Dydaktyka szczegółowa - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
Nabycie umiejętności prowadzenia zajęć z nauczania religii w gimnazjum i szkole ponadgimnazjalnej. Poznanie systemów i kryteriów oceniania w szkole.
Wymagania wstępne:
Podstawowa wiedza z zakresu dydaktyki i metodyki nauczania religii.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
Zna zasady konstruowania konspektu lekcji religii. K_W09; K_W10
Posiada wiedzę na temat systemów i kryteriów oceniania uczniów, z uwzględnieniem nauczania religii K_W04; K_W07
UMIEJĘTNOŚCI
Potrafi samodzielnie przeprowadzić zajęcia dydaktyczne na poziomie gimnazjum K_U05; K_U09
Potrafi zastosować kryteria oceniania w praktyce szkolnej D_U06; K_U02; K_U05
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Utożsamia się z celami, zadaniami i treściami realizowanymi w praktyce pedagogiczno-katechetycznej D_K01; K_K04
Odznacza się rozwagą, dojrzałością i zaangażowaniem w projektowaniu, planowaniu i realizowaniu działań pedagogiczno-katechetycznych D_K06; K_K01; K_K08
Metody dydaktyczne:
ćwiczenia na uczelni, ćwiczenia w szkole
Treści programowe:
Omówienie struktury konspektu hospitacyjnego oraz scenariusza (konspektu) służącego prowadzeniu własnej lekcji, wskazanie różnych dostępnych jego wariantów związanych z nowymi pakietami edukacyjnymi i sposobów ich praktycznej realizacji. Wdrażanie do korzystania z najnowszych metod aktywizujących, przydatnych do zastosowania na poziomie katechezy w gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalnej. Systemy oceniania w szkole i kryteria oceniania w katechezie.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Ocena niedostateczna:
Student nie posiada podstawowej wiedzy na temat zasad konstruowania konspektu lekcji religii. Nie posiada również podstawowej wiedzy na temat systemów i kryteriów oceniania w katechezie. Nie potrafi samodzielnie przygotować i prawidłowo przeprowadzić zajęć szkolnych z nauczania religii. Był nieobecny na zajęciach więcej niż dwa razy w semestrze bez uzyskania usprawiedliwienia.
Ocena dostateczna:
Student posiada podstawową wiedzę na temat zasad konstruowania konspektu lekcji religii oraz systemów i kryteriów oceniania w katechezie. Potrafi samodzielnie przygotować konspekty lekcji religii, które zostaną pozytywnie ocenione przez prowadzącego zajęcia. Potrafi przeprowadzić lekcje religii w szkole realizując większość założonych w konspekcie celów.
Ocena dobra:
Student posiada gruntowną wiedzę na temat zasad tworzenia konspektu lekcji religii. Posiada również dobrą wiedzę na temat systemów i kryteriów oceniania w katechezie. Potrafi samodzielnie przygotować konspekty lekcji religii, które zostaną dobrze ocenione przez prowadzącego zajęcia. Potrafi przeprowadzić lekcje religii w szkole realizując wszystkie założone w konspekcie cele. Potrafi prawidłowo oceniać uczniów w czasie prowadzonych zajęć.
Ocena bardzo dobra:
Student posiada specjalistyczną wiedzę na temat zasad tworzenia konspektu lekcji religii. Posiada również bardzo dobrą wiedzę na temat systemów i kryteriów oceniania w katechezie. Potrafi samodzielnie przygotować nowatorskie konspekty lekcji religii, które zostaną bardzo dobrze ocenione przez prowadzącego zajęcia. Potrafi przeprowadzić lekcje religii w szkole przy zastosowaniu nowatorskich metod i technik realizując wszystkie założone w konspekcie cele. Potrafi dobrze oceniać uczniów w czasie prowadzonych zajęć motywując ich do wytężonej pracy. Planuje permanentną formację pedagogiczno-katechetyczną.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Podstawowa: M. Zając. Praktyka katechizacji. W: Teologia pastoralna szczegółowa. Red. R. Kamiński. Lublin 2002 s. 199-221; J. Szpet. D. Jackowiak. Lekcja religii szkołą wiary. Poznań 1996; J. Szpet. Dydaktyka katechezy. Poznań 1996; Vademecum katechety. Metody aktywizujące. Red. Z. Barciński. Kraków-Lublin 2006.
Uzupełniająca: J. Kraszewski. Katechizować, ale jak? Płock 1995; P. Duksa. Metody katechetyczne. Olsztyn 1998; Ocena w katechezie. Red. S. Kulpczyński Lublin 2001; P. Mąkosa. Nauczanie religii w szkole publicznej w świetle prawa międzynarodowego i polskiego. W: VII Kongres Teologów Polskich. Kościół w życiu publicznym. Red. K. Góźdź i inni. Lublin 2005 s. 451-467.

Katechetycy Polscy XX w. - wykład

Cele przedmiotu:
C1. Wskazanie na sytuacje katechetyczna na ziemiach polskich po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku.
C2. Zdobycie wiedzy dotyczącej działalności katechetycznej najwybitniejszych katechetyków polskich w XX wieku, których dorobek naukowy oraz świadectwo ewangelicznego życia nie zostały rozpowszechnione ze względu na działania władz państwowych, wrogich edukacji religijnej dzieci i młodzieży w Polsce.
Wymagania wstępne:
Podstawowa wiedza dotycząca losów polskiej katechizacji w XX wieku.
Obecność na wykładzie
Efekty kształcenia:
WIEDZA
Posiada wiedzę na temat życia, działalności i najważniejszych dokonań wybranych katechetyków polskich w XX wieku. D_W1; K_W03.
Posiada wiedzę na temat metodologii uprawianej przez nich katechetyki i zasad prowadzenia katechizacji. D_W3; K_W07.
Posiada znajomość zasad interpretacji źródłowych materiałów katechetycznych z okresu XX wieku katechizacji w Polsce. D_W9; K_W04.
UMIEJĘTNOŚCI
Potrafi samodzielnie wyszukiwać i analizować informacje dostarczone dorobku katechetycznego wybranych katechetyków działających w XX wieku w Polsce oraz z różnych źródeł dokonywać syntezy najważniejszych wskazań. D_U4; K_U01.
Posiada umiejętność tworzenia prac pisemnych oraz prezentacji multimedialnych popularyzujących dorobek wskazanych katechetyków polskich. D_U1; K_U06.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Ma świadomość konieczności pracy nad własnym warsztatem naukowym. D_K6; K_04.
Interesuje się dokonaniami i polskich ośrodków badawczych, które powstały na gruncie działalności wybitnych katechetyków XX wieku. D_K9; K_K06.)
Metody dydaktyczne:
Wykład, prezentacja multimedialna, analiza tekstów źródłowych.
Treści programowe:
Zbilansowanie rozwoju polskiej katechezy i katechetyki XX wieku w obszarze teorii i praktyki; zapoznanie z działalnością i twórczością naukową katechetyków polskich pierwszego półwiecza, zwłaszcza z okresu międzywojennego, którzy najbardziej przyczynili się do rozwoju i odnowy polskiej katechezy (ks. Wa­lenty Gadowski i ks. Zygmunt Bielawski); wskazanie na postacie katechetyków w drugim pół­wieczu, w okresie powojennym, którzy kształtowali polską katechezę i uchronili ją od zniszczenia w okresie komunizmu (ks. Józef Wojtukiewicz, ks. Marian Finke, ks. Franciszek Blachnicki, ks. Mieczysław Majewski, i ks. Jan Charytański); wykazanie, jak współczesna katecheza polska może korzystać z dorobku tego, co stworzyli najwybitniejsi polscy katechetycy XX wieku.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Zaliczenie poprzez przygotowanie według skazanego wzoru prezentacji multimedialnej dotyczącej wskazanego przez wykładowcę przedstawiciela polskiej myśli katechetycznej, zrealizowanie prezentacji i przygotowanie dla uczestników arkusza ewaluacyjnego zajęć.
Ocena dobra:
Potrafi zbilansowanie rozwój polskiej katechezy i katechetyki w XX wieku; rozpoznaje działalność i twórczość naukową katechetyków polskich pierwszego półwiecza, zwłaszcza z okresu międzywojennego, ale w sposób ogólny; wskazuje na niektórych katechetyków w okresie powojennym, którzy kształtowali polską katechezę; tłumaczy, jak współczesna katecheza polska może korzystać z dorobku tego, co stworzyli najwybitniejsi polscy katechetycy XX wieku; utożsamia się z dorobkiem naukowym i katechetycznym wybranych polskich katechetyków i potrafi o tym opowiedzieć.
Ocena dostateczna:
Z trudem potrafi zbilansować rozwój polskiej katechezy i katechetyki w XX wieku; niewystarczająco rozpoznaje działalność i twórczość naukową katechetyków polskich z okresu międzywojennego; niechętnie wskazuje na niektórych katechetyków w okresie powojennym, którzy kształtowali polską katechezę; niewystarczająco tłumaczy, jak współczesna katecheza polska może korzystać z dorobku tego, co stworzyli najwybitniejsi polscy katechetycy XX wieku; niechętnie o tym mówi.
Ocena niedostateczna:
Nie potrafi zbilansować rozwój polskiej katechezy i katechetyki w XX wieku; nieprecyzyjnie rozpoznaje działalność i twórczość naukową katechetyków polskich z okresu międzywojennego; z oporem wskazuje na niektórych katechetyków w okresie powojennym, którzy kształtowali polską katechezę; nie wie, jak współczesna katecheza polska może korzystać z dorobku tego, co stworzyli najwybitniejsi polscy katechetycy XX wieku.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
1.Literatura:
Podstawowa: P. Poręba. Dzieje katechetyki. W: Dzieje teologii katolickiej w Polsce. T. III. Cz. 2. Red. M. Rechowicz. Lublin 1977 s. 123-185; W. Kubik. Rozwój myśli dydaktycznej w Polsce w literaturze katechetycznej w latach 1895-1970. Warszawa 1987; Sto lat polskiej katechezy. Wkład wybitnych polskich katechetyków w odnowę i rozwój polskiej katechezy. Red. Czekalski. Kraków 2001.
Uzupełniająca: T. Panuś. Główne kierunki katechetyczne XX wieku. Kraków 2001; B. Połeć. Metoda katechetyczna ks. Walentego Gadowskiego. Tarnów 2002.

Katechetyka psychologiczno-pedagogiczna - seminarium

Cele przedmiotu:
Zdobycie wiedzy dotyczącej metodologii teologii pastoralnej i katechetyki; poznanie baz bibliograficznych; nabycie umiejętności formułowania tematu pracy magisterskiej, konstruowania planu pracy z zastosowaniem właściwej metodologii. Ostatecznym celem seminarium jest napisanie pracy magisterskiej.
Wymagania wstępne:
Podstawowa wiedza z zakresu metodologii pisania pracy naukowej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
Posiada wiedzę na temat powiązań teologii z innymi dziedzinami wiedzy, zwłaszcza z pedagogiką, psychologią i socjologią. T_W12
Posiada znajomość zasad interpretacji tekstów źródłowych.T_W15
UMIEJĘTNOŚCI
Potrafi samodzielnie wyszukiwać i analizować informacje z różnych źródeł oraz dokonywać syntezy istotnych wniosków. T_U01
Posiada umiejętność tworzenia prac pisemnych, zwłaszcza tworzenia pracy magisterskiej.
T_U17.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Ma świadomość konieczności pracy nad własnym warsztatem naukowym. T_K02
Interesuje się dokonaniami i ośrodkami badawczymi na gruncie katechetyki. T_K08.
Metody dydaktyczne:
Wykład konwersatoryjny. Ćwiczenia z zakresu metodologii katechetyki. Przedstawienia i ewaluacja naukowych dokonań studentów.
Treści programowe:
Metodologia pracy naukowej ze szczególnym uwzględnieniem teologii pastoralnej i katechetyki; zasady konstruowania planu pracy naukowej; gromadzenie źródeł i literatury przedmiotu; klasyczne i internetowe bazy bibliograficzne; metodyka pisania poszczególnych części pracy; adiustacja testu, przygotowanie do druku i do obrony.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Warunkiem uzyskania zaliczenia jest przygotowanie planu pracy magisterskiej a następnie kolejnych etapów jej tworzenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Przygoda W. Pradygmaty metodologiczne we współczesnej teologii pastoralnej. „Teologia praktyczna” 10:2009 s. 36-49; Kamiński R. Działalność zbawcza Kościoła w teorii i praktyce pastoralnej. Lublin 2007; Bibliografia katechetyczna 1945-1995. Red. R. Murawski, R. Czekalski, J. Tochmański. Warszawa 1999; Bibliografia katechetyczna 1996-2000. Red. R. Murawski, R. Czekalski, J. Tochmański. Warszawa 2002; Bibliografia katechetyczna 2001-2010. Red. R. Czekalski. Warszawa 2012
Kamiński R. Metoda teologii pastoralnej. RTK 37:1990 z. 6 s. 92-97.

Praktyka pedagogiczna ciągła - praktyki

Cele przedmiotu:
Celem praktyk katechetyczno-pedagogicznych jest nabycie przez studenta umiejętności dydaktyczno-wychowawczych oraz zapoznanie z całokształtem życia szkoły, w której odbywana jest praktyka. Student teologii, po ukończeniu przygotowania katechetyczno-pedagogicznego jest kompetentny, aby podjąć nauczanie religii katolickiej w szkołach zarówno publicznych, jak i prywatnych. Jest zarazem świadomy potrzeby doskonalenia zawodowego, określonego w prawie oświatowym.
Wymagania wstępne:
Podstawowa wiedza i umiejętności z zakresu dydaktyki i metodyki katechezy.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
Posiada wiedzę na temat uwarunkowań psychologiczno-pedagogicznych adresatów katechezy, głównie dzieci i młodzieży. Tn_W03.
Posiada wiedzę na temat zasad konstruowania konspektu lekcji religii Tn_W10
UMIEJĘTNOŚCI
Potrafi skonstruować scenariusz lekcji religii stosując pluralizm metod Tn_U02
Potrafi samodzielnie przeprowadzić lekcje religii w szkole TnU06; Tn_U07
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Odpowiedzialnie przygotowuje się do pracy katechetyczno-pedagogicznej Tn_K06
Utożsamia się z wartościami przekazywanymi podczas lekcji religii Tn_K07
Metody dydaktyczne:
Samodzielne prowadzenie zajęć w szkole. Hospitowanie zajęć prowadzonych przez opiekuna praktyk.
Treści programowe:
1. We wrześniu, po trzecim roku studiów, studenci odbywają praktyki katechetyczno-pedagogiczne w wybranej przez siebie szkole podstawowej w wymiarze 60 godzin. Po czwartym roku studiów odbywają praktyki w analogicznym wymiarze na poziomie gimnazjum lub szkoły ponadgimnazjalnej.

2. W związku planowanym odbywaniem praktyki ciągłej KUL zawiera umowę ze szkołą, która uprzednio pisemnie wyrazi zgodę na przyjęcie studenta na praktykę.

3. Student zobowiązany jest, we współpracy ze szkolnym opiekunem praktyk, do przygotowania i samodzielnego przeprowadzenia przynajmniej 24 jednostek lekcyjnych w szkole podstawowej oraz przynajmniej 30 godzin w gimnazjum lub szkole ponadgimnazjalnej. Student zobowiązany jest także do przeprowadzenia, pod kierunkiem szkolnego opiekuna praktyk, szczegółowej analizy prowadzonych i obserwowanych zajęć.

4. Uczelniany opiekun przygotowania katechetyczno-pedagogicznego upoważniony jest do nadzorowania pracy studenta podczas praktyki ciągłej poprzez utrzymywanie kontaktu ze szkołą, hospitowanie wybranych lekcji oraz do zasięgania opinii szkoły o postawie i postępach studenta.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Warunki otrzymania zaliczenia:

1. Po odbytej praktyce ciągłej szkolny opiekun praktyki omawia całość pracy ze studentem i dokonuje jej opisowej oceny, którą potwierdza dyrektor szkoły.

2. Opisowa ocena wpisana do zeszytu praktyk powinna obejmować następujące zagadnienia: a/ ilość lekcji hospitowanych i prowadzonych samodzielnie; b/ ocenę samodzielnie przeprowadzonych lekcji; c/ ocenę sumienności i zaangażowania w praktyki; d/ ocenę stosunku do uczniów; e/ ocenę zainteresowania życiem szkoły oraz kontaktu z gronem pedagogicznym i rodzicami uczniów.

3. Uczelniany opiekun przygotowania katechetyczno-pedagogicznego analizuje pełną dokumentację z praktyk odbytych w szkole tj. konspekty samodzielnie prowadzonych zajęć, protokoły z zajęć hospitowanych, opinię opiekuna szkolnego potwierdzoną przez dyrektora szkoły. Na ich podstawie dokonuje zaliczenia praktyk potwierdzając wpisem do indeksu na stronach 80-83.

4. Brak któregokolwiek dokumentu określonego w niniejszej instrukcji skutkuje odmową zliczenia praktyki ciągłej ze strony uczelnianego opiekuna praktyk katechetyczno-pedagogicznych.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Katechetyka szczegółowa. Red. J. Stala. Tarnów 2003; Kiciński A. Awans zawodowy nauczyciela religii – poszczególne etapy. Warszawa: Wydawnictwa Pastoralne 2006; Szpet J. Prawa i obowiązki katechety w szkole. Płock 1997; Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce. Kraków 2001 s. 109-111.

Praktyka pedagogiczna śródroczna - praktyki

Cele przedmiotu:
Celem praktyk katechetyczno-pedagogicznych jest nabycie przez studenta umiejętności dydaktyczno-wychowawczych oraz zapoznanie z całokształtem życia szkoły, w której odbywana jest praktyka. Student teologii, po ukończeniu przygotowania katechetyczno-pedagogicznego jest kompetentny, aby podjąć nauczanie religii katolickiej w szkołach zarówno publicznych, jak i prywatnych. Jest zarazem świadomy potrzeby doskonalenia zawodowego, określonego w prawie oświatowym.
Wymagania wstępne:
Podstawowa wiedza i umiejętności z zakresu dydaktyki i metodyki katechezy.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
Posiada wiedzę na temat uwarunkowań psychologiczno-pedagogicznych adresatów katechezy, głównie dzieci i młodzieży. Tn_W03.
Posiada wiedzę na temat zasad konstruowania konspektu lekcji religii Tn_W10
UMIEJĘTNOŚCI
Potrafi skonstruować scenariusz lekcji religii stosując pluralizm metod Tn_U02
Potrafi samodzielnie przeprowadzić lekcje religii w szkole TnU06; Tn_U07
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Odpowiedzialnie przygotowuje się do pracy katechetyczno-pedagogicznej Tn_K06
Utożsamia się z wartościami przekazywanymi podczas lekcji religii Tn_K07
Metody dydaktyczne:
1. Praktyka śródroczna w szkole podstawowej odbywana w II semestrze trzeciego roku studiów w wymiarze 15 godzin (14 hospitacji + 1 lekcja prowadzona samodzielnie).
2. Praktyka śródroczna w gimnazjum lub szkole ponadgimnazjalnej odbywana w I semestrze czwartego roku studiów w wymiarze 15 godzin (14 hospitacji + 1 lekcja prowadzona samodzielnie).
Treści programowe:
Prowadzenie katechez przez studentów w placówkach oświatowych oraz hospitacji i spełnianie funkcji pomocniczych przy katechizacji (funkcje organizacyjne, przygotowywanie materiałów, konspektów itp); katechezy w szkole poprzedzają hospitacje grupy katechetycznej, w której jest zrealizowana praktyka; w ramach praktyki oceniane jest zaangażowanie osobiste studenta w głoszoną prawdę, komunikacja z grupą, cechy osobowościowe przyszłego katechety, sprawność w przygotowywaniu pomocy katechetycznych oraz umiejętność posługiwania się pomocami dydaktycznymi; zadania prowadzącego ćwiczenia to: zorganizowanie indywidualnie dla każdego studenta miejsca w palcówce oświatowej; indywidualne spotkanie przed katechezą celem omówienia struktury konspektu i sposobów jego realizacji, obecność opiekuna praktyk podczas hospitacji w placówce oświatowej i wykonywanie obserwacji uczestniczącej; indywidualne omówienie przeprowadzonej katechezy i wskazania pohospitacyjne.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
1. Po przeprowadzonej przez studenta lekcji zostaje ona szczegółowo omówiona na forum grupy ćwiczeniowej i odpowiednio oceniona. W przypadku uzyskania oceny niedostatecznej student zobowiązany jest do ponownego przygotowania i poprowadzenia jednostki lekcyjnej. Powtórna ocena niedostateczna skutkuje odmową zaliczenia praktyki śródrocznej.

2. Warunkiem zaliczenia semestralnej praktyki śródrocznej jest uzyskanie pozytywnej oceny z samodzielnie przeprowadzonej jednostki lekcyjnej oraz pozytywny wynik analizy kart i zeszytu praktyk.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Katechetyka szczegółowa. Red. J. Stala. Tarnów 2003; Kiciński A. Awans zawodowy nauczyciela religii – poszczególne etapy. Warszawa: Wydawnictwa Pastoralne 2006; Szpet J. Prawa i obowiązki katechety w szkole. Płock 1997; Regulamin posługi duszpasterskiej prefektów. W: Konferencja Episkopatu Polski. Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce. Kraków 2001 s. 109-111.

Psychologia katechezy dzieci - wykład

Cele przedmiotu:
Zapoznanie z katechetycznymi implikacjami wielowymiarowego rozwoju człowieka. Uczestnicy zajęć powinni zdobyć odpowiednią wiedzę dotyczącą kryteriów doboru treści i metod w katechezie w zależności od poziomu rozwoju dzieci.
Wymagania wstępne:
Podstawowa wiedza z zakresu psychologii i dydaktyki
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W01 Zna prawidła psychologicznego rozwoju dzieci D_W04; K_W05
W02 Posiada specjalistyczną wiedzę na temat psychologicznych kryteriów doboru treści i metod w katechezie dzieci D_W04; K_W05
UMIEJĘTNOŚCI
U01 Prawidłowo diagnozuje uwarunkowania rozwojowe dzieci D_U04; K_U03
U02 Potrafi zastosować kryteria doboru treści i metod w katechezie dzieci D_U06; K_U07; K_U09
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K01 Ma świadomość konieczności permanentnej formacji w zakresie psychologii rozwojowej D_K03; K_K02
K02 Jest przekonany co do konieczności uwzględniania kryteriów psychologicznych w doborze treści i metod katechezy D_K04; K_K01
Treści programowe:
Określenie psychologii katechezy, psychologii rozwojowej i wychowawczej. Psychologia jako nauka pomocnicza katechetyki. Periodyzacja rozwoju religijnego człowieka. Psychopedagogiczne uwarunkowania katechezy w poszczególnych okresach życia człowieka. Znajomość prawideł rozwoju poznawczego, emocjonalnego, społecznego, moralnego, religijnego dzieci jako istotny element kompetencji katechety. Kryteria doboru treści i metod w katechezie w zależności o od uwarunkowań rozwojowych i osobowościowych.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Ocena niedostateczna:
Student nie posiada podstawowej wiedzy na temat prawideł psychologicznego rozwoju dzieci i nie potrafi prawidłowo diagnozować uwarunkowań rozwojowych katechizowanych dzieci. Nie potrafi dokonać prawidłowego doboru treści i metod w katechezie dzieci.
Ocena dostateczna:
Student posiada podstawową wiedzę na temat prawideł psychologicznego rozwoju dzieci i potrafi prawidłowo diagnozować uwarunkowania rozwojowe katechizowanych dzieci. Posiada także wiedzę specjalistyczną dotyczącą psychologicznych kryteriów doboru treści i metod na tym etapie edukacji. Potrafi prawidłowo zastosować kryteria doboru metod w katechezie dzieci.
Ocena dobra:
Student posiada pogłębioną wiedzę na temat prawideł psychologicznego rozwoju dzieci jak również wiedzę specjalistyczną dotyczącą psychologicznych kryteriów doboru treści i metod na tym etapie edukacji. Potrafi prawidłowo zdiagnozować uwarunkowania rozwojowe katechizowanych dzieci oraz w oparciu o tę wiedzę potrafi przygotować zajęcia edukacyjne dla dzieci z uwzględnieniem adekwatnych metod i technik. Posiada pogłębioną świadomość permanentnej formacji w zakresie psychologii rozwojowej.
Ocena bardzo dobra:
Student posiada specjalistyczną wiedzę na temat psychologii rozwojowej dzieci, a zwłaszcza psychologii wychowawczej na tym etapie rozwoju. Posiada specjalistyczną wiedzę dotyczącą psychologicznych kryteriów doboru treści i metod w katechezie dzieci. Potrafi dobrze zdiagnozować uwarunkowania rozwojowe katechizowanych dzieci oraz w oparciu o tę wiedzę potrafi przygotować zajęcia edukacyjne dla dzieci z uwzględnieniem adekwatnych metod i technik. Prognozuje konkretne sposoby rozwijania własnych kompetencji w zakresie psychologii rozwojowej i dydaktyki przedmiotu.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Cz. Walesa. Rozwój religijności człowieka. Tom I: Dziecko. Lublin 2005; Psychologia rozwoju człowieka. T. 2. Charakterystyka rozwoju człowieka. Red. B. Harwas-Napierała. J. Trempała. Warszawa 2005; A. Birch. T. Malim. Psychologia rozwojowa w zarysie. Od niemowlęctwa do dorosłości. Warszawa 2002; M. Przetacznik-Gierowska. Psychologia wychowawcza. Warszawa 1981. Uzupełniająca: J. Szpet, Dydaktyka katechezy, Poznań 1999; Katechetyka szczegółowa, red. J. Stala, Tarnów 2003; Wychowanie młodzieży w średnim wieku szkolnym. Część II. Wychowanie religijne i katecheza, red, J. Stala, Tarnów 2007; Wychowanie młodzieży na poziomie szkół ponadgimnazjalnych. Część II. Wychowanie religijne i katecheza, red, J. Stala, Tarnów 2007.