Kazimiera Krakowiak

Z zamiłowania i wykształcenia jestem filologiem. Wszystkie moje prace badawcze w dziedzinie pedagogiki specjalnej i logopedii ogniskują się wokół człowieka wchodzącego w relacje z innymi ludźmi dzięki słowu i jego właściwościom, które umożliwiają budowanie wspólnoty i zbliżanie się do prawdy. Głównym zadaniem, które sobie wyznaczam, jest posługa myślenia na rzecz ludzi, którzy doświadczają trudności w komunikowaniu się językowym i wskutek tego cierpią z powodu wykluczenia społecznego. Myślą przewodnią mojego działania pedagogicznego jest przeświadczenie, że umiejętność udzielania sobie wzajemnie przez ludzi mądrego i skutecznego wsparcia, potrzebnego w zmaganiu się z przeciwnościami losu i dążeniu do osiągnięcia pełni człowieczeństwa, jest zarazem drogą i celem wychowania chrześcijańskiego. Dlatego wytrwale dążę do zorganizowania w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II kierunku studiów, który będzie przygotowywał pedagogów specjalnych i nauczycieli do profesjonalnej troski o rozwój wspólnot otwartych na przyjazne włączanie osób z niepełnosprawnościami do aktywnej obecności w społeczeństwie. Rozwój tego kierunku studiów uważam za jedno z głównych zadań uniwersytetu poszukującego prawdy i służącego wartości, jaką jest ochrona ludzkiego życia.  

Za jedno z największych osiągnięć wiedzy o języku uważam możliwość jej wykorzystania w wychowaniu i rehabilitacji dzieci zagrożonych niemotą. Koncentruję się na zagadnieniu kształtowania mowy i rozwijania języka u dzieci z najgłębszymi uszkodzeniami słuchu, czyli takich, którym mimo zastosowania nowoczesnych protez słuchowych i rehabilitacji słuchu zagraża głuchoniemota. Interesuje mnie zwłaszcza proces wychowania językowego dziecka z prelingwalnym uszkodzeniem słuchu w warunkach naturalnych w rodzinie. Wychodzę z założenia, że w szczęśliwej rodzinie używa się wspólnego języka, bo tylko wtedy można skutecznie negocjować znaczenie słów i sens wypowiedzi oraz relacjonować sobie wzajemnie własne doświadczenia, a to jest warunkiem koniecznym wychowania człowieka urzeczywistniającego pełnię własnego człowieczeństwa. Dlatego poszukuję metod udostępniania dzieciom z uszkodzonym słuchem sygnałów mowy i sposobów aktywizacji ich zasobów psychicznych do przyswajania języka używanego przez rodziców, tj. języka narodowego, fonicznego, w mowie i w piśmie. Interesuje mnie również fenomen rozwoju języka migowego (jako proces autoterapeutyczny zachodzący w środowiskach skupiających liczne osoby z uszkodzeniami słuchu) oraz nauczanie języków obcych.

Za swoje główne osiągnięcie uważam opracowanie polskiej metody fonogestów, wzorowanej na koncepcji Cued Speech R. O. Cornetta i „znakach ręczno-ustnych” Jana Siestrzyńskiego, która pomaga osobom z głębokim prelingwalnym uszkodzeniem słuchu biegle opanować  język polski w mowie i piśmie (skuteczność metody została sprawdzona w eksperymencie  pedagogicznym trwającym 10 lat).

Podstawowym motywem mojej działalności naukowej jest dążenie do włączenia problematyki komunikowania się językowego niesłyszących w nurt polskiej myśli humanistycznej, aby przełamać stereotypy i mity dotyczące „głuchoniemoty” i ograniczeń intelektualnych osób z uszkodzonym słuchem. Moim celem jest także wzbogacenie refleksji o problemach ludzi z tym rodzajem niepełnosprawności o punkty widzenia właściwe dla nauk humanistycznych i społecznych, aby zrównoważyć wszechobecne w tej dziedzinie podejście biologiczne i medyczne.

W roku 2005 przy Katedrze Pedagogiki Specjalnej KUL zostało powołane Centrum Edukacji Niesłyszących i Słabo Słyszących, zajmujące się tworzeniem przyjaznego dla tej grupy młodzieży środowiska akademickiego oraz wsparciem i pomocą dla studentów z uszkodzonym słuchem. Dzięki temu powstały również warunki do podjęcia badań nad problemami rozwoju i rehabilitacji niesłyszących w wieku dorosłym, a przede wszystkim nad ich komunikowaniem się językowym i sposobami przekraczania barier komunikacyjnych, a także nad językiem migowym jako przejawem kompensacji niedoboru sprawności słyszenia i mówienia oraz formą szczególnej kreatywności semiotycznej.

Przy Katedrze Pedagogiki Specjalnej i CENISS skupiła się ponad dwudziestoosobowa grupa młodych badaczy podejmujących interdyscyplinarne badania nad problemami osób niepełnosprawnych słuchowo oraz innymi zagadnieniami z zakresu logopedii.

 Za swój szczególny sukces uważam fakt, że studenci pedagogiki KUL nie nazywają osób z uszkodzonym słuchem „głuchoniemymi” i potrafią z nimi rozmawiać w języku polskim.

 

Oczekiwania wobec studentów: Oczekuję ciekawości i pasji poznawczej, wrażliwości na potrzeby innych osób, zwłaszcza niepełnosprawnych, samodzielności myślenia i  zamiłowania do czytania.

Ostatnia aktualizacja: 11.04.2018 07:29