Opisy zajęć

Dyskurs publiczny - wykład

Cele przedmiotu:
Celem przedmiotu jest przedstawienie teorii dyskursu w sferze publicznego komunikowania. Poza zagadnieniami teoretycznymi podjęte zostaną zagadnienia publicznych sporów, debat, dyskusji, wystąpień parlamentarnych, pojawiających się w mediach, dyskursie potocznym i sferze publicznej. Przedmiotem analizy będą zróżnicowane teksty, wypowiedzi osadzone w kontekście społecznym.
Wymagania wstępne:
Zaliczenie przedmiotów wymaganych programem studiów
Efekty kształcenia:
WIEDZA
ma elementarną wiedzę dotyczącą dyskursu - jego usytuowania w językoznawstwie i naukach społecznych

UMIEJĘTNOŚCI
potrafi w sposób precyzyjny i spójny wypowiadać się na temat dyskursu, w tym dyskursu publicznego, z wykorzystaniem różnych ujęć teoretycznych, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
dostrzega i formułuje problemy i dylematy związane z różnymi aspektami dyskursu publicznego - rozumie znaczenie języka w życiu publicznym
Metody dydaktyczne:
wykład konwencjonalny (tradycyjny), wykład konwersatoryjny, metody z prezentacją (pokazem), metody dialogowe, indywidualna praca z tekstem
Treści programowe:
• Pojęcie dyskursu i jego odmiany
• Język i płeć
• Dyskurs polityczny
• Język, tożsamość i historia
• Mowa nienawiści
• Dyskurs reklamowy
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Ocena niedostateczna:
(W) nie ma wiedzy dotyczącej dyskursu
(U) nie potrafi wypowiadać się na temat dyskursu
(K) nie dostrzega problemów związanych z dyskursem w życiu publicznym

Ocena dostateczna:
(W) ma elementarną wiedzę dotyczącą dyskursu - jego usytuowania w językoznawstwie i naukach społecznych
(U) potrafi wypowiadać się na temat dyskursu bez pogłębionego wykorzystania różnych ujęć teoretycznych
(K) dostrzega pojedyncze problemy i dylematy związane z różnymi aspektami dyskursu publicznego

Ocena dobra:
(W) ma wiedzę dotyczącą dyskursu - jego usytuowania w językoznawstwie i naukach społecznych
(U) potrafi wypowiadać się na temat dyskursu, w tym dyskursu publicznego, z wykorzystaniem różnych ujęć teoretycznych, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin
(K) dostrzega i formułuje problemy i dylematy związane z różnymi aspektami dyskursu publicznego

Ocena bardzo dobra:
(W) ma pogłębioną wiedzę dotyczącą dyskursu - jego usytuowania w językoznawstwie i naukach społecznych
(U) potrafi w sposób precyzyjny i spójny wypowiadać się na temat dyskursu, w tym dyskursu publicznego, z wykorzystaniem różnych ujęć teoretycznych, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin
(K) dostrzega i formułuje problemy i dylematy związane z różnymi aspektami dyskursu publicznego - rozumie znaczenie języka w życiu publicznym


Udział elementów wspomnianych powyżej w ostatecznej ocenie:
(a) ocena prezentacji w oparciu o zadane lektury (30%), (b) zaangażowanie w zajęcia (obecność i uczestnictwo w zajęciach - 20%), (c) test (50%)
Literatura (podstawowa i zalecana):
Literatura podstawowa:
M. Czyżewski, S. Kowalski, A. Piotrowski, Rytualny chaos. Studium dyskursupublicznego, Kraków: Aureliusz
Z. Kloch, Odmiany dyskursu. Semiotyka życia publicznego w Polsce po 1989 roku, Wrocław Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego 2006
J. Bralczyk, Język na sprzedaż, Gdańsk: GWP,

Literatura uzupełniająca:
A. Moir, D. Jessel, Płeć mózgu. O prawdziwej różnicy między mężczyzną a kobietą, Warszawa: PIW 1993 (szczególnie rozdział 9:
L. M. Rojo, Płeć władzy: kobiecy styl komunikacji i zarzadzania w hiszpańskich miejscach pracy, w: A. Duszak, N. Fairclough, Krytyczna analiza dyskursu, Kraków: Universitas 2008, s. 429-458.
T. A van Dijk, Kontekstualizacja w dyskursie parlamentarnym. Nazar, Irak i pragmatyka kłamania, w: A. Duszak, N. Fairclough, Krytyczna analiza dyskursu, Kraków: Universitas 2008, s. 215-244.
D. Dabert, Mowa kontrolowana. Szkice o języku publicznym w Polsce po 1989 roku, Poznań: UAM, s. 9-26.
M. Krzyżanowski, Konstrukcja tożsamości narodowych i europejskich w polskim dyskursie politycznym po roku 1989: analiza dyskursywno-historyczna, w: A. Duszak, N. Fairclough, Krytyczna analiza dyskursu, Kraków: Universitas 2008, s. 267-304.
M. Czyżewski, Polski spór o książkę „Strach” Jana Tomasza Grossa w perspektywie „pośredniczącej” analizy dyskursu. „Studia Socjologiczne”, 2009 3, s. 5-26.
A. Piotrowski, Tożsamość zbiorowa jako temat dyskursu polityki. Dwa przemówienia parlamentarne – analiza przypadku, w: M. Czyżewski, S. Kowalski, A. Piotrowski,Rytualny chaos. Studium dyskursu publicznego, Kraków: Aureliusz, s. 187-224.
M. Mrozowski, Obrazy cudzoziemców i imigrantów w Polsce w prasie polskiej, w: K. Iglicka (red.), Integracja czy dyskryminacja? Polskie wyzwania i dylematy u progu wielokulturowości, Warszawa 2003, s. 184-235.
S. Kowalski, M. Tulli, Zamiast procesu. Raport o mowie nienawiści, Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN, s. 10-29.
K. Gebert, Żałosny koniec marzeń, w: A. Finkielkraut, W imię Innego. Antysemicka twarz lewicy, przeł R. Lis, Warszawa 2005, s. 7-43.
M. Bilewicz, Nowe formy uprzedzeń z perspektywy psychologii dyskursywnej, w: „Kultura i Społeczeństwo”2004 nr 1, s. 51-68.
T. Żukowski, Agresywni i roszczeniowi, w: Z. Sypniewski, B. Warkocki, Homofobia po polsku, Wydawnictwo Sic!, s. 61-66,
E. Szczęsna, Poetyka reklamy, Warszawa: PWN 2003, (rozdz. Reklama w kulturze), s. 182-222.

Opinia publiczna - wykład

Cele przedmiotu:
Celem zajęć jest zapoznanie studentów z podstawami teoretycznymi i praktyką badań opinii publicznej. Program obejmuje następujące zagadnienia: Czym jest opinia publiczna? Narodziny koncepcji opinii publicznej – koncepcje przed i pooświeceniowe. Opinia publiczna a demokracja. Narzędzia badania opinii publicznej. Badania słomiane. Badania sondażowe. Badania jakościowe. Problemy opinii publicznej. Uwarunkowania powstawania opinii. Opinia publiczna a media. Prezentacja badań opinii publicznej w mediach. Zagadnienia etyczne w badaniach społecznych.
Efekty kształcenia:
WIEDZA
student uzyskał wiedzę o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związkach między opinią publiczną a mediami, rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania

UMIEJĘTNOŚCI
potrafi w sposób klarowny, spójny i precyzyjny wypowiadać się na temat opinii publicznej, posiada umiejętność konstruowania rozbudowanych ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej, korzystając zarówno z dorobku medioznawstwa, jak i innych dyscyplin naukowych

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
student ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o źródłach i miejscu opinii publicznej w naukach społecznych oraz o jej powiązaniach z innymi dyscyplinami nauk
Metody dydaktyczne:
(a) wykład i prezentacja wykładowcy, (b) prezentacja studentów, (c) dyskusja
Treści programowe:
1. Opinia publiczna jako praxis sfery publicznej i przedmiot zainteresowania akademików. Określenie przedmiotu zajęć i warunków zaliczenia
2. Sens opinii publicznej
3. Opinia publiczna w demokracjach
4. Geneza wyrażania i pomiaru opinii publicznej
5. Współczesne metody badania opinii publicznej
6. Problemy badań opinii publicznej
7. Problemy opinii publicznej
8. Funkcje badań opinii publicznej i sposoby ich prezentacji
9. Proces kształtowania opinii publicznej
10. Opinia publiczna a media – opinie zmediatyzowane
11. Teoria spirali milczenia
12-15 Znaczenie opinii publicznej – podsumowanie, dyskusja
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Ocena niedostateczna:
(W) student nie ma podstawowej wiedzy o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związkiem między opinią publiczną a mediami, rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania
(U) student nie potrafi w sposób klarowny, spójny i precyzyjny wypowiadać się na temat opinii publicznej, nie posiada umiejętności konstruowania rozbudowanych ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej
(K) student nie ma pogłębionej i rozszerzonej wiedzy o źródłach i miejscu opinii publicznej w naukach społecznych oraz o jej powiązaniach z innymi dyscyplinami nauk

Ocena dostateczna:
(W) student posiada wybiórczą wiedzę o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związku między opinią publiczną a mediami, rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania
(U) student rzadko potrafi w sposób klarowny, spójny i precyzyjny wypowiadać się na temat opinii publicznej, nie posiada umiejętności konstruowania rozbudowanych ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej
(K) student ma wybiórczą wiedzę o źródłach i miejscu opinii publicznej w naukach społecznych oraz o jej powiązaniach z innymi dyscyplinami nauk

Ocena dobra:
(W) student posiada wiedzę o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związku między opinią publiczną a mediami, rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania
(U) student potrafi w sposób wypowiadać się na temat opinii publicznej, posiada umiejętność konstruowania ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej
(K) student ma wiedzę o źródłach i miejscu opinii publicznej w naukach społecznych oraz o jej powiązaniach z innymi dyscyplinami nauk

Ocena bardzo dobra:
(W) student ma pogłębioną wiedzę o sposobach rozumienia opinii publicznej, metodach jej pomiaru, związku między opinią publiczną a mediami, rozumie problemy opinii publicznej i proces jej kształtowania
(U) student potrafi w sposób klarowny, spójny i precyzyjny wypowiadać się na temat opinii publicznej, posiada umiejętność konstruowania rozbudowanych ustnych i pisemnych uzasadnień na tematy dotyczące opinii publicznej
(K) student ma pogłębioną i rozszerzoną wiedzę o źródłach i miejscu opinii publicznej w naukach społecznych oraz o jej powiązaniach z innymi dyscyplinami nauk

Udział elementów wspomnianych powyżej w ostatecznej ocenie:
(a) ocena prezentacji w oparciu o zadane lektury (30%), (b) zaangażowanie w zajęcia (obecność i uczestnictwo w zajęciach - 20%), (c) test (50%)
Literatura (podstawowa i zalecana):
Literatura podstawowa:
R. Szwed. Reprezentacje opinii publicznej w dyskursie publicznym. Lublin: Wydawnictwa KUL, 2011.
R. Dyoniziak. Sondaże a manipulowanie społeczeństwem. Wyd. Adam Marszałek 2004.
A. Sułek. Sondaż polski. Warszawa: PWN 2001.
E. Noelle-Neumann. Spirala milczenia. Nasza skóra społeczna. Poznań: Zysk i s-ka 2004.

Literatura uzupełniająca:
M. Czyżewski. Opinia publiczna czy opublikowane nastroje? O niektórych warunkach społeczeństwa obywatelskiego. Kultura i Społeczeństwo nr 3 2002.
J. Zaller. Definicje opinii publicznej. W: J. Szczupaczewski. Władza i społeczeństwo. Antologia tekstów z zakresu socjologii polityki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar 1998
G. Sartori. Teoria demokracji. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN 1998.
Tyrania opinii. Artykuły w „Kwartalniku respublica Nowa”, nr 16/2011 zima 2011
I. Przybyłowska. Proces akulturacji sondaży opinii publicznej w Polsce. Przegląd Socjologiczny T.XLV 1996.

Warsztat budowania wizerunku i metod wywierania wpływu - warsztaty

Cele przedmiotu:
C1- Znajomość elementów składających się na wizerunek
C2- Umiejętność skutecznej autoprezentacji
C3- Znajomość i umiejętność wykorzystania w praktyce technik wywierania wpływu społecznego
Wymagania wstępne:
W1- Podstawowa wiedza z zakresu komunikacji społecznej
Efekty kształcenia:
WIEDZA
1. Wie czym jest wizerunek osoby i zna elementy tworzące wizerunek
2. Posiada wiedzę na temat poprawnych sposobów formułowania komunikatów werbalnych – zarówno co do treści jak i formy komunikatów
3. Ma wiedzę na temat informacji komunikowanych drogą niewerbalną (postawa ciała, gestykulacja, mimika twarzy, proksemika, otoczenie)
4. Wie w jaki sposób przekazywać informacje drogą niewerbalną
5. Zna skuteczne sposoby radzenia sobie ze stresem związanym z wystąpieniami publicznymi
6. Zna techniki wywierania wpływu społecznego Roberta Cialdiniego oraz techniki sekwencyjne


UMIEJĘTNOŚCI
1. Potrafi świadomie kierować własną komunikacją niewerbalną i parawerbalną
2. Potrafi poprawnie artykułować i komponować wypowiedzi
3. Potrafi radzić sobie ze stresem związanym z wystąpieniami publicznymi
4. Potrafi dokonywać korzystnej autoprezentacji przed kamerą oraz przed publicznością
5. Potrafi rozpoznawać i stosować w praktyce omówione techniki wywierania wpływu społecznego


KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
1. Świadomie kreuje własny wizerunek, zgodnie z normami etycznymi
2. Ma szacunek do wolności drugiego człowieka i nie wykorzystuje posiadanej wiedzy w celu manipulowania innymi ludźmi
Metody dydaktyczne:
Praca w grupach, dyskusja, ćwiczenia (z emisji głosu, wystąpień publicznych)
Treści programowe:
1. Podstawowe informacje na temat psychologii percepcji i psychologii społecznej
2. Etyczne aspekty wywierania wpływu
3. Wywieranie wpływu a manipulacja
4. Techniki wywierania wpływu społecznego wg R. Cialdiniego
5. Sekwencyjne techniki wywierania wpływu społecznego
6. Techniki wywierania wpływu oparte na czynnikach emocjonalnych i innych
7. Wizerunek osoby – definicje i rola
8. Elementy niewerbalne kreowania wizerunku – wygląd
9. Elementy niewerbalne kreowania wizerunku – postawa ciała, gestykulacja, mimika
10. Parawerbalne elementy kreowania wizerunku – emisja głosu
11. Werbalne elementy kreowania wizerunku – kompozycja zdań i całych wypowiedzi
12. Rola stresu i sposoby radzenia sobie ze stresem związanym z publicznym wystąpieniem
13. Autoprezentacja
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
• Zaliczenie kolokwium z technik wywierania wpływu społecznego
• Umiejętność skutecznej autoprezentacji – wystąpienie przed kamerą i przed publicznością
• Obecność na zajęciach

Literatura (podstawowa i zalecana):
Literatura podstawowa:
1. Cialdini R., Wywieranie wpływu na ludzi. Teoria i praktyka, GWP, Gdańsk 2000
2. Doliński D., Techniki wpływu społecznego, SCHOLAR, Warszawa 2005
3. Szmajke A., Autoprezentacja Maski Pozy Miny, Olsztyn 1999
Literatura uzupełniająca:
1. Aronson E., Wilson T. D., Akert R. M., Psychologia społeczna Serce i Umysł, Zysk i S-ka, Poznań 1997
2. Griffin E., Podstawy komunikacji społecznej, GWP, Gdańsk 2003
3. Hartley P., Komunikowanie interpersonalne, ASTRUM, Wrocław 2006
4. Kalat J. W., Biologiczne podstawy psychologii, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006