Historia filozofii średniowiecznej - ćwiczenia

Cele przedmiotu:
1. Zapoznanie słuchaczy z głównymi nurtami i postaciami filozofii średniowiecznej.
2. Pokazanie specyfiki filozofii wieków średnich - relacja filozofii i teologii.
3. Nowe problemy i nowa terminologia filozoficzna w literaturze filozoficznej średniowiecza.
Wymagania wstępne:
1. Umiejętność krytycznego myślenia.
2. Wiedza na temat okresów historycznych.
3. Znajomość głównych postaci filozofii średniowiecznej - Augustyn, Szkot Eriugena, Anzelm z Canterbury, Abelard, Tomasz z Akwinu.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Zna i rozumie na poziomie podstawowym rolę refleksji filozoficznej w kształtowaniu kultury duchowej. K- W01, K-W02
2. Ma podstawową wiedzę o miejscu i znaczeniu filozofii w relacji do teologii, nauk formalnych i szczegółowych oraz o specyfice przedmiotowej i metodologicznej filozofii. K-W02
3. Dysponuje katalogiem podstawowych problemów i pojęć w filozofii średniowiecznej. K-W03
UMIEJĘTNOŚCI
1. Potrafi dobrać właściwe narzędzia do interpretacji i analizy tekstu filozoficznego, streszcza i analizuje argumenty filozoficzne, identyfikuje ich kluczowe tezy, założenia i konsekwencje. K-U05, K-U04
2. Posiada umiejętność pisania streszczeń oraz prostych rozprawek w języku polskim z wykorzystaniem literatury przedmiotu. K-U04, K-U05
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Potrafi trafnie formułować problemy i je rozwiązywać. K-K05
2. Posiada perspektywę dla lepszego zrozumienia postaw innych kultur i osób.K-K04

Metody dydaktyczne:
1. Dyskusja z różnych pozycji nad przedstawionym przez prowadzącego problemem.
2. Analiza klasycznego tekstu filozoficznego.
Treści programowe:
Opis okresów filozofii średniowiecznej. Związki między filozofią a innymi dziedzinami kultury w średniowieczu. Nurty i problemy filozofii średniowiecznej, terminologia używana przez poszczególne szkoły filozoficzne, główni twórcy filozofii średniowiecznej i ich dorobek oraz dzieła.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
OCENA
2 - WIEDZA: Student nie posiada podstawowej wiedzy nt. filozofii średniowiecznej, jej przedstawicieli, głównych nurtów i problemów. UMIEJĘTNOŚCI: Student nie potrafi analizować i nie rozumie podstawowych treści zajęć ;nie potrafi tworzyć własnych narzędzi pracy ani posługiwać się nimi. KOMPETENCJE: Nie zainteresowany przedmiotem, bez świadomości potrzeby pracy nad sobą.
3 - WIEDZA: Student posiada ogólną wiedzę nt. filozofii średniowiecznej, jej przedstawicieli, nurtów i dyskutowanych zagadnień. UMIEJĘTNOŚCI: Student w stopniu minimalnym analizuje i rozumie treści zajęć. Z pomocą prowadzącego rekonstruuje treść tekstu źródłowego oraz dokonuje jego analizy. KOMPETENCJE: Mało zainteresowany przedmiotem, z niską świadomością potrzeby samokształcenia.
4 - WIEDZA: Student posiada uporządkowaną wiedzę nt. filozofii średniowiecznej, zna głównych filozofów średniowiecznych, ich twórczość. Jest świadomy dyskusji i sporów filozoficznych. UMIEJĘTNOŚCI: Student potrafi zaprezentować posiadaną wiedzę , a także w sposób poprawny z niej korzysta w sytuacji problemowej. Czyta ze zrozumieniem teksty naukowe, z pomocą prowadzącego rozwiązuje stawiane mu problemy. KOMPETENCJE: Zaangażowany i świadomy potrzeby samokształcenia.
5 - WIEDZA: Student ma ugruntowaną i usystematyzowaną wiedzę na temat filozofii średniowiecznej. UMIEJĘTNOŚCI Potrafi samodzielnie stawiać problemy i jej rozwiązywać. KOMPETENCJE: Zaangażowany i świadomy potrzeby samokształcenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
E. Gilson, Historia filozofii chrześcijańskiej w wiekach średnich, Warszawa 1987.
F. Copleston, Historia filozofii, t. 2, Warszawa 2000.

Język grecki dla filozofów - lektorat

Cele przedmiotu:
. Wzbogacenie filozoficznej bazy terminologicznej tworzonej w j. greckim.
2. Nabycie sprawności analizy tekstu filozoficznego na przykładzie jakiegoś oryginalnego tekstu klasyka filozoficznej literatury greckiej.
3. Ukazanie przenikania się wpływów idei filozoficznych oraz ewolucji znaczeniowej filozoficznych terminów technicznych w filozoficznej literaturze greckiej.
Wymagania wstępne:
1.Potrafi identyfikować i podać filozoficzną terminologię grecką i wskazać jej różne niuanse, np.: logos, nous, psyche.
2. Nabywa umiejętności analizy filozoficznego tekstu w jej różnych wariantach interpretacyjnych.
3. Potrafi wyeksplikować ewolucję określonego terminu filozoficznego w powiązaniu z danym nurtem myślenia.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Zna podstawową terminologię filozoficzną określonego autora lub danego kierunku filozoficznego. K-W02
2. Posiada podstawowe informację dotyczące danego nurtu filozoficznego, określonego zagadnienia lub jakiegoś autora. K-W03
3. Wzbogaca zasób swojej filozoficznej bazy terminologicznej tworzonej w j. greckim. K-W01

UMIEJĘTNOŚCI
1. Potrafi wskazać na ewolucję danych pojęć w obrębie określonego kierunku filozoficznego lub wskazać ich odcienie znaczeniowe. K-U04
2. Nabywa sprawności w analizie tekstu filozoficznego, potrafi dokonać jego segmentacji i wyodrębnić bloki problemów. K-U05
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Dzięki nabytej wiedzy i kompetencjom poszerza swoje możliwości komunikacyjne, rozumiejąc możność i sposób różnej recepcji danych pojęć i zjawisk. K-K07.
Metody dydaktyczne:
1. Metoda gramatyczno- translacyjna.
Treści programowe:
?Zajęcia zakładają już uprzednią przynajmniej elementarną znajomość greki.Treść więc samych zajęć wyznacza każdorazowo przedmiot, a więc określony tekst. W jego świetle i przez ten tekst dokonywana jest analiza myśli autora i jego interpretacja. W trakcie zajęć zwraca się szczególną uwagę na specyfikę stylu autora oraz znaczenia pojęć (technicznych) filozoficznych, którymi się autor posługuję. W kontekście tego przewidziana jest praca ze słownikami zarówno językowymi języka greckiego, jak i słownikami terminów filozoficznych. Słuchacz dzięki temu zyskuje w miarę szeroki ogląd z jednej strony myśli danego autora, a z drugiej otrzymuje wiedzę o niuansach znaczeniowych określonego pojęcia i jego ewolucji. To tworzy perspektywę, przez którą możliwa staje się podczas zajęć konfrontacja analizowanego tekstu z innymi kierunkami filozoficznymi i z innymi autorami.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
1. Praca tłumaczeniowa.
2. Test z przekłady określonego fragmentu tekstu i jego interpretacji.
3. Prace - referaty na temat danych pojęć -terminów filozoficznych.
OCENY:
2 - WIEDZA: Nie posiada podstawowej wiedzy na temat struktur gramatycznych j. greckiego kategorii fleksyjnych i syntaktycznych j. greckiego, co uniemożliwia kontynuacje nauki na kursie programowo wyższym. UMIEJĘTNOŚCI - Znaczne braki w wiedzy uniemożliwiają przekład prostych, nawet spreparowanych tekstów. KOMPETENCJE - Nawet pod naciskiem nie chce wykonać danego zadania. Nie przejawia jakiegokolwiek zaangażowania i własnej inicjatywy.
3 - WIEDZA: Wiedza w zakresie struktur gramatycznych j. greckiego, jego kategorii fleksyjnych i syntaktycznych jest fragmentaryczna i nieuporządkowana. UMIEJĘTNOŚCI - Ma trudności z przetłumaczeniem oryginalnego tekstu, popełnia przy tym liczne błędy, ma braki w zakresie leksyki i podstawowych struktur gramatycznych.KOMPETENCJE - Jedynie pod naciskiem jest skłonny wykonać dane zadanie. Nie wykazuje samodzielnego zaangażowania.
4 - WIEDZA: Posiada wiedzę w zakresie struktur gramatycznych j. greckiego (identyfikuje kategorie fleksyjnie i syntaktyczne j. greckiego popełniając nieliczne błędy nie zakłócające sensu przekazu. UMIEJĘTNOŚCI - Potrafi w miarę sprawnie z pomocą słownika przetłumaczyć oryginalny tekst o średnim poziomie trudności popełniając nieliczne błędy.KOMPETENCJE- Potrafi rozwiązywać problemy, ale potrzeba mu zewnętrznej stymulacji.
5 - WIEDZA: Posiada wiedzę w zakresie struktur gramatycznych j. greckiego (identyfikuje bezbłędnie kategorie fleksyjnie i syntaktyczne j. greckiego). UMIEJĘTNOŚCI - Potrafi sprawnie samodzielnie z pomocą słownika przetłumaczyć oryginalny tekst o średnim poziomie trudności. KOMPETENCJE - Posiadając określone dane potrafi samodzielnie rozwiązać określony problem. Jest zaangażowany w proces samokształcenia.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
M. Auerbach, M. Golias, Gramatyka grecka,Warszawa 1985.
Słownik grecko-polski, pod red. Z. Abramowiczówna, Warszawa 1962.
Wszelkie słowniki, także obcojęzyczne .?

Język łaciński dla filozofów - lektorat

Cele przedmiotu:
1. Wyrabianie kompetencji lingwistycznej.
2. Poznanie języka łacińskiego i kultury rzymskiej.
3. Nabycie umiejętności w zakresie podsystemów językowych ( fonicznego, leksykalnego, gramatycznego).
Wymagania wstępne:
W1. Potrafi identyfikować podstawowe kategorie języka łacińskiego (deklinacje, koniugacje, czasy i tryby).
W2. Potrafi ze zrozumieniem odczytać nieskomplikowane teksty łacińskie z zakresu życia codziennego i kultury Rzymian.
W3. Zna fakty i normy kulturowe, posiada elementarne informacje z dziedziny historii i kultury świata rzymskiego.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Zna podstawowe struktury gramatyczne, które pozwalają na rozumienie tekstu. K - W01, K- W02
2. Posiada podstawowe informacje na temat życia, historii, literatury i kultury rzymskiej. K- W03

UMIEJĘTNOŚCI
1. Potrafi identyfikować kategorie gramatyczne języka łacińskiego (deklinacje, koniugacje, czasy i tryby, struktury syntaktyczne). K-U04
2. Umie znaleźć przełożenie struktur gramatycznych z j. łacińskiego na j. polski i odwrotnie. K-U05
3. Wzbogaca zasób leksykalny, wyrabia kompetencje w zakresie wymowy, akcentu i intonacji w j. łacińskim. K-U05
KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Zdobyte informacje i kompetencje pozwalają mu na lepszą recepcję kulturowych uwarunkowań życia społecznego własnego kraju i innych krajów obszaru kultury łacińskiej. K-K05
Treści programowe:
Kurs j. łacińskiego obejmuje nabycie podstawowej wiedzy o języku łacińskim i kulturze łacińskiej. W zakresie wiedzy słuchacz nabywa informacji o strukturze gramatycznej i logicznej j. łacińskiego obejmującej podstawowe elementy systemu tego języka - fleksja, syntaksa, morfologia, leksyka. Zdobywanie wiedzy opiera się w dużej mierze o teksty oryginalne autorów łacińskich (Liwiusz, Cyceron, Seneka itd.). Teksty te pozwalają słuchaczowi na zdobycie elementarnej wiedzy z zakresu literatury, historii oraz filozofii kręgu kulturowego j. łacińskiego.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
1. Test leksykalno-gramatyczny.
2. Praca translacyjna.
3. Ocenianie ciągłe.
OCENY:
5 - WIEDZA: Posiada wiedzę w zakresie struktur gramatycznych j. łacińskiego (identyfikuje bezbłędnie kategorie fleksyjnie i syntaktyczne j. łacińskiego). UMIEJĘTNOŚCI: Potrafi sprawnie samodzielnie z pomocą słownika przetłumaczyć oryginalny tekst o średnim poziomie trudności. Posiadając określone dane potrafi samodzielnie rozwiązać określony problem. KOMPETENCJE: Jest zaangażowany w proces samokształcenia.
4 - WIEDZA: Posiada wiedzę w zakresie struktur gramatycznych j. łacińskiego (identyfikuje kategorie fleksyjnie i syntaktyczne j. łacińskiego popełniając nieliczne błędy nie zakłócające sensu przekazu. UMIEJĘTNOŚCI: Potrafi w miarę sprawnie z pomocą słownika przetłumaczyć oryginalny tekst o średnim poziomie trudności popełniając nieliczne błędy. KOMPETENCJE: Potrafi rozwiązywać problemy, ale potrzeba mu zewnętrznej stymulacji.
3 - WIEDZA: Wiedza w zakresie struktur gramatycznych j. łacińskiego kategorii fleksyjnych i syntaktycznych j. łacińskiego jest fragmentaryczna i nieuporządkowana. UMIEJĘTNOŚCI: Ma trudności z przetłumaczeniem oryginalnego tekstu, popełnia przy tym liczne błędy, ma braki w zakresie leksyki i podstawowych struktur gramatycznych. KOMPETENCJE: Jedynie pod naciskiem jest skłonny wykonać dane zadanie. Nie wykazuje samodzielnego zaangażowania.
2 - Nie posiada podstawowej wiedzy na temat struktur gramatycznych j. łacińskiego, jego kategorii fleksyjnych i syntaktycznych.UMIEJĘTNOŚCI: Znaczne braki w wiedzy uniemożliwiają przekład prostych, nawet spreparowanych tekstów. KOMPETENCJE: Nawet pod naciskiem nie chce wykonać danego zadania. Nie przejawia jakiegokolwiek zaangażowania i własnej inicjatywy.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
O. Jurewicz, L. Winniczuk, J. Żuławska, \"Język łaciński. Podręcznik dla lektoratów szkół wyższych\", Warszawa 1995.
\"Disce puer, podręcznik do łaciny średniowiecznej\", pod red. D. Gwisa, E. Jung- Palczewska, Warszawa 2000.
J. Wikarjak, Gramatyka opisowa języka łacińskiego. Warszawa 1978.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
L. Małunowiczówna, Roma Christiana, Lublin 1961.
J. Ziabicka, Sine colloquiiis colloquia, Warszawa 2000.
Wszelkiego rodzaju słowniki łacińsko-polskie i polsko-łacińskie, jak również obcojęzyczne.

Wprowadzenie do języka łacińskiego dla filozofów - lektorat

Cele przedmiotu:
1. Wyrabianie kompetencji lingwistycznej.
2. Poznanie języka łacińskiego i kultury rzymskiej.
3. Nabycie umiejętności w zakresie podsystemów językowych ( fonicznego, leksykalnego, gramatycznego).
Wymagania wstępne:
Ogólna orientacja w kategoriach gramatycznych języka (części mowy, części zdania, struktura zdań wielokrotnie złożonych itd.).
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Zna podstawowe struktury gramatyczne, które pozwalają na rozumienie tekstu. K - W01, K- W02
2. Posiada podstawowe informacje na temat życia, historii, literatury i kultury rzymskiej. K- W03

UMIEJĘTNOŚCI
1. Potrafi identyfikować kategorie gramatyczne języka łacińskiego (deklinacje, koniugacje, czasy i tryby, struktury syntaktyczne). K-U04
2. Umie znaleźć przełożenie struktur gramatycznych z j. łacińskiego na j. polski i odwrotnie. K-U05
3. Wzbogaca zasób leksykalny, wyrabia kompetencje w zakresie wymowy, akcentu i intonacji w j. łacińskim. K-U05

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Zdobyte informacje i kompetencje pozwalają mu na lepszą recepcję kulturowych uwarunkowań życia społecznego własnego kraju i innych krajów obszaru kultury łacińskiej. K-K05
Metody dydaktyczne:
Metoda gramatyczno - tłumaczeniowa.
Treści programowe:
Kurs j. łacińskiego obejmuje nabycie podstawowej wiedzy o języku łacińskim i kulturze łacińskiej. W zakresie wiedzy słuchacz nabywa informacji o strukturze gramatycznej i logicznej j. łacińskiego obejmującej podstawowe elementy systemu tego języka - fleksja, syntaksa, morfologia, leksyka. Zdobywanie wiedzy opiera się w dużej mierze o teksty oryginalne autorów łacińskich - filozofów (Cyceron, Seneka, Tomasz z Akwinu itd.). Teksty te pozwalają słuchaczowi na zdobycie elementarnej wiedzy z zakresu literatury, historii oraz filozofii kręgu kulturowego j. łacińskiego.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
1. Test leksykalno-gramatyczny.
2. Praca translacyjna.
3. Ocenianie ciągłe.
Literatura podstawowa i uzupełniająca:
O. Jurewicz, L. Winniczuk, J. Żuławska, \"Język łaciński. Podręcznik dla lektoratów szkół wyższych\", Warszawa 1995.
\"Disce puer, podręcznik do łaciny średniowiecznej\", pod red. D. Gwisa, E. Jung- Palczewska, Warszawa 2000.
J. Wikarjak, Gramatyka opisowa języka łacińskiego. Warszawa 1978.
LITERATURA UZUPEŁNIAJĄCA
L. Małunowiczówna, Roma Christiana, Lublin 1961.
J. Ziabicka, Sine colloquiiis colloquia, Warszawa 2000.