Marek Lechniak

Opisy zajęć

Logika - wykład

Cele przedmiotu:
C1 Prezentacja elementarnych wiadomości z logiki
C2 Uwrażliwienie na potrzebę rozwijania kultury logicznej.
Wymagania wstępne:
Kultura logiczna uzyskana w dotychczasowej edukacji
Efekty kształcenia:
WIEDZA
K_W73 ma uporządkowaną wiedzę dotyczącą procesów komunikowania interpersonalnego i społecznego, z komunikowaniem werbalnym i niewerbalnym, dostrzega ich prawidłowości i przyczyny zakłóceń
UMIEJĘTNOŚCI
K_U01 potrafi dokonać obserwacji i interpretacji zjawisk społecznych; analizuje ich genezę, ich powiązania z różnymi obszarami działalności pedagogicznej, wskazuje na ich uwarunkowania i zależności.
K_U04 potrafi samodzielnie zdobywać wiedzę, potrafi dokonać streszczenia opracowań teoretycznych i komunikatów z badań oraz rozwijać swoje profesjonalne umiejętności, korzystając z różnych źródeł (w języku rodzimym i obcym) i nowoczesnych technologii (ICT).
K_U05 posiada elementarne umiejętności badawcze pozwalające na analizowanie przykładów badań oraz konstruowanie i prowadzenie prostych badań pedagogicznych; potrafi sformułować wnioski, opracować i zaprezentować wyniki (z wykorzystaniem ICT) oraz wskazywać kierunki dalszych badań.
K_U07 ma rozwinięte umiejętności w zakresie komunikacji interpersonalnej, potrafi używać języka specjalistycznego i porozumiewać się w sposób precyzyjny i spójny przy użyciu różnych kanałów i technik komunikacyjnych
K_U08 posiada umiejętność prezentowania własnych pomysłów, wątpliwości i sugestii, popierając je argumentacją w kontekście wybranych perspektyw teoretycznych, poglądów różnych autorów i własnych doświadczeń praktycznych.
K_U14 potrafi dokonać analizy własnych działań, dokonać ich ewaluacji (indywidualnie i w zespole) i wskazać ewentualne obszary wymagające modyfikacji w przyszłym działaniu.
K_U37 Potrafi ocenić przydatność poznanych metod działania dla rozwiązania rozpoznanego problemu.
K_U48 Potrafi ocenić przydatność poznanych metod działania dla rozwiązania rozpoznanego problemu.
K_U105 potrafi dokonać analizy własnych działań, dokonać ich ewaluacji (indywidualnie i w zespole) i wskazać ewentualne obszary wymagające modyfikacji w przyszłym działaniu.

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
K_K01 ma świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę ciągłego dokształcania się zawodowego i rozwoju osobistego, dokonuje samooceny własnych kompetencji i doskonali umiejętności, wyznacza kierunki własnego rozwoju i kształcenia.
Metody dydaktyczne:
Wykład tradycyjny i elektroniczny, Materiały elektroniczne.
Treści programowe:
Znak, język, kategorie syntaktyczne. Funktory prawdziwościowe. Nazwa, podziały i stosunki zakresowe, nazwy (terminy) prawne. Zdania w sensie logicznym, rodzaje i struktura zdań. Funkcja zdaniowa. Rachunek zdań. Prawa logiczne. Zdania kategoryczne. Kwadrat logiczny. Przekształcenia zdań kategorycznych. Podstawowe pojęcia teorii relacji, relacje porządkujące, relacje równościowe. Podział logiczny. Klasyfikacja, Typologizacja, Partycja. Analiza. Pytania. Definicje. Wnioskowanie. Argumentacja. Perswazja. Manipulacja. Dyskusja.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
WIEDZA
2 Student nie posiada elementarnej wiedzy z zakresu logiki.
3 Student posiada elementarną wiedzę z zakresu logiki.
4 Student posiada obszerną wiedzę z zakresu logiki.
5 Student posiada doprecyzowaną, uporządkowaną i obszerną wiedzę z zakresu logiki.
UMIEJĘTNOŚCI
2 Student nie potrafi analizować i i nie rozumie elementarnych treści zajęć
3 Student w stopniu podstawowym analizuje i i rozumie elementarne treści zajęć. Przy użyciu pytań pomocniczych jest w stanie przedstawić treść zajęć.
4 Student potrafi samodzielnie zaprezentować treść zajęć.
5 Student jest sprawny w analizie i syntezie zdobytej wiedzy. Umie stawiać wartościowe pytania i samodzielnie szukać na nie odpowiedzi.
KOMPETENCJE SPOŁECZNE
2 Student nie jest aktywny w procesie zdobywania wiedzy, nie umie sformułować wartościowego pytania, nie jest w stanie dyskutować opracowanej problematyki.
3 Student jest w małym stopniu aktywny w procesie zdobywania wiedzy, jest mało dociekliwy w formułowaniu pytań.
4 Student wykazuje się aktywnością przez zadawanie ciekawych pytań, włącza się w dyskusję.
5 Student jest bardzo aktywny, zadaje dużo ciekawych pytań, włącza się kompetentnie w dyskusję. Poszerza wiadomości na podstawie wskazanej literatury.
Literatura (podstawowa i zalecana):
Hajduk Z., Ogólna metodologia nauk, Lublin 2004.
Ziembiński Z., Logika praktyczna, Warszawa (wiele wydań).

Hołówka T., Kultura logiczna w przykładach, Warszawa 2005.
Marciszewski W., Sztuka rozumowania w świetle logiki, Warszawa 1994.
Szymanek K., Sztuka argumentacji, Warszawa 2001.
Schopenhauer A., Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów (wiele wydań). Trzęsicki K. Logika z elementami semiotyki i retoryki, Białystok 2009.

Logika prawnicza - wykład

Wymagania wstępne:
ZAŁOŻENIA: Uczestnik wykładów z logiki prawniczej ma być studentem prawa lub prawa kanonicznego.
CEL WYKŁADÓW: Nauczyć studenta jasnego myślenia, ścisłego wyrażania myśli oraz poprawnego wnioskowania.
w zakresie wiedzy: zapoznanie studenta z podstawowymi pojęciami i metodami logiki formalnej, polskiej semiotyki logicznej, ogólnej metodologii nauk i elementów logiki norm,
w zakresie postaw: kształtowanie postawy szacunku do prawdy oraz norm postępowania wynikających z prawa naturalnego i Dekalogu,
w zakresie umiejętności: nabycie umiejętności analizowania tekstu, budowania definicji, rozpoznawania praw logiki i badania poprawności wnioskowań.
Treści programowe:
Logika a inne typy wiedzy
Elementy semiotyki logicznej
Pojęcie prawa logiki
Wynikanie logiczne, wnioskowanie, reguła dowodzenia
Teoria definicji
Rodzaje rozumowań
Niektóre sposoby argumentacji nierzeczowej
Charakterystyka metod naukowych, w tym charakterystyka metod nauk szczegółowych o poszczególnych gałęziach aktualnie obowiązującego prawa
Założeniowe, zerojedynkowe i aksjomatyczne ujęcie klasycznego rachunku zdań
Niesprzeczność, zupełność, niezależność, rozstrzygalność, pełność
Założeniowe ujęcie węższego rachunku predykatów
Elementy rachunku zbiorów i relacji
Tradycyjny rachunek nazw
Elementy ontologii S. Leśniewskiego
Krótka charakterystyka logik wielowartościowych, modalnych, deontycznych i intuicjonistycznych
Dyrektywy interpretacyjne przepisów prawnych
Wnioskowania prawnicze oparte na logicznym wynikaniu norm z norm, wnioskowania prawnicze oparte na instrumentalnym wynikaniu norm z norm, wnioskowania prawnicze oparte na założeniu konsekwencji ocen pracodawcy
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
METODY DYDAKTYCZNE: wykład autorski, wyjaśnianie niektórych tekstów logicznych
WARUNKI ZALICZENIA PRZEDMIOTU: uczestnictwo w wykładzie
FORMA ZALICZENIA ZAJĘĆ: I semestr – zaliczenie, II semestr – egzamin ustny
KRYTERIA ZALICZENIA: wiedza pozytywna
Literatura (podstawowa i zalecana):
LITERATURA:
1.L. Borkowski, wprowadzenie do logiki i teorii mnogości, Lublin 1991.
2.T. Chodkowski, E. Nieznański, Elementy logiki prawniczej, Warszawa-Poznań 2000.
3.T. Kotarbiński, Kurs logiki dla prawników, Warszawa 1953.
4.M. Lechniak, Elementy logiki dla prawników, Lublin 2006.
5.Z. Ziembiński, Logika praktyczna, Warszawa 1990 (lub inne wydanie).

Logika w wykładni prawa - konwersatorium

Efekty kształcenia:
WIEDZA K_W05 Zna i rozumie zasady wykładni praw

UMIEJĘTNOŚCI K_U09 Posiada umiejętność samodzielnego merytorycznego argumentowania z wykorzystaniem poglądów innych autorów w tym stawiać tezy, trafnie formułować wnioski oraz tworzyć syntetyczne podsumowania i oceny wybranych problemów

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY)
Metody dydaktyczne:
Analiza wybranych tekstów dotyczących zastosowania logiki w wykładni prawa
Treści programowe:
1. Problemy związane z redakcją tekstu prawnego - waga umiejętnego stosowania spójników logicznych w tekście prawnym.
2. Rola definiowania w tworzeniu tekstu prawnego i w wykładni prawa: problem definicji legalnych
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
1. Ocena aktywności na zajęciach.
2. Przygotowanie referatu.
Literatura (podstawowa i zalecana):
1. A.Malec, Zarys teorii definicji prawniczej, Warszawa 2000
2. J. Gregorowicz, Definicje w prawie i nauce prawa, Warszawa 1962
3. A. Malinowski, Redagowanie tekstu prawnego. Warszawa 2006.
4. P. Saługa, Sposoby wyodrębniania definicji legalnych, PiP 5 (2008), s. 76-86
5. A.Tałasiewicz, M.Tałasiewicz, M. Potyrała, Klątwa koniunkcji, PiP 4 (2014), s. 50-58.

Metodyka pisania i analizowania tekstów naukowych - konwersatorium

Cele przedmiotu:
C1- Zajęcia mają na celu pomóc studentom w zdobyciu wiedzy na temat poprawnego pisania oraz analizowania tekstu naukowego
Wymagania wstępne:
W1 - Umiejętność syntetyzowania zdobytej wiedzy i formułowania sądów w oparciu o dostępne dane
Efekty kształcenia:
WIEDZA:
1. Zna i rozumie zaawansowane metody analizy i interpretacji różnych form wypowiedzi filozoficznych (K_W07);

UMIEJĘTNOŚCI:
1 Potrafi wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować i użytkować informację z wykorzystaniem źródeł drukowanych i elektronicznych oraz formułować na tej podstawie sądy krytyczne (K_U01)
2. Posiada pogłębione umiejętności badawcze, obejmujące analizę prac innych autorów, syntezę różnych idei i poglądów, dobór metod i konstruowanie narzędzi badawczych, opracowanie i prezentację wyników, pozwalające na oryginalne rozwiązywanie złożonych problemów filozoficznych (K_U02)

KOMPETENCJE SPOŁECZNE (POSTAWY):
1. Rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie, potrafi inspirować i organizować proces uczenia się innych osób (K_K01);
2. Potrafi dokonać pogłębionej analizy sytuacji i problemów oraz samodzielne sformułować propozycje ich rozwiązania (K_K04);
Metody dydaktyczne:
metoda konwersatoryjna, praca z tekstem naukowym, metoda problemowa, metody aktywizujące z wykorzystaniem technik multimedialnych
Treści programowe:
1. Formatowanie pracy;
2. Poprawne sporządzanie tytułu;
3. Autor;
4. Streszczenie;
5. Przegląd literatury;
6. Elementy niezbędne we wstępie i w zakończeniu;
6. Cel pisania pracy naukowej;
7. Metoda;
8. Sposoby sporządzania przypisów;
9. Spis literatury;
10. Styl pisania prac naukowych;
11. Problemy analizy teksu naukowego.
Kryteria oceny i sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia:
Ocena niedostateczna:
(W) - Student nie posiada podstawowej wiedzy z zakresu problematyki pisania oraz analizowania tekstów naukowych, nie zna aktualnej literatury przedmiotu, nie zaliczył kolokwiów;
(U) - Student nie potrafi analizować i nie rozumie podstawowych treści zajęć; nie potrafi spisywać swoich obserwacji, nie umie tworzyć własnych narzędzi pracy ani posługiwać się nimi;
(K) - Student rzadko uczestniczy w zajęciach, nie angażuje się w proces zdobywania wiedzy, nie wywiązuje się ze stawianych mu celów i zadań, nie uczestniczy w dyskusji na temat stawianych problemów;

Ocena dostateczna:
(W) - Student posiada ogólną wiedzę na problematyki pisania oraz analizowania tekstów naukowych. Ma ograniczoną znajomość aktualnie dyskutowanych kwestii z zakresu treści przedmiotu;
(U) - Student w stopniu minimalnym analizuje i rozumie treści zajęć, rekonstruuje z grubsza treść tekstu naukowego oraz dokonuje jego analizy;
(K) - Student uczestniczy w zajęciach, ale jego postawa jest bierna, pozbawiona kreatywności i zaangażowania. W małym stopniu korzysta z dostępnej literatury przedmiotu;

Ocena dobra:
(W) - Student posiada uporządkowaną wiedzę z zakresu problematyki pisania oraz interpretacji tekstów naukowych;
(U) - Student potrafi zaprezentować posiadaną wiedzę, a także w sposób poprawny z niej korzysta w sytuacji problemowej. Czyta ze zrozumieniem tekst naukowy, potrafi poprawnie go zinterpretować ;
(K) - Student aktywnie uczestniczy w zajęciach, wykazuje otwartość na potrzebę pogłębiania posiadanej wiedzy i umiejętności;

Ocena bardzo dobra:
(W) - Student ma usystematyzowaną i ugruntowaną wiedzę z zakresu problematyki pisania oraz analizowania tekstów naukowych. Potrafi wykorzystać posiadaną wiedzę w trakcie zajęć oraz samodzielnie rozwiązuje zadane problemy z jednoczesnym ich uzasadnieniem oraz odniesieniem do wymaganej literatury przedmiotu.
(U) - Student ma opanowane narzędzia analizy i syntezy posiadanej wiedzy (z odniesieniem do aktualnej literatury przedmiotu) oraz poprawnie, samodzielnie z nich korzysta w sytuacjach problemowych.
(K) - Student w sposób aktywny uczestniczy w zajęciach, z własnej inicjatywy pogłębia i doskonali posiadaną wiedzę i umiejętności. W sposób wnikliwy korzysta z dostępnej literatury przedmiotu;
Literatura (podstawowa i zalecana):
Boć J., Jak pisać pracę magisterską, Wrocław 1997;
Gnitecki J., Wstęp do ogólnej metodologii badań w naukach pedagogicznych, t. 1 –2, Poznań 2006 –2007;
Hajduk Z., Ogólna metodologia nauk, Lublin: Wydawnictwo KUL 2007;
Kwaśniewska K., Jak pisać prace dyplomowe?, Bydgoszcz
2010;
Marciszewski W., Metody analizy tekstu naukowego, Warszawa 1977;
Mendel T., Metodyka pisania prac doktorskich, Akademia Ekonomiczna w Poznaniu, Poznań 1999;
Nowak S., Metodologia badań społecznych, Warszawa 2007;
Węglińska M., Jak pisać pracę magisterską, Kraków 2005.