Komunikacja interpersonalna i medialna w rodzinie - warsztaty

Cele przedmiotu:
C1 - Przedstawienie komunikacji interpersonalnej i medialnej w ramach uniwersalnych pojęć służących do opisu zjawisk zachodzącychw społeczeństwie i świadomości jednostkowej.
C2 - Rozwijanie umiejętności analizowania komunikatów, aktywnego słuchania, rozumienia innych ludzi i udzielania informacji zwrotnej przez właściwe prezentowanie swojego zdania
Wymagania wstępne:
Wiedza z zakresu komunikacji interpersonalnej na poziomie szkoły średniej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA:
1. Zna koncepcje człowieka w komunikacji interpersonalnej i medialnej PS1A_W04.
2. Zna modele komunikacji interpersonalnej, zasady asertywnego porozumiewania się, zasady rozwiązywania konfliktu PS1A_W03.
UMIEJĘTNOŚCI:
1. Potrafi prezentować i zastosować zdobytą wiedzę o komunikacji i mass mediach w życiu osobistym, naukowym, zawodowym i społecznym PS1A_U04, PS1A_U05.
2. Potrafi prawidłowo komunikować się za pomocą różnych technik komunikacyjnych, być aktywnym słuchaczem, skutecznie prowadzić rozmowy z różnymi podmiotami społecznymi, rozwiązywać problemy, inspirować do konkretnych działań PS1A_U11.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE:
1. Jest asertywny w relacjach z innymi w życiu małżeńskim i rodzinnym; działa w sposób profesjonalny w życiu naukowym, zawodowym i społecznym PS1A_K04.
2. Jest aktywny w ocenie własnych kompetencji, uczestniczy w grupach, organizacjach i instytucjach realizujących działania pomocowe w różnych obszarach rzeczywistości społecznej PS1A_K07.
Metody dydaktyczne:
1. Wykład konwersatoryjny.
2. Ćwiczenia audytoryjne.
3. Dyskusja.
4. Ćwiczenia indywidualne i grupowe.
5. Studium przypadku.
6. Symulacje sytuacji.
7. Testy diagnostyczne.
Treści programowe:
1. Wprowadzenie do komunikacji interpersonalnej i medialnej. Analiza elementów komunikacji. Autodiagnoza umiejętności komunikacyjnych – stan początkowy.
2. Zasady skutecznego porozumiewania się między ludźmi.Znaczenie słuchania w procesie zdobywania informacji. Techniki aktywnego słuchania.
3. Formy komunikacji.
4. Komunikacja niewerbalna.
5. Modele komunikacji interpersonalnej (Model aktu perswazyjnego Lasswella, Model przekazu sygnałów Shannonai Weavera, Model trójkątny Newcomba).
6. Komunikacja miedzykulturowa.
7. Manipulacja i perswazja.
8. Komunikacja w sytuacjach konfliktowych.
9. Techniki radzenia sobie ze stresem.
10. Komunikacja interpersonalna w społeczeństwie informacyjnym.
11. E-komunikcja.
12. mechanizmy skutecznego uczenia się.
13. Wystąpienia publiczne – zasady przygotowania i prowadzenia prezentacji.
14. Asertywność jako filozofia porozumiewania się.
15. Autodiagnoza umiejętności komunikacyjnych – stan końcowy.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Efekty kształcenia – wiedza
Na ocenę niedostateczną - student nie posiada wiedzy na temat komunikacji interpersonalnej i medialnej.
Na ocenę dostateczną - Student ma bardzo ogólną wiedzę na temat komunikacji interpersonalnej i medialnej.
Na ocenę dobrą - student ma dobrze ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę zaprezentowaną podczas zajęć.
Na ocenę bardzo dobrą - Student ma bardzo dobrze ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę zaprezentowaną podczas zajęć.
Efekty kształcenia – umiejętności
Na ocenę niedostateczną - student nie potrafi prezentować i zastosować zdobytej wiedzy o komunikacji.
Na ocenę dostateczną - student w minimalnym stopniu potrafi prezentować i zastosować zdobytą wiedzę o komunikacji.
Na ocenę dobrą - student potrafi zaprezentować swoja wiedzę i wykorzystać ją do komunikacji w zespole, do prezentacji wybranego zagadnienia.
Na ocenę bardzo dobrą - student poprawnie, za pomocą odpowiednich narzędzi potrafi zaprezentować swoją wiedzę i wykorzystać ją do komunikacji w zespole, inspiruje zespół do pracy, samodzielnie analizuje i dokonuje syntezy wybranych zagadnień.
Efekty kształcenia – kompetencje
Na ocenę niedostateczną - student uczestniczy w zajęciach, nie jest aktywny w dyskusjach i pracach zespołowych, nie radzi sobie z prezentacją wybranego tematu na zaliczenie.
Na ocenę dostateczną - student uczestniczy w zajęciach, podejmuje aktywność w dyskusjach i zadaniach grupowych.
Na ocenę dobrą - Student uczestniczy w zajęciach, uczestniczy w dyskusjach i pracach indywidualnych i zespołowych.
Na ocenę bardzo dobrą - student uczestniczy w zajęciach, jest aktywny i twórczy w dyskusjach, potrafi przeprowadzić własną prezentację na zaliczenie w pełnej komunikacji z odbiorcami; pogłębia swoją wiedzę i umiejętności w oparciu o literaturę
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura podstawowa:
Aronson E., Pratkanis A., Wiek propagandy. Używanie i nadużywanie perswazji na co dzień. Warszawa 2009, Wyd. Naukowe PWN.
Jęczeń J., I Communicate, Therefore I AM, Wydawnictwo KUL, Lublin 2014
Jęczeń J., Mass media w życiu rodziny. Repetytorium dla studentów nauk o rodzinie i pracy socjalnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jan Pawła II, Lublin 2013
Łęcki K., Szóstak A., Komunikacja interpersonalna w pracy socjalnej, „Śląsk”, Biblioteka Pracownika Socjalnego, Warszawa 1996.
McKay M., Davis M., Fanning P., Sztuka skutecznego porozumiewania się. Praca. Rodzina. Zabawa, GWP, Gdańsk 2010
Nęcki Z., Komunikacja międzyludzka, Kraków 2000, WPB.
Pease A. i B., Mowa ciała, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2011.
Sikorski W., Niewerbalna komunikacja interpersonalna, Warszawa 2013, Difin.
Stewart J. Mosty zamiast murów.O komunikowaniu się między ludźmi. PWN 2002
Literatura uzupełniająca:
Grzenia J., Komunikacja językowa w Internecie, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2008
Herriger C., Komunikacja bez słów, Wydawnictwo Astrum, Wrocław 1997.
Hulewska A., Asertywność w ćwiczeniach, Warszawa 2014, Samo Sedno.
Jęczeń J., Nowe technologie – nowa komunikacja w rodzinie, Roczniki Nauk o Rodzinie, T. 1 (56) 2009, s. 121-137
Strelau J. (red.), Psychologia. Podręcznik akademicki. Tom III: Jednostka w społeczeństwie i elementy psychologii stosowanej, Gdańsk 2000, GWP.

Pedagogika rodziny - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1 - zapoznanie studentów z problematyką rodziny, przemianami jej struktury i funkcji we współczesnym świecie.
C2 - analiza problemów i zagrożęń w różnych obszarach życia rodziny we wszystkich jej cyklach rozwojowych, ze szczególnym uwzględnieniem ekonomicznych i psychospołecznych czynników ryzyka kryzysu i rozpadu rodziny, oraz przeciwdziałania tym procesom z udziałem instytucji sieci wsparcia społecznego.
Wymagania wstępne:
Znajomość podstawowych zagadnień z zakresu edukacji i rozwoju człowieka, psychologii ogólnej, pedagogiki społecznej i opiekuńczej, metodologii opieki i pracy wychowawczej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA:
W1: student ma uporządkowaną wiedzę na temat teorii rodziny dającą podstawę do zrozumienia aspektów jej funkcjonowania PS1A_W04, PS1A_W03.
W2: posiada wiedzę na temat tradycji rodzinnych i przeobrażeń zachodzących w rodzinach różnych kultur PS1A_W05.
W3: zna wybrane typologie rodzin, funkcji rodziny oraz postaw rodzicielskich PS1A_W01.
W4: posiada wiedzę na temat przeobrażeń zachodzących we współczesnych rodzinach w odniesieniu do ról rodzicielskich PS1A_W06.
W5: posiada wiedzę na temat rodziny jako środowiska wychowawczego i jej roli w globalnym i środowiskowym systemie wychowania PS1A_W013.
W6: rozumie istotę zewnętrznej i wewnętrznej dysfunkcyjności rodziny, ich przyczyny i konsekwencje oraz konieczność poszukiwania rozwiązań służących ulepszaniu funkcjonowania rodzin PS1A_W09.

UMIEJĘTNOŚCI:
U1: student posiada umiejętność samodzielnego analizowania zadań i trudności dotyczących funkcjonowania rodziny PS1A_U01.
U2: posiada umiejętność wykorzystania zdobytej wiedzy w celu przygotowania i prezentacji samodzielnie zdobytych informacji na temat funkcjonowania rodzin w różnych kulturach PS1A_U04, PS1A_U05.
U3: potrafi diagnozować problemy rodziny i wskazywać możliwości ich rozwiązania PS1A_U07, PS1A_U08.
U4: umie analizować zjawiska zachodzące w rodzinie w oparciu o zdobytą wiedzę teoretyczną PS1A_U03.

KOMPETENCJE:
K1: potrafi współpracować w małej grupie w celu opracowania wyznaczonego zadania PS1A_K07.
K2: wykazuje otwartą, akceptującą postawę wobec rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji PS1A_K08.
K3: rozumie potrzebę stałego dokształcania się w celu optymalizacji i podnoszenia skuteczności działań profesjonalnych PS1A_K01.
Metody dydaktyczne:
Metody problemowe, analiza i dyskusja
Treści programowe:
1. Pedagogika rodziny – zajęcia wprowadzające.
2. Rodzina - podstawowe pojęcia, struktura i funkcje.
3. Typologie i klasyfikacje rodzin.
4. Małżeństwo i rodzina w aspekcie historycznym i wspólczesnych przemian ich funkcji.
5. Rodzina jako przestrzeń socjalizacji i wychowania.
6. Rodzina jako grupa i instytucja opiekuńczo-wychowawcza.
7. Więzi społeczne i emocjonalne w rodzinie.
8. Postawy rodzicielskie a osobowość.
9. Rodzina a wspomaganie rozwoju, kapitał społeczny rodziny a start życiowy młodego pokolenia.
10. Rodziny dysfunkcyjne i niewydolne wychowawczo.
11. Patologia rodziny, agresja i przemoc.
12. Rodzina w społeczeństwie ryzyka a sieć wsparcia społecznego.
13. Praca z przypadkiem - rozumienie złożoności problemów rodziny, diagnozowanie, projektowanie działań profilaktycznych.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Efekty uczenia się - wiedza
Na ocenę niedostateczną - student ma bardzo podstawową wiedzę z zakresu pedagogiki rodzinnej, nie jest zainteresowany poszerzaniem wiedzy w tym zakresie, diagnozowaniem i projektowaniem działań pomocniczych oraz wspieraniem dzieci z rodzicami.
Za ocenę zadowalającą - student jest wystarczająco skoncentrowany na znajomości rodziny i jej roli edukacyjnej, zna podstawowe funkcje, zadania rodzinne, przykłady instytucji i organizacji pełniących funkcje opiekuńcze i wychowawcze wobec dzieci i młodzieży, wspierających rodzinę w procesie Edukacja.
Na ocenę dobrą - student ma zadowalający poziom wiedzy z zakresu pedagogiki rodzinnej, prawidłowo diagnozuje i projektuje środki korekcyjne i kompensacyjne, ale nie jest dostatecznie wnikliwy w tych działaniach.
Ocena bardzo dobra - student ma rozległą wiedzę na temat rodziny, potrafi diagnozować trudności w funkcjonowaniu rodziny i dziecka, rozumie potrzebę działań zapobiegawczych i kompensacyjnych, zna przykłady, specyfikę i zadania instytucji i organizacji działających w obszarze opieki i edukacji dzieci oraz młodzież jest otwarta na zdobywanie wiedzy z różnych źródeł.

Efekty kształcenia - umiejętności
Ocena niedostateczna - student nie jest zainteresowany diagnozowaniem i projektowaniem działań pomocniczych i wspieraniem dzieci z rodzicami, ma niski poziom umiejętności w zakresie obserwacji sytuacji edukacyjnych w rodzinie, problemów swoich członków.
Na ocenę dostateczną - student nie do końca diagnozuje problemy środowiska rodzinnego, co wpływa na ograniczone propozycje rozwiązania i rekompensaty tych sytuacji, ma niski poziom umiejętności obserwacji sytuacji edukacyjnych w rodzinie, jak również problemów jej członków.
Na ocenę dobrą - student wykazuje wysoki poziom umiejętności w zakresie obserwacji sytuacji edukacyjnych w rodzinie, problemów jej członków.
Ocena bardzo dobra - student prezentuje bardzo dobry poziom umiejętności w zakresie obserwacji sytuacji edukacyjnych w rodzinie, problemów jej członków.

Efekty kształcenia - kompetencje
Na ocenę niedostateczną - student reprezentuje niski poziom przygotowania do kontaktu z instytucjami działającymi na rzecz dziecka i rodziny.
Na ocenę dostateczną - student wykazuje niewielkie przygotowanie i gotowość do kontaktu z instytucjami działającymi na rzecz dziecka i rodziny.
Za ocenę dobrą - student ma zadowalający poziom przygotowania do kontaktu z instytucjami działającymi na rzecz dziecka i rodziny.
Ocena bardzo dobra - student prezentuje bardzo dobry poziom przygotowania do kontaktu z instytucjami działającymi na rzecz dziecka i rodziny.

Inne kryteria oceny końcowej:
1. Aktywność merytoryczna: aktywny udział w dyskusjach (maksymalnie 10 punktów do zdobycia w trakcie zajęć).
2. Ćwiczenie projektowe. Praca w grupach. Ocena: od 0 do 10 punktów.
3. Kolokwium: pod koniec semestru. Ocena: 0d 0 do 10 punktów.
4. Obecność na zajęciach jest obowiązkowa.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura podstawowa:
Kawula S. , Brągiel J. , Janke A.: Pedagogika rodziny. Toruń 2003, A. Marszałek.
Adamski F.: Rodzina. Wymiar społeczno-kulturowy. Kraków 2002, UJ.
Adamski F.: Wychowanie w rodzinie chrześcijańskiej, Kraków: WAM 1982 (wybrane rozdziały).
Mietzel G.,Wprowadzenie do psychologii . Wydanie III, Gdańsk: GWP 2013.
Janicka I., Liberska H.: Psychologia rodziny, Warszawa: PWN 2014 (wybrane rozdziały).
Tyszka Z.: Rodzina we współczesnym świecie. Poznań 2002, UAM.
Kwak A. : Rodzina i jej przemiany. Warszawa: ISNS UW 1994.
Hałoń E.: Rodzina - jej funkcje przystosowawcze i ochronne. Warszawa 1995, PAN.
Ziemska M.: Postawy rodzicielskie. Warszawa: PWN 1978.
Kwak A.: Małżeństwo i kohabitacja. Warszawa: Wyd. Akad. "Żak" 2005.
Literatura uzupełniająca:
Błasiak A., Dybowska E., Wybrane zagadnienia pedagogiki rodziny, Kraków 2010
Brągiel J., Jasiński Z., Metody jakościowe w badaniach nad rodziną, w: Wybrane zagadnienia teorii i praktyki pedagogiki rodziny. Pamięci Księdza Profesora Józefa Wilka (1937-2003), red. B. Kiereś, M. Nowak, D. Opozda, Poligrafia Inspektoratu Towarzystwa Salezjańskiego, Lublin 2006.
Goriszowski W., Kierunki i strategie badań nad rodziną, w: Wybrane zagadnienia teorii i praktyki pedagogiki rodziny. Pamięci Księdza Profesora Józefa Wilka (1937-2003), red. B. Kiereś, M. Nowak, D. Opozda, Poligrafia Inspektoratu Towarzystwa Salezjańskiego, Lublin 2006.
Janke A.W., Pedagogika rodziny i wychowanie rodzinne, w: Pedagogika rodziny. Obszary i panorama problematyki, red. S. Kawula, J. Brągiel, A.W. Janke, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2007.
Kiereś B., Nowak M., Opozda D., Wprowadzenie, w: Wybrane zagadnienia teorii i praktyki pedagogiki rodziny. Pamięci Księdza Profesora Józefa Wilka (1937-2003), red. B. Kiereś, M. Nowak, D. Opozda, Poligrafia Inspektoratu Towarzystwa Salezjańskiego, Lublin 2006.
Nowak M., Badanie sytuacji i możliwości wychowawczych środowiska rodzinnego – zadaniem pedagogiki rodziny, w: Wybrane zagadnienia teorii i praktyki pedagogiki rodziny. Pamięci Księdza Profesora Józefa Wilka (1937-2003), red. B. Kiereś, M. Nowak, D. Opozda, Poligrafia Inspektoratu Towarzystwa Salezjańskiego, Lublin 2006.
Turos l., Pedagogika rodziny, w: Pedagogika ogólna i subdyscypliny, red. l. Turos, Wydawnictwo Akademickie „Żak”, Warszawa 1999.

Praca socjalna z osobami bezrobotnymi - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1: zapoznanie studentów z właściwościami i mechanizmami współczesnego rynku pracy, jak również standardami pracy socjalnej z osobami bezrobotnymi.
C2: przekazanie elementarnej wiedzy o metodach diagnozowania potrzeb bezrobotnych klientów pomocy społecznej i oceny jakości usług.
C3: kształtowanie umiejętności aktywizowania bezrobotnego (z postrzeganiem w roli klienta ośrodka pomocy społecznej) z wykorzystaniem jego środowiska wspierającego oraz systemu świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego.
C4: kształtowanie umiejętność współpracy z organizacjami wspierającymi bezrobotnych i ich rodziny.
Wymagania wstępne:
Wiedza z zakresu psychologii, socjologii oraz pedagogiki społecznej.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
W1: Student posiada elementarną wiedzę na temat instytucji rynku pracy PS1A_W02
W2: Zna standardy pracy socjalnej z osobami bezrobotnymi PS1A_W10, PS1A_W11
W3: Ma elementarną wiedzę o metodach diagnozowania potrzeb bezrobotnych klientów pomocy społecznej i oceny jakości usług PS1A_W07

UMIEJĘTNOŚCI
U1: Student samodzielnie planuje i realizuje projekty działań socjalnych z bezrobotnymi klientami pomocy społecznej PS1A_U02, PS1A_U04, PS1A_U09
U2: Student potrafi planować, przewidywać, projektować i realizować działania służące zachowaniu prawidłowych relacji między osobami tworzącymi środowisko rodzinne PS1A_U02, PS1A_U09, PS1A_U08
U3: Potrafi pracować w grupie przyjmując różne role PS1A_U14

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K1: Student rozumie potrzebę ciągłego dokształcania się i osobistego rozwoju, poprzez permanentną formację PS1A_K01, PS1A_K07, PS1A_K08
Metody dydaktyczne:
Wykład konwersatoryjny, case study, metoda projektowa, filmy szkoleniowe, dyskusja, praca w grupach, pokaz.
Treści programowe:
1. Praca socjalna z osobami bezrobotnymi – zajęcia wprowadzające.
2. Praca i zatrudnienie w systemie prawa.
2. Bezrobocie w Polsce i w Unii Europejskiej.
3. Przepisy prawne dotyczące osób bezrobotnych.
4. Istota i konsekwencje bezrobocia. Sytuacja psychospołeczna osób bezrobotnych i ich rodzin
5. Instytucje rynku pracy.
6. Usługi i instrumenty rynku pracy.
7. Instytucje rynku pracy a instytucje pomocy społecznej.
8. Motywowanie do zmiany.
9. Aktywizacja społeczna a aktywizacja zawodowa osób długotrwale bezrobotnych.
10. Zatrudnienie wspierane. Świadczenia udzielane bezrobotnym przez ośrodki pomocy społecznej.
11. Zadania ośrodków pomocy społecznej w aktywizacji zawodowej bezrobotnych.
12. Współpraca ośrodka pomocy społecznej z urzędem pracy w aktywizacji osób bezrobotnych.
13. Praca socjalna w oparciu o kontrakt socjalny. Studium przypadku.
14. Program Aktywizacja i Integracja (PAI).
15. Specyfika pracy socjalnej z osobami bezrobotnymi długotrwale.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
1. Punktowana aktywność merytoryczna: w tym przygotowanie do zajęć, analiza tekstów, udział w dyskusjach grupowych, analiza przypadków). (Można zdobyć na jednych zajęciach 1 punkt - max 10).
2. Końcowe zaliczenie pisemne na postawie skryptu przedmiotu oraz materiału z zajęć bieżących ( 0-10 pkt)
3. Praca ze studium przypadku osoby bezrobotnej ( max 10 pkt).
4. Obecność na zajęciach stanowi podstawę zaliczenia przedmiotu.
Skala ocen:
38 p. – bdb
17-20 p. – dost.+
37-26 p.- db+
15-16 p. – dost.
21-25 p. – db
14 p. i mniej – brak zaliczenia

3,0 - student w stopniu podstawowym przyswoił wiadomości z zakresu instytucji rynku pracy, nie jest zainteresowany poszerzaniem wiedzy w tym zakresie, diagnozowaniem i projektowaniem działań pomocowych w pracy z osobą bezrobotną.
3, 5 - student w stopniu dostatecznym porusza się w obszarze wiedzy dotyczącej instytucji rynku pracy, zna przykłady instytucji i organizacji wspierających osoby bezrobotne, nie dokonuje wnikliwej diagnozy problemów klienta bezrobotnego. Potrafi wskazać standardy pracy socjalnej właściwe dla zastanej sytuacji pracy.
4, 0 - student posiada zadowalający poziom wiedzy z zakresu instytucji rynku pracy, poprawnie diagnozuje i projektuje działania diagnostyczne w pracy z klientem bezrobotnym, nie jest jednak w tych działaniach dostatecznie wnikliwy.
4,5 - student prezentuje dobry poziom wiedzy w zakresie instytucji rynku pracy, rozumie potrzebę diagnozowania potrzeb klientów pomocy społecznej i oceny jakości usług.
5,0 - Student ma rozległą wiedzę na temat instytucji rynku pracy, potrafi wymienić instytucje rynku pracy i opisać rodzaje usług świadczonych przez te instytucje. Student rozumie, dlaczego instrumenty rynku pracy są tak ważne dla prowadzenia efektywnej polityki społecznej i włączania osób korzystających z pomocy społecznej i do zatrudnienia. Student potrafi wskazać przepisy prawne dotyczące osób bezrobotnych. Student zna standardy pracy socjalnej z osobami bezrobotnymi, potrafi korzystać z metod diagnozowania potrzeb klientów pomocy społecznej i oceny jakości usług. Samodzielnie planuje i realizuje projekty działań socjalnych z bezrobotnymi klientami pomocy społecznej.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura przedmiotu podstawowa i uzupełniająca:
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.).
Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm).
Ustawa o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw - wersja przekazana do Sejmu, Uzasadnienie projektu ustawy, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, s. 83-85.
Ustawa z dnia 12 marca 2004 o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182, z późn. zm.).
Ustawa o zatrudnieniu socjalnym z dnia 13 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 225 z późn. zm.).
Firlit-Fesnak G, Szylko-Skoczny M. (red.), Polityka społeczna. Podręcznik akademicki, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007.
Reszke I., Wobec bezrobocia: opinie, stereotypy, Warszawa 1995.
Unolt J., Ekonomiczne problemy rynku pracy, Warszawa 1996.
Pawlas-Czyż S., Praca socjalna wobec współczesnych problemów, Toruń 2007.
Piekut –Brodzka D., Z praktyki pracy socjalnej, Kielce 2011.
Pilch J., Bezrobocie nowa kwestia społeczna [w:] T. Pilch, I. Lepalczyk (red.), - Pedagogika społeczna. Człowiek w zmieniającym się świecie, Warszawa 1995.
Borkowski T., Marcinkowski A., Socjologia bezrobocia, Warszawa 1996.
Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r.o zatrudnieniu socjalnym.
Kłos B., Dyskryminacja ze względu na wiek osób starszych na polskim rynku pracy, Studia ,,BAS”, Nr 2(26) 2011.
Klaus W, Wencel K., Dyskryminacja cudzoziemców w Polsce. Diagnoza sytuacji, Analizy, raporty, Ekspertyzy nr 7/2008, Stowarzyszenie Interwencji Prawnej.
Źródła internetowe:
Nowe podejście do aktywizacji osób bezrobotnych. Doświadczenia polskie i międzynarodowe, KPMG, Warszawa 2013, http://www.kpmg.com/PL/pl/IssuesAndInsights/ArticlesPublications/Documents/2013/Nowe-podejscie-do-aktywizacji-osob-bezrobotnych-2013.pdf.

Trening umiejętności komunikacyjnych - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
C1 - Zapoznanie studentów z ogólnymi zasadami komunikacji i mechanizmami funkcjonowania człowieka z uwzględnieniem strategii praktycznych.
C 2 - Przedstawienie technik motywacyjnych i komunikacyjnych niezbędnych w pracy z klientem.
Wymagania wstępne:
Znajomość treści nauczania w dotychczasowym przebiegu studiów.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Zna i rozumie mechanizmy psychospołeczne konstruktywnej komunikacji, strategie wywierania wpływu służące zdrowiu i prewencji NR2A_W07.
2. Zna i rozumie podstawowe zasady komunikacji międzyludzkiej NR2A_W08.
3. Zna podstawy interwencji psychopedagogicznej w zakresie pracy z klientem NR2A_W010.
UMIEJĘTNOŚCI
1. Umie wykorzystać podstawowe techniki motywacyjne i komunikacyjne w pracy z klientem NR2A_U09, NR2A_U04.
2. Potrafi identyfikować problemy w komunikacji z klientem i jego rodziną NR2A_U07.
3. Potrafi samodzielnie interpretować zachowania klientów w celu efektywnej komunikacji w procesie porady NR2A_U012.
4. Potrafi dobierać odpowiednie środki ekspresji werbalnej w pracy z klientem NR2A_U0910.
KOMPETENCJE
1. Nawiązuje relacje społeczne w sposób prawidłowy posługując się skutecznie dostępnymi kanałami komunikacji. NR2A_K03, NR2A_K04.
2. Potrafi przekonywująco przedstawiać swoje zdanie, skutecznie negocjować oraz posługiwać się podstawowymi technikami komunikacyjnymi NR2A_K05, NR2A_K06.
Metody dydaktyczne:
1. Wykład
2. Praca w grupach
3. Analiza przypadków
4. Dyskusja
5. Elementy treningu umiejętności komunikacyjnych
Treści programowe:
1. Wprowadzenie do komunikacji.
2. Komunikacja synergiczna – filozoficzne podstawy.
3. Skuteczne słuchanie
4. Odsłanianie się i ekspresja
5. Bariery w komunikacji
6. Pełna komunikacja
7. Porozumiewanie bez przemocy NVC, Marshall B. Rosenberg
8. Cisza w komunikacji
9. Komunikowanie się w rodzinie.
10. Sztuka komunikowania się z dziećmi.
11. Wywieranie wpływu na ludzi – strategie komunikacyjne
12. Zasady negocjacji
13. Uczciwa kłótnia.
14. Asertywność.
15. Autodiagnoza umiejętności komunikacyjnych.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Efekty kształcenia – wiedza
Na ocenę niedostateczną - student nie posiada wiedzy na temat komunikacji interpersonalnej i medialnej.
Na ocenę dostateczną - Student ma bardzo ogólną wiedzę na temat komunikacji interpersonalnej i medialnej.
Na ocenę dobrą - student ma dobrze ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę zaprezentowaną podczas zajęć.
Na ocenę bardzo dobrą - Student ma bardzo dobrze ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę zaprezentowaną podczas zajęć.
Efekty kształcenia – umiejętności
Na ocenę niedostateczną - student nie potrafi prezentować i zastosować zdobytej wiedzy o komunikacji.
Na ocenę dostateczną - student w minimalnym stopniu potrafi prezentować i zastosować zdobytą wiedzę o komunikacji.
Na ocenę dobrą - student potrafi zaprezentować swoja wiedzę i wykorzystać ją do komunikacji w zespole, do prezentacji wybranego zagadnienia.
Na ocenę bardzo dobrą - student poprawnie, za pomocą odpowiednich narzędzi potrafi zaprezentować swoją wiedzę i wykorzystać ją do komunikacji w zespole, inspiruje zespół do pracy, samodzielnie analizuje i dokonuje syntezy wybranych zagadnień.
Efekty kształcenia – kompetencje
Na ocenę niedostateczną - student uczestniczy w zajęciach, nie jest aktywny w dyskusjach i pracach zespołowych, nie radzi sobie z prezentacją wybranego tematu na zaliczenie.
Na ocenę dostateczną - student uczestniczy w zajęciach, podejmuje aktywność w dyskusjach i zadaniach grupowych.
Na ocenę dobrą - Student uczestniczy w zajęciach, uczestniczy w dyskusjach i pracach indywidualnych i zespołowych.
Na ocenę bardzo dobrą - student uczestniczy w zajęciach, jest aktywny i twórczy w dyskusjach, potrafi przeprowadzić własną prezentację na zaliczenie w pełnej komunikacji z odbiorcami; pogłębia swoją wiedzę i umiejętności w oparciu o literaturę.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Literatura podstawowa:
Bacon, T., R. (2014). Sposób na opornych. Skuteczne wywieranie wpływu. Sopot: GWP.
Berne, E. (2008). W co grają ludzie. Psychologia stosunków miedzy ludzkich. Warszawa: PWN
Cialdini, R. (2006). Wywieranie wpływu na ludzi. Gdańsk: GWP.
Faber, A., Mazlish, E. (2013). Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły. Poznań: Media Rodzina
McKay, M., Davis, M., Fanning, P. (2011). Sztuka skutecznego porozumiewania się. Gdańsk: GWP.
Rsenberg M., B. (2009). Porozumienie bez przemocy. Warszawa: Jacek Santorski & Agencja Wydawnicza.

Literatura uzupełniająca:
Barnes, K. (2007). Wywieranie wpływu. Podstawowe techniki. Gdańsk: GWP.
Leary, M. (2007). Wywieranie wrażenia na innych. O sztuce prezentacji: GWP.
Steward J. (2010).Mosty zamiast murów. Podręcznik komunikacji interpersonalnej. Warszawa: PWN.
Strelau J., Doliński D. (2008). Podręcznik akademicki. Tom 1,2. Gdańsk: GWP.
Rathus S.A (2006). Psychologia współczesna. Gdańsk: GWP.

Wolontariat i streetworking - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1 - poznanie i zrozumienie roli wolontariatu i streetworkingu w życiu społecznym.
C2 - opanowanie umiejętności związanych z projektowaniem i realizacją działań
wolontariusza i streetworkera
C3 - nabycie kompetencji współdziałania i pracy w zespole, pełnienia różnych ról, w tym roli lidera, menadżera, animatora; podejmowania i realizowania zadań w obszarach życia społecznego
Wymagania wstępne:
1. Podstawowa wiedza z zakresu wolontariatu
2. Podstawy ekonomii społecznej
3. Technologie informatyczne
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Zna pojęcie „trzeciego sektora”, definiuje pojęcie wolontariatu i streetwokingu, wskazuje konkretne obszary życia, w których działają wolontariusze i streetworkerzy; posiada wiedzę na temat różnić. pomiędzy wolontariatem i streetworkingiem PS1A_W01, PS1A_W02, PS1A_W08
2. Ma wiedzę w obszarze pomocy społecznej, zna i wskazuje dokumenty prawne stanowiące podstawę pracy wolontariusza i streetworkera PS1A_W10.
UMIEJĘTNOŚCI
1. Potrafi prezentować i zastosować zdobytą wiedzę na temat pracy wolontariusza i streetworkera w życiu osobistym, naukowym, zawodowym i społecznym PS1A_U01, PS1A_U04, PS1A_U05.
2. Potrafi prawidłowo komunikować się za pomocą różnych technik komunikacyjnych, być aktywnym słuchaczem, zdobywać, przetwarzać i przekazywać informacje; skutecznie prowadzić rozmowy z różnymi podmiotami społecznymi, rozwiązywać problemy, inspirować do konkretnych działań PS1A_U07, PS1A_U08, PS1A_U09, PS1A_U10.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
1. Jest przekonany o sensie i wartości działań podejmowanych na rzecz wsparcia drugiego człowieka, w tym podejmuje role wolontariusza, streetworkera, lidera, animatora i facyliatora PS1A_K03, PS1A_K08.
2. Jest aktywny w ocenie własnych kompetencji, w działaniach indywidualnych i zespołowych na rzecz lokalnej społeczności PS1A_K03.
Metody dydaktyczne:
1. Wykład
2. Prezentacja multimedialna
3. Dyskusja
4. Praca w grupach
6. Symulacja
M7. Burza mózgów
M8. Zadanie realizowane zespołowo
Treści programowe:
1.Przedmiot konwersatorium.
2. Wolontariat i streetworking - podstawy prawne. Historia streetworkingu w Polsce i na świecie.
3. Obszary działania wolontariuszy i streetworkerów.
4. Metodyka streetworkingu.
5. Etapy streetworkingu.
6. Człowiek – główny i wspólny cel działań podejmowanych przez wolontariuszy i streetworkerów. Psychospołeczny obraz jednostki przebywającej na ulicy.
7.kwalifikacje streetworkera i wolontariusza.
8. Komunikacja interpersonalna w pracy wolontariusza i streetworkera.
9.Prezentacja wybranych działań wolontariuszy i streetworkerów.
10.Diagnoza własnego środowiska życia pod kątem potrzeb wolontariatu i streetworkingu.
11.Świadomość polityczna i społeczna a wolontariat i streetworking.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Kryterium oceny- wiedza
Na ocenę niedostateczną - student nie posiada wiedzy na temat komunikacji wolontariatu i streetworkingu.
Na ocenę dostateczną - Student ma bardzo ogólną wiedzę na temat wolontariatu i streetworkingu.
Na ocenę dobrą - student ma dobrze ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę zaprezentowaną podczas zajęć.
Na ocenę bardzo dobrą - Student ma bardzo dobrze ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę zaprezentowaną podczas zajęć.
Kryterium oceny – umiejętności
Na ocenę niedostateczną - student nie potrafi prezentować i zastosować zdobytej wiedzy o wolontariacie i streetworkingu
Na ocenę dostateczną - student w minimalnym stopniu potrafi prezentować i zastosować zdobytą wiedzę
Na ocenę dobrą - student potrafi zaprezentować swoja wiedzę i wykorzystać ją do komunikacji w zespole, do prezentacji wybranego zagadnienia
Na ocenę bardzo dobrą – student poprawnie, za pomocą odpowiednich narzędzi potrafi zaprezentować swoją wiedzę i wykorzystać ją do komunikacji w zespole, inspiruje zespół do pracy, samodzielnie analizuje i dokonuje syntezy wybranych zagadnień
Kryterium oceny – kompetencje społeczne
Na ocenę niedostateczną - student nie uczestniczy w zajęciach, nie jest aktywny w dyskusjach i pracach zespołowych, nie radzi sobie z prezentacją wybranego tematu na zaliczenie.
Na ocenę dostateczną - student uczestniczy w zajęciach, nie jest aktywny w dyskusjach i pracach zespołowych, nie radzi sobie z prezentacją wybranego tematu na zaliczenie
Na ocenę dobrą - student uczestniczy w zajęciach, uczestniczy w dyskusjach i pracach zespołowych, radzi sobie z prezentacją wybranego tematu na zaliczenie.
Na ocenę bardzo dobrą – student uczestniczy w zajęciach, jest aktywny i twórczy w dyskusjach, potrafi przeprowadzić własną prezentację na zaliczenie w pełnej komunikacji z odbiorcami; pogłębia swoją wiedzę i umiejętności w oparciu o literaturę.


OCENA NIEDOSTATECZNA
WIEDZA: Student nie posiada wiedzy na temat komunikacji wolontariatu i streetworkingu
UMIEJĘTNOŚCI: Student nie potrafi prezentować i zastosować zdobytej wiedzy o wolontariacie i streetworkingu
KOMPETENCJE SPOŁECZNE: Student nie uczestniczy w zajęciach, nie jest aktywny w dyskusjach i pracach zespołowych, nie radzi sobie z prezentacją wybranego tematu na zaliczenie
OCENA DOSTATECZNA
WIEDZA: Student ma bardzo ogólną wiedzę na temat wolontariatu i streetworkingu
UMIEJĘTNOŚCI: Student w minimalnym stopniu potrafi prezentować i zastosować zdobytą wiedzę
KOMPETENCJE SPOŁECZNE: Student uczestniczy w zajęciach, nie jest aktywny w dyskusjach i pracach zespołowych, nie radzi sobie z prezentacją wybranego tematu na zaliczenie
OCENA DOBRA
WIEDZA: Student ma dobrze ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę zaprezentowaną podczas zajęć UMIEJĘTNOŚCI: Student potrafi zaprezentować swoja wiedzę i wykorzystać ją do komunikacji w zespole, do prezentacji wybranego zagadnienia
KOMPETENCJE SPOŁECZNE: Student uczestniczy w zajęciach, uczestniczy w dyskusjach i pracach zespołowych, radzi sobie z prezentacją wybranego tematu na zaliczenie
OCENA BARDZO DOBRA
WIEDZA: Student ma bardzo dobrze ugruntowaną i uporządkowaną wiedzę zaprezentowaną podczas zajęć
UMIEJĘTNOŚCI: Student poprawnie, za pomocą odpowiednich narzędzi potrafi zaprezentować swoją wiedzę i wykorzystać ją do komunikacji w zespole, inspiruje zespół do pracy, samodzielnie analizuje i dokonuje syntezy wybranych zagadnień
KOMPETENCJE SPOŁECZNE: Student uczestniczy w zajęciach, jest aktywny i twórczy w dyskusjach, potrafi przeprowadzić własną prezentację na zaliczenie w pełnej komunikacji z odbiorcami; pogłębia swoją wiedzę i umiejętności w oparciu o literaturę.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
LITERATURA PODSTAWOWA
Bielecka E., Pedagogika podwórkowa (w:) D. Lalak, T. Pilch (red.), Elementarne pojęcia pedagogiki społecznej i pracy socjalne,. Warszawa 1999.
Chmieleńska I., Wychowanie niejedno ma imię(w:) I. Chmieleńska (red.), Pedagogika podwórkowa. Warszawa 1963
Cueff D., GPAS, Dziecko na ulicy zwalczanie przemocy wobec dzieci ulicy, przewodnik metodologiczny dla pedagogów ulicy: metody pracy w środowisku otwartym. Warszawa 2006.
Dębski, M.(red.) Podręcznik streetworkera bezdomności. Gdańsk, 2012.
Głowacka B., Pedagog uliczny ,„Nasz Animator” 2008, nr 3-4 .
Jęczeń J., Pracownik socjalny, wolontariusz, streetworker w przestrzeni medialnej. Repetytorium dla studentów pracy socjalnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Lublin 2016.
Jęczeń J., Lelonek-Kuleta B., Granice streetworkingu. Z cyklu: Homo homini. T. II. Lublin-Eichstätt-Ingolstadt: Wydawnictwo Muzyczne Polihymnia 2013.
Jęczeń J., Człowiek i rodzina w przestrzeni medialnej, Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu, Sandomierz 2011.
Kołak W., W trosce o dzieci ulicy, „Nasz Animator” 2000, nr 4-9.
Konopczyński M., Współczesne systemy resocjalizacyjne (w:) „Resocjalizacja. Teoria i praktyka pedagogiczna”, t. 1. Warszawa 2007
Kromolicka B. (red.), Wolontariat w obszarze humanistycznych wyzwań opiekuńczych, Toruń, 2005.
Kurzępa J., Praca socjalna na ulicy w warunkach szczególnego ryzyka (w:) Bielecka (red.), Streetworking, teoria i praktyka, „Pedagogika Społeczna” 2005, nr 4.
Ochman M, Jordan P., Jak pracować z wolontariuszami, Centrum Wolontariatu i BORIS, Warszawa, 2000.
Radwan-Pragłowski J., Frysztacki K., Miłosierdzie i praktyka. Społeczne dzieje pomocy człowiekowi, „Śląsk” Sp. z o.o. Wydawnictwo Naukowe, Katowice 2009.
Réseau International des Travailleurs Sociaux de Rue (Międzynarodowa Sieć Streetworkerów Społecznych), Międzynarodowy przewodnik metodologiczny po streetworkingu na świecie, Lille 2004, s. 15.
Stenka, R., P. Olech, Ł. Browarczyk (red.), Podręcznik Model Gminny Wychodzenia z Bezdomności, Gdańsk, 2014.
http://www.praktycy.org/osos/osos_przewodnik_metodologiczny.pdf (data odczytu 25 września 2012r.).
Wieczorek M. (red.), Wolontariat – dobre praktyki wolontariackie na podstawie doświadczeń Centrów Wolontariatu, Wydawnictwo Stowarzyszenie Centrum Wolontariatu, Warszawa 2008.

LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
Kantowicz E., Praca socjalna w Europie, Olsztyn 2008.
Pacud, Ż., P. Wodo (red.) Innowacyjne Metody Przeciwdziałania Wykluczeniu Społecznemu, Częstochowa, 2014.
Pindral, A. Problem bezdomności w Polsce. Wybrane aspekty, [w:] Diagnoza zespołu badawczego działającego w ramach projektu "Gminny Standard Wychodzenia z Bezdomności", M. Dębski (red.), Gdańsk 2010.
Przymeński, A. Aktualny stan problemu bezdomności w Polsce. Aspekt polityczno – społeczny, [w:] Oblicza bezdomności, M. Dębski, K. Stachura (red.), Uniwersytet Gdański, Gdańsk 2008.
Rogozińska, I. Sprawozdanie z realizacji działań na rzecz ludzi bezdomnych w województwach w roku 212 oraz wyniki ogólnopolskiego badania liczby osób bezdomnych (7/8 luty 2013), Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Warszawa, 2013.
Ronald B. Adler; Lawrence B. Rosenfeld; Russell F. Proctor, Interplay. The Process of Interpersonal Communication, Oxford University Press, USA, 2006
Santos, L. H. (red.) Międzynarodowy przewodnik metodologiczny po streetworkingu na świecie, Bruksela, 2008.
Thomson P., Sposoby Komunikacji interpersonalnej, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 1998.