Dariusz Dąbek

Metody badań naukowych - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1 - przedstawienie podstawowych typów rozumowań stosowanych w nauce;
C2 - szczegółowa prezentacja metod i procedur naukotwórczych;
C3 - eksplikacja struktury i dynamiki teorii naukowej.
Wymagania wstępne:
W1 - podstawowa wiedza o nauce;
W2 - umiejętność analizowania tekstów naukowych;
W3 - umiejętność krytycznego myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 - student zna podstawowe typy rozumowań i ma świadomość kompleksowej natury języka naukowego i jego historycznej zmienności;
W2 - student posiada wiedzę dotyczącą podstawowych metod badawczych i procedur naukotwórczych;
W3 - student ma świadomość ewoluowania struktury teorii i temporalności nauki.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 - student umie stosować w dyskusji podstawowe typy rozumowań, uzasadniać i krytykować uogólnienia w świetle dostępnych świadectw i stosowanych w nauce metod;
U2 - student potrafi poprawnie wnioskować na podstawie danych pochodzących z różnych źródeł oraz interpretować fakty w ramach modeli teoretycznych wiedzy naukowej;
U3 - student umie analizować teksty naukowe i rozwiązywać problemy z wykorzystaniem literatury przedmiotu.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 - student ma świadomość zakresu posiadanej wiedzy i umiejętności, a także potrzeby ciągłego dokształcania się i rozwoju zawodowego;
K2 - student jest otwarty na nowe idee i odkrycia, oraz krytyczny wobec różnych sposobów uzasadniania tez;
K3 - student posiada wrażliwość na rolę wiedzy naukowej w rozwoju społeczeństwa, a przy tym świadomość jej różnorodnych ograniczeń.
Metody dydaktyczne:
Elementy wykładu wspartego prezentacją multimedialną, praca z tekstem, metoda problemowa, metody aktywizujące z wykorzystaniem technik multimedialnych, angażowanie uczestników do opracowania i zaprezentowania na zajęciach wybranych zagadnień.
Treści programowe:
Natura rozumowania - związki logiczne i treściowe; typy rozumowań - proste (wnioskowania niezawodne i uprawdopodobniające) i złożone (dowodzenie, wyjaśnianie, rozstrzyganie); metoda dedukcyjna (systemy dedukcyjne, aksjomatyzacja, formalizacja, cybernetyka); metoda statystyczna (zbieranie materiału, analiza i interpretacja, teoria wnioskowań, wartość interpretacji); metoda indukcyjna (indukcjonizm i hipotetyzm, zbieranie danych doświadczenia, interpretacja wyników: wyjaśnianie, rozstrzyganie hipotez i budowanie teorii); struktura i dynamika teorii naukowej (ewolucja struktury teorii, treść teorii, temporalność nauki).
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA:
(W) - student nie zna podstawowych typów rozumowań, metod i procedur naukotwórczych;
(U) - student nie potrafi analizować i nie rozumie podstawowych treści zajęć, nie potrafi wyprowadzać wniosków ani rozwiązywać stawianych problemów;
(K) - student nie angażuje się we własny proces zdobywania wiedzy, nie wywiązuje się ze stawianych mu celów i zadań, nie włącza się w dyskusje stawianych problemów.
OCENA DOSTATECZNA:
(W) - student posiada ogólną wiedzę na temat rozumowań oraz podstawowych procesów naukotwórczych i ma ograniczoną znajomość aktualnie dyskutowanych kwestii z zakresu filozofii nauki;
(U) - student w stopniu minimalnym analizuje i rozumie problematykę zajęć, z pomocą prowadzącego rekonstruuje treść tekstu źródłowego oraz dokonuje jego analizy;
(K) - student biernie uczestniczy w zajęciach, nie wykazuje kreatywności ani zaangażowania, jedynie w małym stopniu angażuje się w dyskusje i wykorzystuje literaturę przedmiotu.
OCENA DOBRA:
(W) - student posiada uporządkowaną wiedzę o stosowanych w nauce rozumowaniach i procedurach naukotwórczych, orientuje się w aktualnie dyskutowanych problemach z zakresu filozofii nauki;
(U) - student potrafi zaprezentować posiadaną wiedzę, a także w sposób poprawny z niej korzysta w sytuacji problemowej, czyta ze zrozumieniem teksty naukowe, z pomocą prowadzącego rozwiązuje stawiane mu problemy;
(K) - student aktywnie uczestniczy w zajęciach, wykazuje otwartość na potrzebę pogłębiania posiadanej wiedzy i umiejętności, chętnie angażuje się w dyskusje i potrafi zasadnie wypowiadać własne poglądy.
OCENA BARDZO DOBRA:
(W) - student ma usystematyzowaną i ugruntowaną wiedzę o stosowanych w nauce rozumowaniach i podstawowych procesach naukotwórczych, potrafi wykorzystać posiadaną wiedzę oraz samodzielnie rozwiązywać stawiane problemy z jednoczesnym uzasadnieniem wyboru;
(U) - student ma opanowane narzędzia analizy i syntezy posiadanej wiedzy oraz samodzielnie z nich korzysta w sytuacjach problemowych;
(K) - student w sposób aktywny uczestniczy w zajęciach, z własnej inicjatywy pogłębia i doskonali posiadaną wiedzę i umiejętności, wnikliwie korzysta z dostępnej literatury przedmiotu a uzyskaną wiedzę potrafi wykorzystać w dyskusji i prezentowaniu własnych poglądów.
SPOSÓB WERYFIKACJI EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:
aktywność na zajęciach (40%), prezentacja wybranego przez studenta zagadnienia z treści programowych przedmiotu (60%)
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
LITERATURA PODSTAWOWA:
A.F. Chalmers, Czym jest to, co zwiemy nauką?, Wrocław 1997;
A. Grobler, Metodologia nauk, Kraków 2006;
Z. Hajduk, Ogólna metodologia nauk, Lublin 2012;
Z. Hajduk, Struktury metodologiczne w nauce, Lublin 2016;
S. Kamiński, Nauka i metoda. Pojęcie nauki i klasyfikacja nauk, Lublin 1992;
J. Życiński, Elementy filozofii nauki, 1996.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA:
J.M. Bocheński, Współczesne metody myślenia, Poznań 1992;
M. Bunge, Philosophy of Science, Transaction, New Brunswick, NJ 1998, vols 2;
Z. Hajduk, Temporalność nauki, Lublin;
M. Heller, Filozofia nauki. Wprowadzenie, Petrus Wydawnictwo 2009;
J. Such, Problemy weryfikacji wiedzy, Warszawa 1975;
J. Such, M. Szcześniak, Filozofia nauki, Poznań 1999;
R. Wójcicki, Wykłady z metodologii nauk, Warszawa 1982.

Metodyka pisania i analizowania tekstów naukowych (filozoficznych) - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1 - umiejętność szukania, wykorzystywania i selekcji informacji naukowych;
C2 - zdolność krytycznej analizy i oceny wypowiedzi (mówionej i pisanej);
C3 - praktyczna umiejętność pisania prac naukowych.
Wymagania wstępne:
W1 - ciekawość poznawcza;
W2 - rozumienie i umiejętność analizowania tekstu;
W3 - umiejętność krytycznego myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 - student zna i rozumie zaawansowane metody analizy i interpretacji różnych form wypowiedzi filozoficznych;
W2 - zna główne metody badawcze i strategie argumentacyjne właściwe dla podstawowych dyscyplin filozoficznych;
W3 - student posiada wiedzę w zakresie podstawowych kategorii pojęciowych i terminologii filozoficznej oraz zna zasady wykorzystywania tej wiedzy w pisaniu recenzji i prac dyplomowych.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 - student potrafi wyszukiwać, analizować, interpretować, oceniać, selekcjonować i wykorzystywać informacje z różnych źródeł (w tym źródeł elektronicznych);
U2 - student wykrywa zależności między tezami filozoficznymi, posiada umiejętność merytorycznego argumentowania, z wykorzystaniem poglądów innych autorów, potrafi odpowiadać na krytykę i formułować wnioski;
U3 - student analizuje argumenty filozoficzne, identyfikuje ich kluczowe tezy i założenia, rozwiązuje problemy z wykorzystaniem literatury przedmiotu i przygotowuje prace pisemne dotyczące wybranych zagadnień filozoficznych.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 - student efektywnie organizuje własną pracę i krytycznie ocenia jej stopień zaawansowania, podejmuje dyskusje, analizuje wypowiedzi i wyraża własne sądy;
K2 - student jest otwarty na nowe idee, potrafi uczestniczyć w życiu naukowym, korzystając z różnych mediów i różnych form aktywności społecznej;
K3 - student dostrzega potrzebę ciągłego zdobywania wiedzy, samokształcenia i poszanowania praw własności intelektualnej.
Metody dydaktyczne:
Metoda konwersatoryjna, metoda problemowa, praca z tekstem naukowym, metody aktywizujące z wykorzystaniem technik multimedialnych.
Treści programowe:
Metodyka pisania pracy naukowej (struktura, wymagania redakcyjne, zapis bibliograficzny, sposób formatowania); metody prezentowania wyników pracy (referat, dyskusja, artykuł); metody uzyskiwania informacji naukowej (komputerowe bazy danych, literatura przedmiotu, Internet, czasopisma z danej dziedziny); metody analizy tekstu naukowego; zagadnienia ochrony własności intelektualnej.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA:
(W) - student nie posiada podstawowej wiedzy z zakresu problematyki pisania oraz analizowania tekstów naukowych, nie zna aktualnej literatury przedmiotu, nie zaliczył kolokwiów;
(U) - student nie potrafi analizować i nie rozumie podstawowych treści zajęć; nie potrafi spisywać swoich obserwacji, nie umie tworzyć własnych narzędzi pracy ani posługiwać się nimi;
(K) - student rzadko uczestniczy w zajęciach, nie angażuje się w proces zdobywania wiedzy, nie wywiązuje się ze stawianych mu celów i zadań, nie uczestniczy w dyskusji na temat stawianych problemów.
OCENA DOSTATECZNA:
(W) - student posiada ogólną wiedzę dotyczącą pisania i analizowania tekstów naukowych. Ma ograniczoną znajomość aktualnie dyskutowanych kwestii z zakresu treści przedmiotu;
(U) - student w stopniu minimalnym analizuje i rozumie treść zajęć, rekonstruuje tekst naukowy i dokonuje jego analizy;
(K) - student uczestniczy w zajęciach, ale jego postawa jest bierna, pozbawiona kreatywności i zaangażowania; w małym stopniu korzysta z dostępnej literatury przedmiotu.
OCENA DOBRA:
(W) - student posiada uporządkowaną wiedzę z zakresu problematyki pisania oraz interpretacji tekstów naukowych;
(U) - student potrafi zaprezentować posiadaną wiedzę, a także w sposób poprawny z niej korzysta w sytuacji problemowej; czyta ze zrozumieniem tekst naukowy, potrafi poprawnie go zinterpretować;
(K) - student aktywnie uczestniczy w zajęciach, wykazuje otwartość na potrzebę pogłębiania posiadanej wiedzy i umiejętności.
OCENA BARDZO DOBRA:
(W) - student ma usystematyzowaną i ugruntowaną wiedzę z zakresu problematyki pisania oraz analizowania tekstów naukowych; potrafi wykorzystać posiadaną wiedzę w trakcie zajęć oraz samodzielnie rozwiązuje zadane problemy z jednoczesnym ich uzasadnieniem oraz odniesieniem do wymaganej literatury przedmiotu;
(U) - student ma opanowane narzędzia analizy i syntezy posiadanej wiedzy (z odniesieniem do aktualnej literatury przedmiotu) oraz poprawnie, samodzielnie z nich korzysta w sytuacjach problemowych;
(K) - student w sposób aktywny uczestniczy w zajęciach, z własnej inicjatywy pogłębia i doskonali posiadaną wiedzę i umiejętności; w sposób wnikliwy korzysta z dostępnej literatury przedmiotu.
SPOSÓB WERYFIKACJI EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:
aktywność na zajęciach (50%), napisanie recenzji i jej prezentacja (50%).
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
1. PODSTAWOWA
J. Boć, Jak pisać pracę magisterską, Wrocław 2009;
A. Dudziak, A. Żejmo, Redagowanie prac dyplomowych. Wskazówki metodyczne dla studentów, Warszawa 2008;
J. Jura, J. Roszczypała, Metodyka przygotowania prac dyplomowych: licencjackich i magisterskich, Warszawa 2000;
Z. Hajduk, Ogólna metodologia nauk, Lublin: Wydawnictwo KUL 2012;
W. Marciszewski, Metody analizy tekstu naukowego, Warszawa: PWN 1977;
J. Pieter, Ogólna metodologia pracy naukowej, Wrocław 1978;
A. Pułło, Prace magisterskie i licencjackie. Wskazówki dla studentów, Warszawa 2000;
J. Weiner, Technika pisania i prezentowania prac naukowych. Publikacja naukowa, praca seminaryjna, praca magisterska, referat, poster, Kraków 1992;
K. Woźniak, O pisaniu pracy magisterskiej na studiach humanistycznych. Przewodnik praktyczny, Warszawa 1998.
2. UZUPEŁNIAJĄCA
J.J. Jadacki, Jak studiować filozofię, Warszawa 1994;
K. Kwaśniewska, Jak pisać prace dyplomowe?, Bydgoszcz: Wydawnictwo KPSW 2010;
W. Marciszewski, Sztuka dyskutowania, Warszawa 1996;
T. Mendel, Metodyka pisania prac doktorskich, Poznań: Akademia Ekonomiczna 1999;
J. Rudniański, Sprawność umysłowa, Warszawa 1984;
M. Węglińska, Jak pisać pracę magisterską. Poradnik dla studentów, Kraków 2016;
K. Wójcik, Piszę akademicką pracę promocyjną – licencjacką, magisterską, doktorską, Warszawa: Wolters Kluwer Polska 20128 (http://libra.ibuk.pl/book/38136);
W.P. Zaczyński, Poradnik autora prac seminaryjnych, dyplomowych i magisterskich, Warszawa 1995.

Sztuka definiowania i analizy pojęciowej - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1 – usystematyzowanie wiedzy dotyczącej wyrażeń językowych;
C2 – przedstawienie sposobów tworzenia i precyzowania definicji;
C3 – praktyczna umiejętność dokonywania analizy pojęciowej.
Wymagania wstępne:
W1 – podstawowa wiedza z ogólnej metodologii nauk;
W2 – rozumienie tekstów naukowych;
W3 – umiejętność krytycznego myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 – student dysponuje usystematyzowaną wiedzę dotyczącą wyrażeń językowych: funkcji, typów, zwłaszcza nazw, a także wadliwości i antynomii oraz sposobów ich unikania;
W2 – student zna podstawowe rodzaje definicji, ich budowę, funkcje w życiu społecznym i naukowym, warunki poprawności, oraz ich ograniczenia i typowe błędy;
W3 – student posiada praktyczną wiedzę dotyczącą metod definiowania, analizowania i opisywania
UMIEJĘTNOŚCI
U1 – student rozróżnia podstawowe typy definicji i umie je stosować w analizie i opisywaniu zagadnień poznawczych;
U2 – student potrafi tworzyć definicje i posługiwać się podstawową aparaturą pojęciową, wykorzystując ją w dyskusjach;
U3 – student umie precyzyjnie formułować problemy i analizować występujące w nich pojęcia.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 – student zna zakres swoich umiejętności i posiadanej wiedzy oraz rozumie potrzebę ciągłego dokształcania się i rozwoju;
K2 – student ma świadomość znaczenia precyzyjnego definiowania pojęć oraz roli analizy pojęciowej;
K3 – student potrafi odpowiednio określić priorytety służące realizacji sformułowanego przez siebie lub innych zadania badawczego.
Metody dydaktyczne:
Analiza tekstów naukowych, metoda problemowa, elementy wykładu tradycyjnego, referaty przygotowywane przez studentów i dyskusja dotycząca prezentowanych treści.
Treści programowe:
Semiotyczne funkcje wyrażeń; Nazwy; Wadliwości wyrażeń językowych; Antynomie; Definicje: przedmiot, budowa, postacie, sposoby tworzenia, funkcje w życiu społecznym i naukowym, warunki poprawności, typowe błędy definiowania, ograniczenia i zabiegi zastępcze; Definicje cząstkowe; Eksplikacja; Definicja i rozwój wiedzy; Związki między definiowaniem, analizowaniem i opisywaniem.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Obecność i aktywność na zajęciach (50%), referat na wybrany temat wybrany spośród zagadnień wskazanych przez osobę prowadzącą (50%).
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
1. PODSTAWOWA
K. Ajdukiewicz, Język i poznanie, Warszawa: PWN 1985;
Z. Hajduk, Ogólna metodologia nauk, Lublin: Wydawnictwo KUL 2012;
R. Kublikowski, Definicje i rozwój wiedzy. Od Arystotelesa do Putnama, Lublin: TN KUL 2013;
T. Pawłowski, Tworzenie pojęć w naukach humanistycznych, Warszawa: PWN 1986;
2. UZUPEŁNIAJĄCA
Z. Hajduk, Struktury metodologiczne w nauce. Słowa klucze filozofii nauki, Lublin: Wydawnictwo KUL 2016;
S. Kamiński, Nauka i metoda. Pojęcie nauki i klasyfikacja nauk, Lublin: TN KUL 1992;
R. Kublikowski, Definicja, analiza i opis, w: M. Walczak (red.), Metodologia – tradycja i perspektywy, Lublin: Wydawnictwo KUL 2010, s. 63-74;
R. Kublikowski, Definicja, w: P. Kawalec, P. Lipski, R. Wodzisz (red.), Podstawy naukoznawstwa, t. 1, Lublin: Wydawnictwo KUL 2011, s. 185-209;
R. Kublikowski, Definicje i rozwój wiedzy – Główne idee, „Summarium” 44 (2015), s. 57-69;
Z. Ziembiński, Logika praktyczna, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 2005.

Translatorium z tekstów kognitywistycznych i psychologicznych - translatorium

Cele przedmiotu:
C1 - przekazanie umiejętności rozumienia tekstów w języku obcym w obszarze wyznaczonym tematem zajęć;
C2 - przygotowanie do swobodnego korzystania z obcojęzycznych tekstów źródłowych w pracy naukowej;
C3 - zapoznanie z kluczowymi terminami w języku obcym w obszarze wyznaczonym tematem zajęć.
Wymagania wstępne:
W1 - znajomość języka obcego na poziomie podstawowym;
W2 - umiejętność analizowania tekstów naukowych;
W3 - znajomość problematyki wyznaczonej tematem zajęć.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1 - student posiada wiedzę w zakresie aktualnie dyskutowanych w literaturze przedmiotowej problemów z zakresu nauk kognitywistycznych i psychologicznych w odniesieniu do tekstów będących przedmiotem zajęć;
W2 - student zna aktualne, podstawowe słownictwo techniczne z wybranego obszaru nauk kognitywistycznych i psychologicznych;
W3 - student zna poprawne tłumaczenie zagadnień w opracowywanym na zajęciach materiale anglojęzycznym w języku polskim.
UMIEJĘTNOŚCI
U1 - student rozumie i tłumaczy na język polski wybrany tekst naukowy;
U2 - student samodzielnie zdobywa wiedzę w oparciu o obcojęzyczną literaturę, poszerzając zarazem umiejętności badawcze;
U3 - student potrafi wykorzystać posiadaną wiedzę przedmiotową i filozoficzną w rekonstrukcji treści obcojęzycznego tekstu, potrafi zinterpretować czytany tekst.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1 - student potrafi podejmować dyskusje i wyrażać sądy dotyczące poglądów dyskutowanych w czasopismach naukowych z obszaru wyznaczonego tematem zajęć;
K2 - student wykazuje otwartość na informacje formułowane w języku angielskim, widzi potrzebę ciągłego dokształcania się zarówno w zakresie językowym, jak i przedmiotowym.
Metody dydaktyczne:
Po przedstawieniu procedur odnoszących się do tłumaczenia z większości nowożytnych języków obcych, tłumaczone są teksty. W trakcie tłumaczenia, w miarę potrzeby, przedstawiane są komentarze odnoszące się do gramatyki, znaczenia wyrazów oraz techniki radzenia sobie z trudnościami translatorsko-interpretacyjnymi.
Treści programowe:
Wspomaganie tłumaczenia z języka angielskiego na język polski tekstów lub ich fragmentów z obszaru wyznaczonego tematem zajęć. W szczególności zwraca się uwagę na sposoby tłumaczenia wyrażeń specyficznych (technicznych) dla danej problematyki. Trudność tekstów jest dobierana odpowiednio do możliwości językowych uczestników.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA NIEDOSTATECZNA:
(W) - student nie posiada elementarnej wiedzy z zakresu aktualnie dyskutowanych zagadnień wyznaczonych literaturą opracowywaną na zajęciach; nie zna podstawowego słownictwa w języku obcym z tego zakresu; nie zna narzędzi językowych, które mógłby wykorzystać do pracy naukowej;
(U) - student nie potrafi wyrażać sądów w oparciu o obcojęzyczną literaturę przedmiotu; nie rozumie czytanego tekstu obcojęzycznego i nie potrafi przetłumaczyć go na język polski;
(K) - student nie bierze udziału w dyskusjach dotyczących zagadnień zawartych w czasopismach obcojęzycznych, nie wykazuje potrzeby korzystania z literatury obcojęzycznej, nie widzi potrzeby doskonalenia swoich umiejętności językowych i przedmiotowych.
OCENA DOSTATECZNA:
(W) - student posiada fragmentaryczną wiedzę z zakresu zagadnień wyznaczonych literaturą przedmiotu; zna podstawowe słownictwo w języku obcym z tego zakresu i narzędzia językowe, które mógłby wykorzystać do pracy naukowej;
(U) - student potrafi z pomocą osoby prowadzącej wyrażać sądy w oparciu o obcojęzyczną literaturę przedmiotu; rozumie czytany tekst obcojęzyczny i potrafi przetłumaczyć go na język polski;
(K) - student bierze udział w dyskusjach zagadnień zawartych w czasopismach obcojęzycznych wyznaczonych treścią zajęć; deklaruje chęć korzystania z literatury obcojęzycznej, rozumie potrzebę doskonalenia swoich umiejętności językowych i przedmiotowych.
OCENA DOBRA:
(W) - student posiada dobrą znajomość obcojęzycznej literatury przedmiotu; zna słownictwo w języku obcym z tego zakresu i narzędzia językowe, które może wykorzystać w pracy naukowej;
(U) - student potrafi wyrażać sądy w oparciu o obcojęzyczną literaturę przedmiotu; rozumie czytany tekst obcojęzyczny i potrafi przetłumaczyć go na język polski;
(K) - student bierze czynny udział w dyskusjach zagadnień zawartych w czasopismach obcojęzycznych wyznaczonych treścią zajęć; zna wartość korzystania z literatury obcojęzycznej i widzi potrzebę doskonalenia swoich umiejętności językowych i przedmiotowych.
OCENA BARDZO DOBRA:
(W) - student posiada pogłębioną i usystematyzowaną znajomość obcojęzycznej literatury przedmiotu; zna słownictwo w języku obcym z tego zakresu i narzędzia językowe, które efektywnie wykorzystuje w pracy naukowej;
(U) - student samodzielnie wyraża sądy w oparciu o obcojęzyczną literaturę przedmiotu; bardzo dobrze rozumie czytany tekst obcojęzyczny i bez problemu potrafi przetłumaczyć go na język polski;
(K) - student bierze aktywny udział w dyskusjach zagadnień zawartych w czasopismach obcojęzycznych wyznaczonych treścią zajęć; korzysta z literatury obcojęzycznej i doskonali swoje umiejętności językowe i przedmiotowe.
SPOSÓB WERYFIKACJI EFEKTÓW KSZTAŁCENIA:
Obecność i aktywność na zajęciach (50%), przetłumaczenie wyznaczonego tekstu (50%).
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
LITERATURA PODSTAWOWA
1. Wybrane artykuły z czasopism naukowych;
2. Literatura wyznaczona zainteresowaniami badawczymi studentów.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
1. Słowniki i leksykony w języku obcym;
2. Encyklopedie i słowniki internetowe.