postawy propozycjonalne;
23. Uzasadnienie: rodzaje, stopnie i modele uzasadnienia;
24. Wiedza: klasyczna definicja wiedzy, problem Gettiera;
25. Wiedza: odpowiedzi na problem Gettiera (koncepcja braku fałszywych podstaw, niepodważalnego uzasadnienia, koncepcja przyczynowa) i ich krytyka;
26. Wiedza: precyzacja klasycznej definicji wiedzy jako odpowiedz na problem Gettiera;
27. Poznanie religijne: problemy, stanowiska (kognitywizm, emotywizm);
28. Poznanie religijne: koncepcje uzasadnienia przekonań religijnych;
29. Poznanie naukowe: metodologiczne typy nauk, struktura nauk przyrodniczych, problem indukcji;
30. Poznanie naukowe: przedmiot i wartość nauk przyrodniczych – realizm a instrumentalizm, problem „rozwoju” nauki.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Egzamin ustny - kryteria.
Ocena niedostateczna
(W) - Student nie posiada elementarnej wiedzy dotyczącej terminologii, problemów, głównych stanowisk i najprostszej argumentacji związanych z poznaniem ludzkim.
(U) - Student nie potrafi dyskutować na temat problemów związanych z poznaniem - nie dostrzega różnicy pomiędzy głównymi stanowiskami, nie odłowuje do podstawowej argumentacji. Nie potrafi napisać prostego streszczenia omawianego tekstu.
(K) - Student nie wykorzystuje na poziomie elementarnym zdobytej wiedzy i umiejętności w praktyce życiowej: nie potrafi zanalizować problemu i zaproponować jego rozwiązania.

Ocena dostateczna
(W) - Student posiada elementarną wiedzę dotyczącą terminologii, problemów, głównych stanowisk i najprostszej argumentacji związanych z poznaniem ludzkim.
(U) - Student potrafi dyskutować na temat problemów związanych z poznaniem - dostrzega różnicę pomiędzy głównymi stanowiskami, odłowuje do podstawowej argumentacji. Potrafi napisać proste streszczenie omawianego tekstu.
(K) - Student wykorzystuje na poziomie elementarnym zdobytą wiedzę i umiejętności w praktyce życiowej: potrafi zanalizować problem i zaproponować jego rozwiązanie.

Ocena dobra
(W) - Student ma uporządkowaną wiedzę dotyczącą terminologii, problemów, typowych stanowisk i argumentacji związanych z poznaniem ludzkim.
(U) - Student sprawnie dyskutuje na temat problemów związanych z poznaniem - dostrzega różnicę stanowisk, odłowuje do znanej sobie argumentacji. Potrafi napisać streszczenie omawianego tekstu, wykorzystując przy tym posiadaną wiedzę.
(K) - Student sprawnie wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności w praktyce życiowej: potrafi zanalizować typowy problem i zaproponować jego rozwiązanie.

Ocena bardzo dobra
(W) - Student ma usystematyzowaną i ugruntowaną wiedzę dotyczącą terminologii, problemów, stanowisk i argumentacji związanych z poznaniem ludzkim.
(U) - Student w interesujący sposób dyskutuje na temat problemów związanych z poznaniem - sprawnie rozpoznaje różnicę stanowisk i przyjmowane założenia, stara się samodzielnie formułować argumentację. Potrafi napisać recenzję tekstu, wykazując przy tym umiejętność samodzielnej jego analizy i syntezy.
(K) - Student samodzielnie wykorzystuje zdobytą wiedzę i umiejętności w praktyce życiowej:
potrafi zanalizować nietypowy problem i zaproponować jego rozwiązanie.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura podstawowa:
Kartezjusz „Medytacja pierwsza” i „Medytacja druga” (różne wydania).
I. Dąmbska „O rodzajach sceptycyzmu”, Kwartalnik Filozoficzny , t.17, z.1-2 (1948), s. 79-86.
A. B. Stępień „Czy rozum ma szansę się obronić” [w:] tenże, \"Studia i szkice filozoficzne\", t. I, Lublin: RW KUL 1999, s. 238-245.
A. B. Stępień „16 02. Postacie świadomości. Struktura aktu świadomości” [w:] tenże, \"Wstęp do filozofii\", Lublin: TN KUL 2007, s. 116-117.
A. B. Stępień „W poszukiwaniu istoty człowieka” (cz. III. Świadomość człowieka) [w:] tenże, \"Studia i szkice filozoficzne\", t. II, Lublin: RW KUL 2001, s. 33-44.
R. Ziemińska „Quine’a epistemologia naturalizowana” [w:] tenże, \"Eksternalizm we współczesnej epistemologii\", Szczecin: Wydawnictwo Uniwersytetu Szczecińskiego 2002. s. 18-50.
R. Ingarden, „Wykład piąty” [w:] \"Wstęp do fenomenologii Husserla\", Warszawa: PWN 1974, s. 102-125.
J. Wojtysiak, E. Odoj, \"Teoria poznania naukowego\", [w:] P. Kawalec, P. Lipski, R. Wodzisz (red.), \"Podstawy naukoznawstwa. Skrypt dla studentów studiów magisterskich\", Lublin: Wydawnictwo KUL 2011, s. 157-184.
K. Ajdukiewicz „Zagadnienie źródła poznania” (Racjonalizm i irracjonalizm) [w:] tenże, \"Zagadnienia i kierunki filozofii\" (różne wydania).
G. E. Moore „Dane zmysłowe” [w:] tenże, \"Z głównych zagadnień filozofii\", tłum. Cz. Znamierowski, Warszawa: PWN 1967, s. 58-100.
K. Ajdukiewicz „Zagadnienie prawdy” [w:] tenże, \"Zagadnienia i kierunki filozofii\" (różne wydania).
B. Russell „Prawda i fałsz” [w:] tenże, \"Problemy filozofii\", tłum: W. Sady, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2003, s. 131-142.
A. Chrudzimski „Rodzaje fundamentalizmu epistemologicznego”, Edukacja Filozoficzna, t. 24 (1997), s. 183-194.
E. Gettier „Czy uzasadnione i prawdziwe przekonanie jest wiedzą?”, Principia I (1990), s. 93-96.

Literatura uzupełniająca:
R. Ziemińska „Trzy strategie dyskusji ze sceptycyzmem”, Roczniki Filozoficzne t. 50, z. 1 (2002), s. 575-595.
R. Ingarden, „Wykład trzeci” [w:] tenże, \"Wstęp do fenomenologii Husserla\", Warszawa: PWN 1974, s. 56-78.
R. Ziemińska „Plantingi teoria gwarancji (warrant)” [w:] tenże, \"Eksternalizm we współczesnej epistemologii\", Szczecin: Wydawnictwo Uniwersytetu Szczecińskiego 2002, s.207-218.
A. B. Stępień „Rodzaje bezpośredniego poznania” [w:] tenże, \"Studia i szkice filozoficzne\", t. I, Lublin: RW KUL 1999, s. 126-158.
S. Judycki „Wiedza a posteriori i a priori” [w:] R. Ziemińska (red.) \"Przewodnik po epistemologii\", Kraków: Wydawnictwo WAM 2011.
M. Hempoliński „Poznanie zmysłowe. Filozofia percepcji” [w:] tenże, \"Filozofia współczesna. Wprowadzenie do zagadnień i kierunków\", Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1989, s. 410-466.
S. Judycki „O klasycznym pojęciu prawdy”, Roczniki filozoficzne, t. 49, z. 1 (2001), s. 25-62.
J. Wojtysiak, E. Odoj „Jak udoskonalić klasyczną definicję wiedzy?\" [w:] D. Leszczyński (red.), „Studia Systematica\", t.III: Wiedza, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego 2013, s. 247-266 .

Teoria poznania - Kanon - egzamin

Cele przedmiotu:
Zob. teoria poznania - epistemologia (wykład - semestr letni)
Efekty kształcenia:
WIEDZA

UMIEJĘTNOŚCI

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Metody dydaktyczne:
Zob. teoria poznania - epistemologia (wykład - semestr letni)
Treści programowe:
Zob. teoria poznania - epistemologia (wykład - semestr letni)
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Zob. teoria poznania - epistemologia (wykład - semestr letni)
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Zob. teoria poznania - epistemologia (wykład - semestr letni)