Dariusz Dąbek

Filozofia nauk przyrodniczych - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1 – rozumienie procedur naukowych i umiejętność krytycznej oceny informacji i argumentów w świetle stosowanych w nauce metod;
C2 – świadomość dynamiki nauki na poziomie przedmiotowym i metaprzedmiotowym;
C3 – dostrzeganie pluralizmu filozofii nauk empirycznych.
Wymagania wstępne:
W1 – podstawowa wiedza dotycząca logiki i ogólnej metodologii nauk;
W2 – umiejętność analizowania tekstów naukowych;
W3 – umiejętność krytycznego myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 – student zna podstawowe procedury naukotwórcze w naukach przyrodniczych;
W2 – student posiada wiedzę wynikającą z porównania filozofii nauki logicznego empiryzmu, popperyzmu i popopperyzmu;
W3 – student zna aktualnie dyskutowane kwestie z filozofii nauk przyrodniczych.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 – student umie ocenić współczesną wiedzę o przyrodzie w oparciu o wybrane modele rozwoju nauki, dostrzega pluralizm metod i dynamikę teorii naukowych;
U2 – student rozumie procedury naukowe, oraz potrafi krytycznie oceniać informacje i argumenty w świetle stosowanych w nauce metod;
U3 – student dostrzega pluralizm filozofii nauk (empirycznych) oraz dynamikę nauki na poziomie przedmiotowym i metaprzedmiotowym.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 – student docenia rozwój wiedzy naukowej oraz posiada świadomość różnorodnych jej ograniczeń;
K2 – student wykazuje otwartość na nowe idee i odkrycia, podejmuje dyskusje i wyraża sądy dotyczące poznawczej wartości wiedzy przyrodniczej;
K3 – student rozumie problematykę etyczną związaną z uczciwością naukową i dydaktyczną oraz rzetelnością i uczciwością prowadzenia sporu filozoficznego.
Metody dydaktyczne:
Metoda problemowa, elementy wykładu tradycyjnego, metody aktywizujące z wykorzystaniem technik multimedialnych, referaty przygotowywane przez studentów na tematy wybrane z listy zagadnień zaproponowanych przez prowadzącego oraz dyskusja nad nimi.
Treści programowe:
Cele, metody i kryteria naukowości. Konstrukty teoretyczne: terminy, teorie programy badawcze. Procedury odkrywania, rozstrzygania (testowania), wyjaśniania, preferowania i akceptowania w naukach przyrodniczych. Historyczny rozwój refleksji nad nauką: logiczny empiryzm (konfirmacja, terminy teoretyczne, wyjaśnianie), popperyzm (falsyfikacjonizm-fallibilizm), nowa filozofia nauki (uteoretyzowanie obserwacji, rewolucje naukowe, odkrycia). Epistemologia konsensualna (racjonalność, wiedza i prawda w nauce). Elementy aksjologii epistemicznej.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Obecność i aktywność na zajęciach (50%), przygotowanie referatu na jeden z tematów wskazanych przez osobę prowadzącą i przedstawienie go na zajęciach (50%).
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
1. PODSTAWOWA
A. Grobler, Metodologia nauki, Kraków: Aureus – Znak 2006;
Z. Hajduk, Filozofia nauk przyrodniczych. Uaktualniony wybór elementarnych kwestii, Lublin: Wydawnictwo KUL 2012;
Z. Hajduk, Struktury metodologiczne w nauce. Słowa klucze filozofii nauki, Lublin: Wydawnictwo KUL 2016;
Psillos S., Curd M. (red.), The Routledge Companion to Philosophy of Science, London & New York: Routlege 2008;
J. Życiński J., Elementy filozofii nauki, Tarnów: Academica 1996.
2. UZUPEŁNIAJĄCA
P.K. Feyerabend, Przeciw metodzie, Wrocław: Siedmioróg 1996;
Hajduk Z., Metodologiczna charakterystyka relacji między teorią a doświadczeniem, „Roczniki Filozoficzne” 60 (2012), nr 4, s. 147-180;
Z. Hajduk, Temporalność nauki. Kontrowersyjne zagadnienia dynamiki nauki, Lublin: RW KUL 1995;
Hajduk Z., Wartości epistemiczne: aktualne kontrowersje w aksjologii nauki, „Roczniki Filozoficzne” 50(2002), z. 1, 165-184;
M. Heller, Filozofia nauki. Wprowadzenie, Kraków: Petrus 2011.

Filozofia przyrody nieożywionej - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
C1 - przedstawienie statusu filozofii przyrody i sposobów jej uprawiania;
C2 - prezentacja naukowej i filozoficznych koncepcji materii;
C3 - ukazanie sposobu budowania obrazu świata z uwzględnieniem osiągnięć współczesnej fizyki i kosmologii.
Wymagania wstępne:
W1 - umiejętność analizowania tekstów naukowych;
W2 - umiejętność krytycznego myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 - student zna status metodologiczny filozofii przyrody i różne koncepcje jej uprawiania;
W2 - student posiada wiedzę dotyczącą współczesnego naukowego obrazu świata;
W3 - student zna aktualnie dyskutowane w literaturze przedmiotu kwestie z zakresu filozofii przyrody i nauk przyrodniczych, zwłaszcza fizyki i kosmologii.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 - student potrafi analizować podobieństwa i różnice pomiędzy filozofią przyrody a filozofią nauk przyrodniczych, oraz stosować zdobytą wiedzę do konstruowania obrazu świata;
U2 - student umie krytycznie oceniać informacje i argumenty w świetle stosowanych w nauce metod oraz potrafi integrować wiedzę przyrodniczą;
U3 - student potrafi rozwiązywać problemy wykorzystując literaturę przedmiotu.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 - student umie podejmować dyskusje i wyrażać sądy dotyczące poznawczej wartości różnych typów wiedzy o świecie;
K2 - student jest otwarty na różnorodne koncepcje dotyczące filozoficznej refleksji nad naukami przyrodniczymi;
K3 - student ma świadomość zarówno wysokiej wartości wiedzy, jak i jej różnorodnych ograniczeń oraz zna potrzebę ciągłego dokształcania się.
Metody dydaktyczne:
Analiza tekstów naukowych i metanaukowych, metoda problemowa, dyskusja wybranych zagadnień, metody aktywizujące z wykorzystaniem technik multimedialnych.
Treści programowe:
1) Status metodologiczny filozofii przyrody - koncepcje uprawiania, relacja do metafizyki i nauk przyrodniczych, 2) Problematyka materii - naukowa i filozoficzne koncepcje materii, 3) Naukowy obraz świata - kosmologia relatywistyczna, standardowy model Wszechświata, filozoficzne interpretacje osobliwości początkowej (Wielkiego Wybuchu).
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Obecność i aktywność na zajęciach (20%), kolokwia z przerobionego materiału (50%), kolokwium z lektury wskazanej przez osobę prowadzącą (30%).
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
LITERATURA PODSTAWOWA:
G. Bugajak i in., Tajemnice natury. Zarys filozofii przyrody, Warszawa 2009;
Z. Hajduk, Filozofia przyrody. Filozofia przyrodoznawstwa. Metakosmologia, Lublin 2007;
M. Heller, Filozofia przyrody. Zarys historyczny, Kraków 2004;
M. Heller, T. Pabjan, Elementy filozofii przyrody, Tarnów 2007;
S. Mazierski, Elementy kosmologii filozoficznej i przyrodniczej, Poznań 1972;
A.G. van Melsen, Filozofia przyrody, Warszawa 1963.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA:
A. Liddle, Wprowadzenie do kosmologii współczesnej, Warszawa 2000;
M. Heller, Ostateczne wyjaśnienia wszechświata, Kraków 2008;
M. Heller, M. Lubański, S. Ślaga, Zagadnienia filozoficzne współczesnej nauki. Wstęp do filozofii przyrody, Warszawa 1980;
M. Kuszyk-Bytniewska, A. Łukasik (red.), Filozofia przyrody współcześnie, Kraków 2010;
J. Such, M. Szcześniak, A. Szczuciński, Filozofia kosmologii, Poznań 1998;
J. Turek, Filozofia kosmologii – Zarys problematyki, "Roczniki Filozoficzne", 53 (2005), nr 2, s. 270-308.

Filozofia przyrody nieożywionej - wykład

Cele przedmiotu:
C1 - przedstawienie statusu filozofii przyrody i sposobów jej uprawiania;
C2 - prezentacja naukowej i filozoficznych koncepcji materii;
C3 - ukazanie sposobu budowania obrazu świata z uwzględnieniem osiągnięć współczesnej fizyki i kosmologii.
Wymagania wstępne:
W1 - umiejętność analizowania tekstów naukowych;
W2 - umiejętność krytycznego myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 - student zna status metodologiczny filozofii przyrody i różne koncepcje jej uprawiania;
W2 - student posiada wiedzę dotyczącą współczesnego naukowego obrazu świata;
W3 - student zna aktualnie dyskutowane w literaturze przedmiotu kwestie z zakresu filozofii przyrody i nauk przyrodniczych, zwłaszcza fizyki i kosmologii.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 - student potrafi analizować podobieństwa i różnice pomiędzy filozofią przyrody a filozofią nauk przyrodniczych oraz stosować zdobytą wiedzę do konstruowania obrazu świata;
U2 - student umie krytycznie oceniać informacje i argumenty w świetle stosowanych w nauce metod oraz potrafi integrować wiedzę przyrodniczą;
U3 - student potrafi rozwiązywać problemy wykorzystując literaturę przedmiotu.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 - student umie podejmować dyskusje i wyrażać sądy dotyczące poznawczej wartości różnych typów wiedzy o świecie;
K2 - student jest otwarty na różnorodne koncepcje dotyczące filozoficznej refleksji nad naukami przyrodniczymi;
K3 - student ma świadomość zarówno wysokiej wartości wiedzy, jak i jej różnorodnych ograniczeń oraz zna potrzebę ciągłego dokształcania się.
Metody dydaktyczne:
Wykład tradycyjny z elementami prezentacji multimedialnych wymagających komputera z dostępem do sieci Internet oraz rzutnika multimedialnego.
Treści programowe:
1) Status metodologiczny filozofii przyrody - koncepcje uprawiania, relacja do metafizyki i nauk przyrodniczych, 2) Problematyka materii - naukowa i filozoficzne koncepcje materii, 3) Naukowy obraz świata - kosmologia relatywistyczna, standardowy model Wszechświata, filozoficzne interpretacje osobliwości początkowej (Wielkiego Wybuchu).
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Egzamin ustny na koniec semestru - 100%
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
LITERATURA PODSTAWOWA:
G. Bugajak i in., Tajemnice natury. Zarys filozofii przyrody, Warszawa 2009;
Z. Hajduk, Filozofia przyrody. Filozofia przyrodoznawstwa. Metakosmologia, Lublin 2007;
M. Heller, Filozofia przyrody. Zarys historyczny, Kraków 2004;
M. Heller, T. Pabjan, Elementy filozofii przyrody, Tarnów 2007;
S. Mazierski, Elementy kosmologii filozoficznej i przyrodniczej, Poznań 1972;
A.G. van Melsen, Filozofia przyrody, Warszawa 1963.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA:
A. Liddle, Wprowadzenie do kosmologii współczesnej, Warszawa 2000;
M. Heller, Ostateczne wyjaśnienia wszechświata, Kraków 2008;
M. Heller, M. Lubański, S. Ślaga, Zagadnienia filozoficzne współczesnej nauki. Wstęp do filozofii przyrody, Warszawa 1980;
M. Kuszyk-Bytniewska, A. Łukasik (red.), Filozofia przyrody współcześnie, Kraków 2010;
J. Such, M. Szcześniak, A. Szczuciński, Filozofia kosmologii, Poznań 1998;
J. Turek, Filozofia kosmologii – Zarys problematyki, "Roczniki Filozoficzne", 53 (2005), nr 2, s. 270-308.

Geneza kosmosu - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1 - przedstawienie problemów filozoficznych pojawiających się we współczesnej kosmologii przyrodniczej;
C2 - eksplikacja sposobów interpretowania i wykorzystywania osiągnięć nauk przyrodniczych w budowaniu obrazu świata;
C3 - ukazanie złożoności i wielopłaszczyznowości problematyki angażowanej w spory światopoglądowe (nauka-filozofia-religia).
Wymagania wstępne:
W1 - podstawowa wiedza dotycząca ogólnej metodologii nauk;
W2 - umiejętność analizowania tekstów naukowych;
W3 - umiejętność krytycznego myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 - student posiada podstawową wiedzę o zasadach prowadzenia badań naukowych z wykorzystaniem wybranych technik i narzędzi badawczych stosowanych w kosmologii;
W2 - student zna filozoficzne podstawy kosmologii i problemy inspirowane przez jej osiągnięcia;
W3 - student posiada wiedzę o wzajemnych powiązaniach nauk przyrodniczych, o związkach tych nauk z szerszym kontekstem nauk filozoficznych i o roli nauk przyrodniczych w rozwoju cywilizacyjnym.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 - student dostrzega problemy filozoficzne we współczesnej nauce, rozumie procedury naukowe oraz krytycznie ocenia informacje i argumenty w świetle stosowanych w nauce metod;
U2 - student posiada umiejętność integrowania wiedzy z różnych dyscyplin przyrodniczych, interpretowania jej i wykorzystywania w budowaniu spójnego obrazu świata;
U3 - student formułuje uzasadnione sądy na podstawie danych pochodzących z różnych źródeł oraz twórczo wykorzystuje wiedzę przyrodniczo-filozoficzną i metodologiczną w konstruowaniu krytycznych argumentacji.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 - student potrafi samodzielnie i krytycznie uzupełniać wiedzę i umiejętności rozszerzone o wymiar interdyscyplinarny, uczestniczy w życiu naukowym, interesuje się aktualnymi wydarzeniami naukowymi i nowatorskimi doniesieniami naukowymi;
K2 - student rozumie potrzebę zapoznawania się z czasopismami naukowymi i popularnonaukowymi w celu poszerzania i pogłębiania wiedzy, systematycznie ją aktualizuje i zna jej praktyczne zastosowania;
K3 - student rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie, potrafi współdziałać i pracować w grupie, przyjmując w niej różne role, umie inspirować i organizować proces uczenia się innych osób.
Metody dydaktyczne:
Metoda problemowa, elementy wykładu tradycyjnego i konwersacji inspirującej do podejmowania własnych badań, praca z tekstem, metody aktywizujące z wykorzystaniem technik multimedialnych.
Treści programowe:
Ogólna teorii względności jako podstawa relatywistycznych modeli Wszechświata; konstruowanie i testowanie modeli kosmologicznych; standardowy model kosmologiczny: idea początku, scenariusz ewolucji Wszechświata, trudności modelu, kontrowersje wokół osobliwości początkowej; kosmologia kwantowa: kosmogeneza kwantowa w świetle trudności kosmologii klasycznej, modele początku Wszechświata w kosmologii kwantowej, uwagi metodologiczne; wybrane własności Wszechświata: czasowa i przestrzenna (nie)skończoność, dynamika, subtelne dostrojenie do życia (zasady antropiczne).
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Obecność i aktywność na zajęciach (50%), prezentacja zagadnienia wybranego przez studenta i zaakceptowanego przez osobę prowadzącą (50%).
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
D. Dąbek, Konstruowanie i testowanie modeli kosmologicznych, w: S. Janeczek i in. (red), Filozofia przyrody, Lublin 2013;
D. Dąbek, Zastrzeżenia wobec kreacjonistycznej interpretacji Wielkiego Wybuchu, „Roczniki Filozoficzne” 59 (2011), nr 2, s. 73-90;
J. Golbiak, Początek Wszechświata w kosmologii kwantowej, w: S. Janeczek i in. (red), Filozofia przyrody, Lublin 2013;
J. Golbiak, W. Kotowicz, Idea początku wszechświata w modelach Friedman-Lemaître’a i ichfilozoficzne implikacje, w: J. Golbiak, W. Kotowicz (red.), Naukowy a religijny obraz początku Wszechświata i człowieka. Perspektywy dialogu, Olsztyn 2015;
M. Heller, T. Pabjan, Elementy filozofii przyrody, Tarnów 2007;
A. Lemańska, A. Świeżyński, Filozoficzne i naukowo-przyrodnicze elementy obrazu świata. Współczesne kontrowersje wokół początków Wszechświata i początków życia, t. 8, Warszawa 2010;
M. Tempczyk, Przyrodniczy obraz świata – standardowy model ewolucji Wszechświata, w: S. Janeczek i in. (red), Filozofia przyrody, Lublin 2013.
2. UZUPEŁNIAJĄCA
H. Drozdowski, Fizyczny obraz świata, Poznań 2007;
M. Heller, Granice kosmosu i kosmologii, Kraków 2005;
S. Leciejewski, Antropizm w kosmologii (od wielkich liczb do idei multiświata), „Roczniki Filozoficzne”, 59 (2011), nr 2, s. 165-188;
J. Such, M. Szcześniak, A. Szczuciński, Filozofia kosmologii, Poznań 2000;
J. Turek, Filozofia kosmologii – Zarys problematyki, „Roczniki Filozoficzne”, 53(2005)2, s. 270-308;
J. Turek, Filozoficzne wyjaśnianie subtelnych dostrojeń wszechświata do życia biologicznego, w: E. Wiszowaty, K. Parzych-Blakiewicz (red.), Teoria ewolucji a wiara chrześcijan, Olsztyn 2010, s. 130-158;
J. Turek, Geneza idei Wszechświata dynamicznego, „Roczniki Filozoficzne”, 50(2002)3, s. 135-142.

Metodologia nauk przyrodniczych - wykład

Cele przedmiotu:
C1 - przedstawienie procedur odkrywania, sprawdzania, wyjaśniania, preferowania i akceptowania w naukach przyrodniczych;
C2 - ukazanie historycznego rozwoju refleksji nad naukami przyrodniczymi;
C3 - prezentacja głównych sporów metodologicznych we współczesnej filozofii nauk przyrodniczych.
Wymagania wstępne:
W1 - umiejętność analizowania tekstów naukowych;
W2 - umiejętność krytycznego myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 - student zna podstawowe typy rozumowań i stosowane w naukach przyrodniczych procedury i metody;
W2 - student posiada wiedzę dotyczącą głównych etapów rozwoju filozoficznej refleksji nad nauką;
W3 - student zna podstawowe zagadnienia współczesnej metodologii i epistemologii nauk przyrodniczych.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 - student umie stosować w dyskusji podstawowe typy rozumowań, uzasadniać i krytykować uogólnienia w świetle dostępnych świadectw empirycznych i stosowanych w nauce metod;
U2 - student dostrzega pluralizm filozofii nauk (empirycznych) oraz dynamikę nauki na poziomie przedmiotowym i metaprzedmiotowym;
U3 - student potrafi analizować teksty naukowe i rozwiązywać problemy z wykorzystaniem literatury przedmiotu.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 - student ma świadomość zakresu posiadanej wiedzy i umiejętności, a także potrzeby ciągłego dokształcania się i rozwoju zawodowego;
K2 - student jest otwarty na nowe idee i odkrycia, oraz krytyczny wobec różnych sposobów uzasadniania tez;
K3 - student posiada wrażliwość na rolę wiedzy naukowej w rozwoju społeczeństwa, a przy tym świadomość jej różnorodnych ograniczeń.
Metody dydaktyczne:
Wykład tradycyjny z elementami prezentacji multimedialnych wymagających komputera z dostępem do sieci Internet oraz rzutnika multimedialnego.
Treści programowe:
1) Natura i typy rozumowań, 2) Stosowane metody - dedukcyjna, statystyczna i indukcyjna, 3) Indukcjonizm, 4) Falsyfikacjonizm, 5) Uteoretyzowanie obserwacji, 6) Rewolucje naukowe, 7) Problematyka odkrycia, 8) Epistemologia konsensualna - racjonalność i prawdziwość.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Egzamin ustny na koniec semestru - 100%
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
LITERATURA PODSTAWOWA:
A.F. Chalmers, Czym jest to, co zwiemy nauką?, Wrocław 1997;
Z. Hajduk, Ogólna metodologia nauk, Lublin 2012;
Z. Hajduk, Filozofia nauk przyrodniczych, Lublin 2012;
Z. Hajduk, Struktury metoddologiczne w nauce, Lublin 2016;
J. Such, Czy istnieje experimentum crucis, Warszawa 1975;
J. Życiński, Elementy filozofii nauki, 1996.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA:
J.M. Bocheński, Współczesne metody myślenia, Poznań 1992;
M. Bunge, Philosophy of Science, Transaction, New Brunswick, NJ 1998, vols 2;
A. Grobler, Metodologia nauk, Kraków 2006;
Z. Hajduk, Temporalność nauki, Lublin;
M. Heller, Filozofia nauki. Wprowadzenie, Petrus Wydawnictwo 2009;
S. Kamiński, Nauka i metoda. Pojęcie nauki i klasyfikacja nauk, Lublin 1992;
J. Such, Problemy weryfikacji wiedzy, Warszawa 1975;
J. Such, M. Szcześniak, Filozofia nauki, Poznań 1999;
S. Pabis, Metodologia i metody nauk empirycznych, Warszawa 1985;
R. Wójcicki, Wykłady z metodologii nauk, Warszawa 1982.

Translatorium z tekstów kognitywistycznych i psychologicznych - translatorium

Cele przedmiotu:
C1 - przekazanie umiejętności rozumienia tekstów w języku obcym w obszarze wyznaczonym tematem zajęć;
C2 - przygotowanie do swobodnego korzystania z obcojęzycznych tekstów źródłowych w pracy naukowej;
C3 - zapoznanie z kluczowymi terminami w języku obcym w obszarze wyznaczonym tematem zajęć.
Wymagania wstępne:
W1 - znajomość języka obcego na poziomie podstawowym;
W2 - umiejętność analizowania tekstów naukowych;
W3 - znajomość problematyki wyznaczonej tematem zajęć.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 - student posiada wiedzę w zakresie aktualnie dyskutowanych w literaturze przedmiotowej problemów z zakresu nauk kognitywistycznych i psychologicznych w odniesieniu do tekstów będących przedmiotem zajęć;
W2 - student zna aktualne, podstawowe słownictwo techniczne z wybranego obszaru nauk kognitywistycznych i psychologicznych;
W3 - student zna poprawne tłumaczenie zagadnień w opracowywanym na zajęciach materiale anglojęzycznym w języku polskim.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 - student rozumie i tłumaczy na język polski wybrany tekst naukowy;
U2 - student samodzielnie zdobywa wiedzę w oparciu o obcojęzyczną literaturę, poszerzając zarazem umiejętności badawcze;
U3 - student potrafi wykorzystać posiadaną wiedzę przedmiotową i filozoficzną w rekonstrukcji treści obcojęzycznego tekstu, potrafi zinterpretować czytany tekst.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 - student potrafi podejmować dyskusje i wyrażać sądy dotyczące poglądów dyskutowanych w czasopismach naukowych z obszaru wyznaczonego tematem zajęć;
K2 - student wykazuje otwartość na informacje formułowane w języku angielskim, widzi potrzebę ciągłego dokształcania się zarówno w zakresie językowym, jak i przedmiotowym.
Metody dydaktyczne:
Po przedstawieniu procedur odnoszących się do tłumaczenia z większości nowożytnych języków obcych, tłumaczone są teksty. W trakcie tłumaczenia, w miarę potrzeby, przedstawiane są komentarze odnoszące się do gramatyki, znaczenia wyrazów oraz techniki radzenia sobie z trudnościami translatorsko-interpretacyjnymi.
Treści programowe:
Wspomaganie tłumaczenia z języka angielskiego na język polski tekstów lub ich fragmentów z obszaru wyznaczonego tematem zajęć. W szczególności zwraca się uwagę na sposoby tłumaczenia wyrażeń specyficznych (technicznych) dla danej problematyki. Trudność tekstów jest dobierana odpowiednio do możliwości językowych uczestników.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA:
(W) - student nie posiada elementarnej wiedzy z zakresu aktualnie dyskutowanych zagadnień wyznaczonych literaturą opracowywaną na zajęciach; nie zna podstawowego słownictwa w języku obcym z tego zakresu; nie zna narzędzi językowych, które mógłby wykorzystać do pracy naukowej;
(U) - student nie potrafi wyrażać sądów w oparciu o obcojęzyczną literaturę przedmiotu; nie rozumie czytanego tekstu obcojęzycznego i nie potrafi przetłumaczyć go na język polski;
(K) - student nie bierze udziału w dyskusjach dotyczących zagadnień zawartych w czasopismach obcojęzycznych, nie wykazuje potrzeby korzystania z literatury obcojęzycznej, nie widzi potrzeby doskonalenia swoich umiejętności językowych i przedmiotowych.
OCENA DOSTATECZNA:
(W) - student posiada fragmentaryczną wiedzę z zakresu zagadnień wyznaczonych literaturą przedmiotu; zna podstawowe słownictwo w języku obcym z tego zakresu i narzędzia językowe, które mógłby wykorzystać do pracy naukowej;
(U) - student potrafi z pomocą osoby prowadzącej wyrażać sądy w oparciu o obcojęzyczną literaturę przedmiotu; rozumie czytany tekst obcojęzyczny i potrafi przetłumaczyć go na język polski;
(K) - student bierze udział w dyskusjach zagadnień zawartych w czasopismach obcojęzycznych wyznaczonych treścią zajęć; deklaruje chęć korzystania z literatury obcojęzycznej, rozumie potrzebę doskonalenia swoich umiejętności językowych i przedmiotowych.
OCENA DOBRA:
(W) - student posiada dobrą znajomość obcojęzycznej literatury przedmiotu; zna słownictwo w języku obcym z tego zakresu i narzędzia językowe, które może wykorzystać w pracy naukowej;
(U) - student potrafi wyrażać sądy w oparciu o obcojęzyczną literaturę przedmiotu; rozumie czytany tekst obcojęzyczny i potrafi przetłumaczyć go na język polski;
(K) - student bierze czynny udział w dyskusjach zagadnień zawartych w czasopismach obcojęzycznych wyznaczonych treścią zajęć; zna wartość korzystania z literatury obcojęzycznej i widzi potrzebę doskonalenia swoich umiejętności językowych i przedmiotowych.
OCENA BARDZO DOBRA:
(W) - student posiada pogłębioną i usystematyzowaną znajomość obcojęzycznej literatury przedmiotu; zna słownictwo w języku obcym z tego zakresu i narzędzia językowe, które efektywnie wykorzystuje w pracy naukowej;
(U) - student samodzielnie wyraża sądy w oparciu o obcojęzyczną literaturę przedmiotu; bardzo dobrze rozumie czytany tekst obcojęzyczny i bez problemu potrafi przetłumaczyć go na język polski;
(K) - student bierze aktywny udział w dyskusjach zagadnień zawartych w czasopismach obcojęzycznych wyznaczonych treścią zajęć; korzysta z literatury obcojęzycznej i doskonali swoje umiejętności językowe i przedmiotowe.
SPOSÓB WERYFIKACJI EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:
Obecność i aktywność na zajęciach (50%), przetłumaczenie wyznaczonego tekstu (50%).
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
LITERATURA PODSTAWOWA
1. Wybrane artykuły z czasopism naukowych;
2. Literatura wyznaczona zainteresowaniami badawczymi studentów.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
1. Słowniki i leksykony w języku obcym;
2. Encyklopedie i słowniki internetowe.