Tokarzewska_Karolina

 

 

 

Mgr Karolina KOMSTA-TOKARZEWSKA -  psychoprofilaktyk, pedagog, logopeda medialny, trener rozwoju osobistego.  

      Asystent w Katedrze Psychopedagogiki Rodziny KUl (od 2011 r.). W latach 2010 – 2011 asystent  w Katedrze Psychoprofilaktyki  Rodziny Instytutu Nauk o Rodzinie i Pracy Socjalnej KUL. 

   Zainteresowania naukowo - badawcze koncentruje wokół profilaktyki nowych mediów, podmiotowych i rodzinnych czynników ryzyka uzależnienia od Internetu, analizy transakcyjnej w ujęciu systemowym i korporacyjnym. W ramach pracy doktorskiej (Wydział Nauk Społecznych KUL) bada moderatory ryzyka uzależnienia od Internetu. Współorganizatorka i współautor międzynarodowego cyklu konferencyjnego Gra o życie.  Prowadzi  warsztaty dla dzieci, młodzieży i osób dorosłych z zakresu bezpiecznego korzystania z Internetu, bazując na własnych programach edukacyjno - naprawczych oraz przygotowanych przez "Fundację Dzieci Niczyje" z Warszawy.  Jest współautorką publikacji: Zachowania ryzykowne: diagnoza, profilaktyka i terapia, Dialog w rodzinie-dobre praktyki, Człowiek w l@biryncie sieci, Hazard i uzależnienia wirtualne.

 

 

skanowanie0001

 

 

Zachowania ryzykowne: diagnoza, profilaktyka i terapia

 

Dialog

 

Dialog w rodzinie-dobre praktyki

 

 

CzAowiek_okAadka

 

Człowiek w l@biryncie sieci

 

 

hazard.jpg

 

Hazard i uzależnienia wirtualne

 

     Ukończyła liczne kursy i szkolenia z zakresu pomocy psychologicznej i psychoterapii, m.in.: Studium Pomocy Psychologicznej; warsztaty z zakresu Analizy Transakcyjnej; Studia Podyplomowe w zakresie Profilaktyki i Terapii Uzależnienia od Narkotyków; kurs doskonalenia zawodowego nt. „Psychoterapia poznawczo- behawioralna w leczeniu zaburzeń lękowych”, szkolenie: „Różne nurty psychoterapii w leczeniu osób uzależnionych”. Pracuje z osobami uzależnionymi od uzależnień popędowych (Internet, komórka,  gry online).

 

Udział w projektach badawczych (własne, indywidualne, wydawnicze, programy ramowe UE):  „PWP-Specjalistyczne poradnictwo socjalne – adaptacja, wdrożenie i upowszechnienie dobrych praktyk ze Słowacji w województwie podkarpackim” (2013r.).

 

Staże naukowo - badawcze: 

- Stypendystka programu ERASMUS (staż w ramach LLP - Erasmus, 2013r.), Słowacja, Koszyce, Poprad

Prowadzenie wykładów.

- Stypendystka programu ERASMUS (staż w ramach LLp - Erasmus, 2016), Słowacja, Koszyce.

Prowadzenie wykładów.

 

Funkcje dydaktyczne: Opiekun praktyk studenckich.

                                           Opiekun studentów III Nauk o rodzinie.

Funkcje organizacyjne:  członek Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowej Konferencji Naukowej z  cyklu Gra o życie, członek Komitetu Organizacyjnego Miedzynarodowej Konferencji Naukowej z cyklu Dialog w rodzinie, organizator cyklu szkoleniowo - warsztatowego Spotkania z Analizą Transakcyjną.

 

Członkowsko w organizacjach naukowych i społecznych: Członek Polskiego Towarzystwa Familiologicznego oraz Polskiego Związku Logopedycznego. Członek Zarządu Fundacji na Rzecz Rozwoju i Promocji Rodziny ,,Rodzina, tradycja".

 

Prowadzi szkolenia:

- z zakresu proflaktyki psychologicznej, wychowawczej oraz profilaktyki uzależnień. Szkolenia dla szkół i placówek oświatowych, wychowawczych.

- projekty szkoleniowe dla MOPS, GOPS, oraz sektora NGO

 

Prywatnie: miłośniczka teatru, w wolnych chwilach podróżuje - w ujęciu mikro i makro.

Kontakt: karolina.komsta@kul.lublin.pl

 

 

 

"Ilekroć wymawiam wyraz „Uniwersytet”, czynię to – przyznaję – z pewnym namaszczeniem. Minęło wprawdzie już sporo lat, odkąd po raz pierwszy zetknąłem się z tą instytucją; przez prawie pół wieku mogłem się z nią oswoić zrazu jako student, następnie jako nauczyciel; mimo to po dziś dzień odczuwam tak żywo wielkie dostojeństwo Uniwersytetu, jak wtedy, gdy z dumą w sercu stałem się obywatelem akademickim. Dostojeństwo to płynie nie tylko z sędziwego wieku i chlubnych tradycji uczelni, noszących tę nazwę, ma ono swe źródło w samej idei Uniwersytetu, która z biegiem czasu ustaliła i która wyznacza mu funcyę jaką on ma pełnić w życiu zbiorowem współczesnej ludzkości i rozlicznych jej odłamów narodowych. Według tej idei zadaniem Uniwersytetu jest zdobywanie prawd i prawdopodobieństw naukowych oraz krzewienie umiejętności ich dochodzenia. Rdzeniem i jądrem pracy uniwersyteckiej jest tedy twórczość naukowa, zarówno pod względem merytorycznym jak pod względem metodycznym. Ciąży na Uniwersytecie obowiązek odkrywania coraz to nowych prawd i prawdopodobieństw naukowych oraz doskonalenie i szerzenie sposobów, które je odkrywać pozwalają. Z tych wysiłków wyrasta gmach wiedzy naukowej, wiedzy obiektywnej, która domaga się uznania wyłącznie na tej podstawie, że jest według praw logiki uzasadniona, i która narzuca się umysłowi ludzkiemu jedynie, ale i nieprzeparcie siłą argumentów. W tem właśnie uwydatnia się charakter obiektywny badania naukowego, że nie przyjmuje ono rozkazów od żadnych czynników zewnętrznych i że nie chce służyć żadnym względom ubocznym, lecz że za panów swoich uznaje jedynie doświadczenie i rozumowanie i że jedno tylko ma zadanie: dochodzenie należycie uzasadnionych sądów prawdziwych albo przynajmniej jak najbardziej prawdopodobnych. Służąc temu celowi, Uniwersytet istotnie promienieje dostojeństwem, spływającem na niego z olbrzymiej doniosłości fukcyi, którą pełni. Wszak niesie ludzkości światło czystej wiedzy, wzbogaca i pogłębi naukę, zdobywa coraz to nowe prawdy i prawdopodobieństwa – tworzy jednem słowem najwyższe wartości intelektualne, które przypaść mogą człowiekowi w udziale. Niestety brak niekiedy należytego rozumienia tych wartości intelektualnych, któremi nas obdarzają badania naukowe w postaci prawdy obiektywnej. Komuż bowiem naprawdę na tej prawdzie obiektywnej zależy? Kole ona w oczy, staje na przeszkodzie niezmiernie licznym dążeniom, które mogą osiągnąć swój cel tylko pod tym warunkiem, że starannie będą prawdę omijały. Więc śmiało się ją fałszuje, w najlepszym razie się ją przemilcza. A jednak tak samo, jak wyniki badań naukowych uwalniają nas coraz skuteczniej od niedomagań cielesnych, tak też cały szereg utrapień moralnych, dręczących ludzkość, znikłby lub doznałby znacznego złagodzenia, gdyby zechciano się niemi zająć ze stanowiska prawdy obiektywnej. Ileżby to nienawiści, dzielącej ludzkość na zwalczające się namiętnie obozy, straciło grunt pod nogami, gdyby usiłowano będące zarzewiem tej nienawiści kwestye sporne rozpatrywać sposobami naukowemi! Albowiem wtedy albo udałoby się kwestye te rozstrzygnąć obiektywnie, albo przekonałoby się, że różne krzyżujące się zdania są w równej mierze pozbawione uzasadnienia, że więc żadne z nich nie ma prawa żądać dla siebie posłuchu. Tak więc prawda obiektywna a nawet samo rzetelne dążenie do niej wnosi ukojenie w spory i walki przeciwnych sobie poglądów i usuwając to, co ludzi przeciw sobie podnieca, daje im to, co ich godzi i nastraja ku sobie życzliwie. Tym sposobem służenie prawdzie obiektywnej nabiera znaczenia etycznego i stawać się może w stopniu coraz wyższym prawdziwem błogosławieństwem ludzkości."

 

 

Fragment traktatu „O dostojeństwie Uniwersytetu”

Ostatnia aktualizacja: 21.11.2016 10:10