Historia sztuki nowożytnej w Polsce - wykład

Cele przedmiotu:
Przekazanie wiedzy o malarstwie, rzeźbie i architekturze w Polsce od XVI do 2 połowy XVIII w.
Wymagania wstępne:
Podstawowe wiadomości z historii sztuki i kultury z okresu nowożytnego na poziomie szkoły średniej; wiedza na poziomie licencjatu na temat wcześniejszych epok: starożytność, średniowiecze)
Efekty kształcenia:
WIEDZA
Wiedza
K_W01 Student ma wiedzę w zakresie przemian form artystycznych, treści i funkcji dzieł sztuki w stosunku do uwarunkowań religijnych, kulturowych, społecznych, historycznych i XVI-XVIII w.
K_W02 Student swobodnie posługuje się terminologią nauk humanistycznych, terminologią z zakresu historii sztuki (malarstwa, rzeźby, architektury okresu nowożytnego)
K_W03 Student ma znajomość głównych kierunków w obrębie historii sztuki nowożytnej (malarstwo, rzeźba, architektura)
K_W04 Student charakteryzuje założenia i etapy rozwoju nurtów w malarstwie, rzeźbie i architekturze
UMIEJĘTNOŚCI
K_U01 Student rozpoznaje dzieła sztuki nowożytnej, wskazuje ich czas powstania, styl, autora
K_U02 Student potrafi przeprowadzić analizę formalną, ikonograficzną i treściową działa sztuki nowożytnej (malarstwo, rzeźba, architektura)
K_U03 Student potrafi precyzyjnie, poprawnie i logicznie wypowiadać się w zakresie historii sztuki nowożytnej
K_U05 Student potrafi formułować i przeprowadzić analizę problemów badawczych w zakresie dziedzin nauk humanistycznych w obrębie kierunku historia sztuki


KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K01 Student zna zakres posiadanej przez siebie wiedzy i posiadanych umiejętności oraz rozumie perspektywy dalszego rozwoju
K_K02 Student rozumie potrzebę ciągłego dokształcania się i rozwoju zawodowego
K_K03 Student ma świadomość znaczenia historii sztuki polskiej w kulturze europejskiej i światowej

Metody dydaktyczne:
Wykład z pokazem multimedialnym
Treści programowe:
1. Barokowa architektura sakralna w Polsce.
2. Barokowa architektura rezydencjonalna w Polsce.
3. Rzeźba barokowa w Polsce.
4. Malarstwo barokowe w Polsce.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Podstawą zaliczenia i wystawienia oceny jest uczestnictwo w wykładach i egzamin ustny sprawdzający wiedzę zdobytą na wykładach i uzupełnioną wybraną literaturą.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
Chrzanowski T., Sztuka w Polsce od I do III Rzeczypospolitej, Warszawa 1998.
Karpowicz M. Sztuka oświeconego sarmatyzmu, Warszawa 1970.
Karpowicz M. Sztuka XVII wieku, Warszawa 1975.
Karpowicz M. Sztuka XVIII wieku, Warszawa 1985.
Karpowicz M. Sztuka Warszawy czasów Jana III, Warszawa 1987.
Kowalczyk J., Andrea Pozzo a późny barok w Polsce, BHS, 27(1975).
Kowalczyk J., Guarino Guarini a późnobarokowa architektura w Polsce i na Litwie, „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki” 42 (1997).
Kowalczyk J., Rola Rzymu w późnobarokowej architekturze polskiej, „Rocznik Historii sztuki”, R. 20 (1994).
Miłobędzki A. Architektura polska XVII wieku, Warszawa 1980.
Sztuka polska. Wczesny i dojrzały barok, oprac. Z. Bania, A. Bender, P. Gryglewski, J. Talbierska, Warszawa 2013.
Walicki M., Tomkiewicz W., Ryszkiewicz M., Malarstwo polskie. Manieryzm- barok, Warszawa 1971.

Mecenat i patronat w dziejach sztuki - konwersatorium

Cele przedmiotu:
Celem zajęć jest zapoznanie studenta z problemem mecenatu i patronatu artystycznego w różnych epokach.
Wymagania wstępne:
W1- Doktorant zna dzieje sztuki na poziomie ukończenia studiów magisterskich
W2- Doktorant zna problem mecenatu i patronatu w epoce, której dotyczy praca doktoranta
Efekty kształcenia:
WIEDZA
K_W01 Doktorant ma pogłębioną wiedzę o usytuowaniu i znaczeniu historii sztuki w odniesieniu do innych nauk humanistycznych oraz o specyfice przedmiotowej i metodologicznej historii sztuki i potrafi twórczo rozwijać oraz stosować tę wiedzę w życiu zawodowym
K W 02 Doktorant zna i potrafi zastosować zaawansowane metody analizy i interpretacji różnych wytworów kultury właściwe dla wybranych tradycji, teorii lub szkół badawczych w zakresie subdyscyplin naukowych, właściwych dla kierunku historia sztuki
K W 03 Zna i rozumie podstawowe pojęcia z zakresu ochrony własności intelektualnej i prawa autorskiego oraz zarządzania zasobami własności intelektualnej; potrafi zastosować je w praktyce w cytatach, bibliografii i korzystaniu z materiału ilustracyjnego.


UMIEJĘTNOŚCI
K_U01 Doktorant potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i integrować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł oraz formułować na tej podstawie krytyczne sądy w zakresie historii sztuki
K_U02 Doktorant posiada pogłębione umiejętności badawcze, obejmujące analizę prac innych autorów, syntezę różnych idei i poglądów, w zakresie historii sztuki
K_U03 Doktorant potrafi dobrać metody oraz konstruować narzędzia badawcze pozwalające na rozwiązanie problemów w zakresie wybranych dziedzin naukowych
K_U04 Doktorant potrafi dokonać klarownej prezentacji opracowanych zagadnień w zakresie historii sztuki

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K01 Doktorant potrafi współdziałać i pracować w grupie, przyjmując w niej różne role
K_K02 Doktorant potrafi organizować działanie innych jak i organizować samodzielnie wydarzenia naukowe.
K_K03 Doktorant rozumie zależność między jakością i poziomem własnej kompetencji a ich postrzeganiem przez świat zewnętrzny
K_K04 Doktorant rozumie możliwości zastosowania metodologii badań w studiowanych dziedzinach do rozwiązywania problemów w życiu zawodowym
Metody dydaktyczne:
Doktorant przygotowuje referat, dyskusja nad referatami przygotowanymi przez uczestników konwersatorium.
Treści programowe:
Mecenatu i patronatu artystycznego w różnych epokach dziejów sztuki od starożytności po czasy współczesne.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
ocena bardzo dobra: Doktorant przygotowuje i przedstawia do dyskusji referat na temat mecenatu artystycznego. Doktorant jest w stanie po zakończonych zajęciach określić problem mecenatu artystycznego, metody jakimi posługiwano się w różnych okresach dziejów sztuki przy jego realizacji. Na podstawie wybranej literatury i źródeł jest w stanie przedstawić szczegółową analizę wybranego przykładu mecenatu np. przez jednostkę, ród, organizację, instytucję w różnych okresach historycznych.
- ocena dobra: Doktorant przygotowuje i przedstawia do dyskusji referat na temat mecenatu artystycznego. Doktorant jest w stanie po zakończonych zajęciach określić problem mecenatu artystycznego, metody jakimi posługiwano się w różnych okresach dziejów sztuki przy jego realizacji.
ocena dostateczna:Doktorant przygotowuje i przedstawia do dyskusji referat na temat mecenatu artystycznego. Doktorant jest w stanie po zakończonych zajęciach określić problem mecenatu artystycznego.
ocena dostateczna: Doktorant przygotowuje i przedstawia do dyskusji referat na temat mecenatu artystycznego.
- ocena niedostateczna: Doktorant nie przygotował i nie przedstawił do dyskusji referat na temat mecenatu artystycznego.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
BOGUCKA MARIA, Przedmowa, w: Tryumfy i porażki. Studia z dziejów kultury polskiej XVI - XVIII w., red. M. Bogucka, Warszawa 1989.
CHROŚCICKI JULIUSZ A. Czy można nazwać mecenasami polskich Wazów?, w: Tryumfy i porażki. Studia z dziejów kultury polskiej XVI-XVIII w., red. M. Boguckiej, Warszawa 1989.
DMITRUK KRZYSZTOF M., Wokół teorii i historii mecenatu, w: Z dziejów mecenatu kulturalnego w Polsce, red. J. Kostecki, Warszawa 1999.
GOLONKA J., ŻMUDZIŃSKI J., Mecenat kulturalny i artystyczny paulinów polskich : jubileusz 700-lecia Zakonu Paulinów, Częstochowa 2008.
HASKELL FRANCIS, Patrons and Painters, Yale University 1980 (I wyd. London 1963).
HAUSER ARNOLD, Społeczna historia sztuki i literatury, przekł. J. Ruszczycówna, Warszawa 1974.
HIRSCHFELD PETER, Mäzene. Die Rolle des Auftraggebers in der Kunst, München 1968.
Mecenas, kolekcjoner, odbiorca : materiały Sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Katowice, listopad 1981, red.: E. Karwowska, A. Marczak-Krupa, Warszawa 1984.
Mecenat artystyczny a oblicze miasta : materiały LVI Ogólnopolskiej Sesji Naukowej Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Kraków 8-10.XI.2007, red. D. Nowacki, Kraków 2008.
Modele mecenatu państwa wobec integracji europejskiej : doświadczenie Polski i Słowacji, red. J. Purchla, M. Vášáryova, Kraków 2008.
KRASSOWSKI W. Mecenat artystyczny czy polityka artystyczna w: Mecenas-kolekcjoner-odbiorca. Materiały Sesji SHS Katowice, listopad 1981, Warszawa 1984.
PIENIĄŻEK-SAMEK M., Tribulum Gratitudinis Reddo. Fundacje artystyczne na terenie Kielc w XVII I XVIII wieku. Studium z\ historii kultury, Kielce 2005 (tam bogata literatura polska i obca).
TOMKIEWICZ W., PELC J., Rola mecenatu w rozwoju kultury i literatury polskiej w czasach renesansu i baroku, w: Problemy literatury staropolskiej, Seria 2, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1973.
UJAZDOWSKI K., Mecenat pełnowymiarowy: polityka kulturalna państwa 2005-2006, Warszawa 2006.
UJAZDOWSKI K., Mecenat pełnowymiarowy: polityka kulturalna państwa 2007-2008, Warszawa 2008

Semantyka architektury - konwersatorium

Cele przedmiotu:
Poznanie, na wybranych przykładach, architektury semantyki nowożytnej architektury, ustalenie warstwy ideowej, jako niezbędnego elementu formy architektonicznej budowli o wartości estetycznej. Odczytanie i interpretacja znaczeń zawartych w dziele architektonicznym, w celu poznania istoty dzieła
Wymagania wstępne:
Znajomość dziejów architektury i terminologii na poziomie licencjatu
Efekty kształcenia:

WIEDZA

K_W01 Student ma wiedzę na temat interpretacji dzieła architektonicznego w sztuce nowożytnej
K_W02 Student potrafi interpretować koncepcje semantyczne architektury w odniesieniu do innych nauk humanistycznych
K_W03 Student zna specyfikę przedmiotową i metodologiczną kierunku
K_W04 Student ma uporządkowaną wiedzę na temat głównych kierunków w obrębie historii architektury nowożytnej
K_W05 Student potrafi rozpoznać, opisać, objaśnić warstwę ideową nowożytnego dzieła architektonicznego

UMIEJĘTNOŚCI
K_U01 Student wykorzystuje teoretyczną i praktyczną znajomością historii architektury w interpretacji warstwy ideowej nowożytnego dzieła architektury
K_U02 Student rozpoznaje warstwę ideową dzieła architektonicznego doby nowożytnej
K_U03 Student potrafi analizować i opisać symbolikę architektury sakralnej doby nowożytnej
K_ U04 Student potrafi analizować i opisać treści programowe nowożytnej architektury rezydencjonalnej
K_U05 Student potrafi wyszukiwać, analizować informacje związane z dziedzinami naukowymi w obrębie symboliki architektury
K_U06 Student potrafi precyzyjnie, poprawnie i logicznie wyrażać swoje myśli i poglądy
K_U07 Student potrafi dobrać metody i narzędzia badawcze oraz dokonać prezentacji opracowanych zagadnień, pozwalających na rozwiązanie problemów zakresie semiotyki architektury

Metody dydaktyczne:
Pomoc w wyborze i opracowaniu tematów referatów; kierowanie dyskusją; prezentacje multimedialne.
Treści programowe:
1.Archeotypy budowli nowożytnych.
2. Symbolika architektury sakralnej doby nowożytnej.
3. Założenia przestrzenne rezydencji doby nowożytnej.
4. Funkcje i układy wnętrz pałacowych i kościelnych w dobie nowożytnej.
5. Programy ideowe i treści symboliczne w architekturze świeckiej i sakralnej doby nowożytnej.


Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Podstawą zaliczenia jest przygotowanie referatu i czynne uczestnictwo w konwersatorium, prowadzenie dyskusji na temat referatu zaprezentowanego przez innego studenta
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
1. Jerozolima w kulturze europejskiej. Materiały konferencji ISPAN w Warszawie, red. P. Paszkiewicz, T. Zadrożny, Warszawa 1997.
2. Bania Z., Kolegiata w Klimontowie – jak naśladowano architekturę rzymską i jak się kojarzyła Bazylika św. Piotra na Watykanie, w: Studia nad sztuką renesansu i baroku. Programy ideowe w przedsięwzięciach artystycznych w XVI-XVIII wieku, t. 10, red. I. Rolska, Lublin 2010, s. 35-42.
3. Krasny P., Visiblia signa ad pietatem excitantes. Teoria sztuki sakralnej w pismach pisarzy kościelnych epoki nowożytnej, Kraków 2010.
4. Gryglewski P., Odwoływania do przeszłości w polskiej architekturze sakralnej XVI wieku, Warszawa 2012.
5. Krenz J., Ideogramy architektury. Między znakiem a znaczeniem. Pelplin 2010.
6. Witruwiusz, O architekturze ksiąg dziesięć, przeł. K. Kumaniecki, wstęp A. Sadurska, Warszawa 1999
7. Alberti, Ksiąg dziesięć o sztuce budowania, przeł. I. Biegańska, Warszawa 1960
8. Vignola, O pięciu porządkach w architekturze, przeł. K. Tymiński, Warszawa 1955
9. Palladio, Cztery księgi o architekturze, przeł. M. Rzepińska, Warszawa 1955